Του Ι.Κ. Πρετεντέρη

ΜΕ ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΗ καθυστέρηση, η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να παρέµβει στη Λιβύη για να βάλει τέλοςστην αιµατοχυσία και να σώσει τον λαό της από έναν παράφρονα δικτάτορα και τη φαµίλια του.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο ακριβώς στοίχισε σε αίµα και σε δυστυχία αυτή η καθυστέρηση. Το βέβαιο είναι ότι στοίχισε πολύ.Κι ότι καµία συνείδηση δεν δικαιούται να εφησυχάζει, ούτε κανένα συµφέρον να προέχει, όταν σφαγιάζονται οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας – σε έναν πλανήτη όπου όλες οι πόρτες είναι διπλανές.

ΣΕ ΑΥΤΕΣ τις περιπτώσεις, η παρέµβαση δεν είναι επιλογή, ούτε καν δικαίωµα. Είναι καθήκον.

ΘΑ ΘΥΜΙΣΩ ότι ο ΜπιλΚλίντον είχε γράψειστα αποµνηµονεύµατά του πως το µεγαλύτεροσφάλµα της προεδρικής θητείας του είναι ότι δεν παρενέβη εγκαίρως στη Ρουάντα, µε αποτέλεσµα να σφαγούν ανυπεράσπιστοι έναεκατοµµύριο διακόσιες χιλιάδες συνάνθρωποί µας. Και θα µπορούσε ίσως να προσθέσει την καθυστέρηση της διεθνούς κοινότητας να παρέµβει στη Βοσνία – ίσως να είχαµε γλιτώσει τους άµαχους και αθώους νεκρούς στη Σρεµπρένιτσα.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ ότι τα παθήµατα γίνονται µαθήµατα. Κι ότι ο φόβος µιας νέας Ρουάντας ή µιας νέας Βοσνίας ή ακόµη κι ενός νέου Νταρφούρ έκαναν αυτήντη φορά τη διεθνή κοινότητα να µη νίψει τα χέρια της. Ακόµη περισσότερο που ο φόβος φαίνεται ότι συµβάδισε µε τις τύψειςπου γέννησαν τα ιδιοτελή καιαχαρακτήριστα κολλητιλίκια πολλών πολιτικών ηγετώνµε έναν αιµατοβαµµένο παράφρονα. Ευτυχώς!

ΔΙΟΤΙ, ΒΕΒΑΙΩΣ, υπάρχουν πάντα καιοι Λακεδαιµόνιοι. Είτε επειδή εκ φύσεως έλκονται απότα απανταχού καθάρµατα, είτε επειδή βολεύονται πολιτικά από τους οιουσδήποτε αληταράδες, είτε επειδή δρουν στο όνοµα µιας «αντιιµπεριαλιστικής» ασυνειδησίας, οργανώνουν αντιδράσεις και διαδηλώσεις εναντίοντης «εισβολής».

ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ τους, δηλαδή, θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος κι ανεµπόδιστος ο Καντάφι µε τα φιντάνια του να σφάξει όποιον τολµήσει να του αντισταθεί.Στο όνοµα, υποθέτω, της «εθνικής κυριαρχίας» της Λιβύης, στο όνοµα της «µη επέµβασης», στο όνοµα του σοσιαλισµού ήστο όνοµα κάποιου άλλουβολικού προσχήµατος – εκτός κι αν είναι απλώς στο όνοµα της πάρτης τους.

ΕΥΛΟΓΩΣ, ΛΟΙΠΟΝ, δυσανασχετεί ο Τσάβες. Ευλόγως σέρνει τα πόδια ο Πούτιν. Ευλόγως ανησυχεί το Πεκίνο.Μιλούν για τη Λιβύη και σκέφτονται το Θιβέτ ή την Τσετσενία.

ΕΥΛΟΓΩΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ όσοι πέρασαν από τηναγκαλιά της Σοβιετικής Ενωσης, από τη θαλπωρή του σωφρονιστικού σοσιαλισµού κι από τον θαυµασµό στον ανυπότακτο Μιλόσεβιτς. ΑΥΤΟΥΣ, ΒΛΕΠΕΤΕ, δεν τους ενόχλησαν έως τώρα τόσα και τόσα. Δεν τους ακούµπησε τόσο αίµα που υπερασπίστηκαν και τόση δυστυχία που χειροκρότησαν. Ο Καντάφι θα τους συγκινήσει;