Σε πολλά ρεπορτάζ, τις προηγούμενες μέρες, διάβασα την πληροφορία σχετικά τον προβληματισμό πολλών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας για τους στενούς συνεργάτες του κ. Σαμαρά. Και πιο συγκεκριμένα για τους καθημερινούς συνομιλητές του.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που γίνεται λόγος για τον στενό πυρήνα συνεργατών του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά το τελευταίο διάστημα αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο και θα μπορούσα να υποθέσω πιο πιεστικό για τον κ. Σαμαρά. Αλλά η τακτική αυτή είναι συνηθισμένη και όχι πρωτόγνωρη. Τα ίδια έγιναν και επί προεδρίας Καραμανλή. Γιατί κάποιοι μέσα στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πάντα πιστεύουν οτι αυτοί είναι οι καλύτεροι και θα ήθελαν να είναι εκείνοι εν τέλη οι συνομιλητές του προέδρου. Μπορεί να έχουν και δίκιο. Και αυτοί που τα ίδια έκαναν επί Καραμανλή επίσης θα μπορούσαν να έχουν δίκιο.

Αλλά τον πιο θα έχει συνομιλητή ο πρόεδρος ενός κόμματος είναι δικό του καπέλο. Δεν αφορά κανέναν άλλον. Γιατί σε τελευταία ανάλυση αυτός θα κριθεί για τις επιλογές του.

Συνεπώς δεν είναι καθόλου σοβαρή πολιτική στάση να γίνεται υπόγειος πόλεμος σε στελέχη τα οποία ο κ. Σαμαράς επέλεξε για να κάνει την δουλειά του. Έτσι είναι αυτές οι δουλειές. Κάποιοι είναι σήμερα στα μέσα και στα έξω και κάποιοι άλλοι θα είναι αύριο. Θα προσθέσω μάλιστα οτι όσοι πολεμούν τα στελέχη της επιλογής Σαμαρά προσβάλλουν τον ίδιο τον πρόεδρο της ΝΔ.

Κατά την άποψή μου η συνεχιζόμενη φαγούρα με τον ποιόν μιλάει και με ποιον όχι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας θα έχει καταστροφικό αποτέλεσμα αν δεν σταματήσει εδώ και τώρα. Ο κάθε ηγέτης(λογικά) είναι σε θέση να γνωρίζει ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να τον εκφράσουν και να τον βοηθήσουν. Κατά συνέπεια ότι και να λένε οι “διάδρομοι” σκασίλα του μεγάλη και δέκα παπαγάλοι!

 

Καλησπέρα σας...

 

Τάκης Χατζής