il Postino

.Αμφιβολίες. Μια ταινία με την Μέριλ Στρίπ και τον Φίλιπ Σέυμουρ Χόφμαν. Αν δεν την έχετε δεί αξίζει να την αναζητήσετε σε κάποιο βίντεο κλαμπ η στο διαδίκτυο.

Βλέποντάς την μου είχε μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό ο τρόπος με τον οποίον ο σκηνοθέτης απέδωσε το καθημερινό κουτσομπολιό και τις εύκολες κατηγορίες που όλοι μας κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε απευθύνει σε κάποιον, συνήθως κάποιο δημόσιο πρόσωπο. Στη σκηνή αυτή, η κουτσομπόλα της γειτονιάς διέσπειρε φήμες. Πήγε στον παπά να εξομολογηθεί. Εκείνος την έστειλε στο σπίτι της. «Πάρε ένα πουπουλένιο μαξιλάρι, ανέβα στην ταράτσα του σπιτιού σου και άσε το περιεχόμενο να χυθεί και να το πάρει ο άνεμος», της είπε. Το έκανε και ξαναπήγε στον παπά. «Τώρα πήγαινε να μαζέψεις τα πούπουλα. Όλα» της απάντησε. Αυτή είναι η συκοφαντία. Απλώνεται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και μετά δεν μαζεύεται.

Στην εποχή μας, η φήμη γίνεται είδηση. Η είδηση πρωτοσέλιδο. Εύκολα τρέχουμε όλοι να ακούσουμε τις συκοφαντίες για τον διπλανό μας. Τον γνωστό ηθοποιό, τον πολιτικό, τον γείτονα.

Τα σκεφτόμουν σήμερα το πρωί ακούγοντας τα αποτελέσματα της χθεσινοβραδινής ψηφοφορίας στη Βουλή, για την υπόθεση Βατοπεδίου. Δύο στους πέντε πρώην υπουργούς δεν παραπέμφθηκαν. Οι άλλοι τρείς με ισχνή, ισχνότατη πλειοψηφία. Χιλιάδες ώρες τηλεοπτικού χρόνου, χιλιάδες σελίδες σε εφημερίδες και μπλόγκς μας είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου ότι ο Ρουσόπουλος ήταν ο ιθύνων νους, ο συντονιστής. Χθες βράδυ, τριάντα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αριστερής και δεξιάς, δεν τον παρέπεμψαν στο ειδικό δικαστήριο.

Κι εγώ τώρα έχω αμφιβολίες. Όχι μόνον για τους τρείς που παραπέμφθηκαν, αλλά για όλες εκείνες τις κινούμενες κεφαλές της τηλεόρασης, δημοσιογράφους και πολιτικούς που επί δύο και πλέον χρόνια μας έλεγαν ότι είναι συντονιστής.

Το μαξιλάρι σκίστηκε. Τα πούπουλα τα πήρε ο άνεμος. Μαζί με την υπόληψη ολόκληρου του πολιτικού συστήματος…

Πως θα ξεχωρίζω πια την αλήθεια από την συκοφαντία;