Του Πάνου Λειβαδά
Αν. Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Την συνεννόηση - και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές - την επιδιώκουμε όλοι. Η υπευθυνότητα, όμως, επιτάσσει να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα σε ποια βάση στηρίζεται αυτή η συνεννόηση. Ορθά, ο Πρόεδρος της ΝΔ είπε ότι είναι καθήκον να στηρίζουμε στο σωστό αλλά και να απορρίπτουμε το λάθος.
Σήμερα, τα λάθη που αντιμετωπίζουμε είναι τρία: πρώτον, η πολιτική της κυβέρνησης που στηρίζεται αποκλειστικά στις Περικοπές και την Ασφυξία, βυθίζοντας μας όλο και πιο πολύ στην ύφεση και συνεπώς στα ακόμα πιο απάνθρωπα μέτρα.

Δεύτερον, η πρωτοφανής αδιαφορία για το πώς θα ανακάμψει και θα αναπτυχθεί η αγορά, προκειμένου να ανθίσει μια βιώσιμη ελπίδα εξόδου από την κρίση. Οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου είναι για το ΠΑΣΟΚ μόνο κάτι για να το αρμέγουν. Δεν συνειδητοποιούν ότι με την τυφλή αυτή τακτική τις καταστρέφουν και μαζί, την τελευταία μας ελπίδα.

Τέλος, το ΠΑΣΟΚ κρύβει πίσω από την λέξη συναίνεση, την αναποτελεσματικότητα του. Διότι δεν είναι η έλλειψη συναίνεσης, που τους εμποδίζει να προχωρήσουν στις αποκρατικοποιήσεις ή στο να περικόψουν τις σπατάλες ή στο να εισπράξουν τα έσοδα που οι ίδιοι προέβλεψαν! Αποτυγχάνουν διότι είναι ανήμποροι πολιτικά και ανίκανοι διοικητικά. Αποτελούν όλα τα παραπάνω βάση συνεννόησης;

Ποιό είναι το σωστό; Αν έχουμε μια ελπίδα, αυτή είναι να ξαναπιστέψουν οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας ότι μπορούν να επιβιώσουν, να αναπτυχθούν και να αισιοδοξήσουν. Γι’ αυτόν τον μόνο βιώσιμο προσανατολισμό, ο Αντώνης Σαμαράς έκανε εννιά προτάσεις στο Ζάππειο  ΙΙ. Αν αυτές οι προτάσεις υιοθετηθούν και υλοποιηθούν, δημιουργώντας το αναπτυξιακό σοκ που απαιτείται, το κράτος θα μπορέσει να φορολογήσει υγιώς, προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Αυτή την μόνη λογική αλληλουχία, την μόνη ρεαλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση, την δέχεται το ΠΑΣΟΚ; Δέχεται να επαναδιαπραγματευθεί με την Τρόικα, επί αυτής της βάσης;  Αν ναι, όλα είναι ανοιχτά. Αν όχι, στην Ελλάδα υπάρχει Δημοκρατία και υπάρχει Αντιπολίτευση, που έχει χρέος, σήμερα να ασκεί κριτική και να αντιστέκεται στα λάθη και αύριο, ως κυβέρνηση, να εφαρμόσει την μόνη βιώσιμη στρατηγική Ελπίδας που μας έχει απομείνει.