Il Postino
Φίλος που επισκέφθηκε πρόσφατα την Αδριανούπολη, μου μετέφερε ότι οι Τούρκοι έχουν πλέον αλλάξει τις πινακίδες που έδειχναν την κατεύθυνση «προς Ελλάδα» με άλλες που γράφουν «προς Δυτική Θράκη». Η Αδριανούπολη, η «πολυκουρσεμένη» όπως λέει το αρχαιότερο δημοτικό μας τραγούδι, είναι η πιο κοντινή πόλη της Τουρκίας στα σύνορα με την Ελλάδα και βρίσκεται στην τουρκική Ανατολική Θράκη.
Στην Δυτική Θράκη, που είναι αμιγώς ελληνική βεβαίως, τα τελευταία χρόνια πολλοί μουσουλμάνοι πολίτες αγοράζουν εκτάσεις γης με δάνεια από τουρκικές τράπεζες, τα οποία επειδή συνήθως δεν μπορούν να αποπληρώσουν καταλήγουν τελικά στα χέρια των τραπεζών αυτών.

Η οικονομία της χώρας αδυνατίζει ολοένα και περισσότερο και θα θυμούνται οι αναγνώστες ότι ο πρωθυπουργός μίλησε για εθνικούς κινδύνους…

Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου συγκρούονται μεταξύ τους για το ποιος ευθύνεται περισσότερο για την κατάσταση την οποίαν βιώνουν τα πάνω από δύο εκατομμύρια Ελλήνων ανέργων και τα υπόλοιπα πολλά εκατομμύρια ταλαιπωρούμενων και φτωχότερων πια.
Η ιστορική αφήγηση που γράφεται για τις επόμενες γενεές δεν έχει να επιδείξει σημεία εθνικής υπερηφάνειας, αυτήν την περίοδο. Αντιθέτως.

Δεν πιστεύω στους σωτήρες, ούτε στις εκτός πολιτικής προσωπικότητες που θα μας σώσουν. Συνήθως έχουν ιδέες αλλά στην πράξη αποδεικνύεται ότι δεν έχουν ιδέα για την επίλυση αυτών που αναλύουν κάθε βράδυ στα σαλόνια των σπιτιών τους η σε ακαδημαϊκού τύπου συζητήσεις.

Αν η σωφροσύνη περνούσε για μια στιγμή από τα μυαλά των αρχηγών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Αν συνεννοούνταν. Αν έκαναν κυβέρνηση εθνικής ανάγκης. Αν αποφασιστικά έλυναν σε λίγους μήνες αυτά που τώρα φαίνονται άλυτα, τότε ίσως υπήρχε κάποια ελπίδα.

Σήμερα ουδείς εκ των δύο, χωριστά, μπορεί να προσφέρει το όραμα για το αύριο που επίσης έχει ανάγκη η ψυχολογία των καταπιεσμένων και φοβικά για το μέλλον Ελλήνων.  Ας προσπαθήσουν τουλάχιστον να προσφέρουν κάποιες λύσεις. Προτού οι παντός είδους «βάρβαροι» (οικονομικά και άλλα συμφέροντα) αλώσουν πλήρως τη χώρα.