Του Γιώργου Λαμπράκου
Πέρασαν σχεδόν οκτώ χρόνια από τις αρχές Οκτωβρίου του 2003 όταν η Μαργαρίτα Παπανδρέου σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει είχε αναφέρει την περίφημη φράση: «Ήμουν κόρη πρωθυπουργού, του Γεωργίου Παπανδρέου, σύζυγος πρωθυπουργού, του Ανδρέα και θα είμαι και μάνα πρωθυπουργού, του Γιώργου». Ήταν κεραυνός εν αιθρία, καθώς δεν γνώριζε κανείς, τότε, τις μυστικές συνεννοήσεις του Γιώργου με τον Σημίτη ούτε υπήρχε η παραμικρή υποψία για την αλλαγή του… «δαχτυλιδιού της εξουσίας». Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, η συνέντευξη αυτή προβλήθηκε πολλούς μήνες αργότερα και βεβαίως μετά την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Στην ίδια συνέντευξη η Μαργαρίτα μου είχε πει: «Ο Γιώργος είναι γιος μου και ξέρω ότι αυτό που έχει στο μυαλό του είναι καλό».

  Τα χρόνια πέρασαν, ο Γιώργος εξελέγη πανηγυρικά αρχηγός από ένα εκατομμύριο οπαδούς και φίλους, επανεξελέγη το 2007 και έγινε πρωθυπουργός το 2009. Σήμερα, για ακόμη μια φορά τους τελευταίους μήνες, αναζητούμε τι έχει στο μυαλό του ο Γιώργος. Σκέφτεται ανασχηματισμό; Με εξωκοινοβουλευτικούς και ποιους; Γιατί επιμένει στο δημοψήφισμα και ποιο θα είναι το ερώτημα που θέλει να απαντήσουν οι πολίτες; Τι σημαίνει για τον ίδιο η συναίνεση Σαμαρά; Έχει επεξεργαστεί σχέδιο πρόωρων εκλογών; Όντως συζητούσε μυστικά αναδιάρθρωση με οικονομολόγους όπως αποκάλυψαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης;

  Τώρα που κάθισε η επικοινωνιακή σκόνη της θύελλας από τις δηλώσεις Δαμανάκη περί επιστροφής στη δραχμή, αλλά και η ομοβροντία αυστηρών εκβιασμών Ευρωπαίων αξιωματούχων για να υπάρξει εθνική συνεννόηση, βγήκε ο ίδιος ο Γιώργος και επισήμανε τόσο στη δήλωση από το Μαξίμου όσο και στη συνέντευξή του στο Βήμα ότι είναι ανοιχτός σε προτάσεις και τείνει χείρα συναίνεσης. Όπως επισημαίνουν όμως πολιτικοί παρατηρητές «ο Γιώργος θυμήθηκε τη συναίνεση με δύο χρόνια καθυστέρηση. Δεν έδωσε συναίνεση στον Καραμανλή όταν του ζήτησε το Μάρτιο του 2009, ούτε και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς όταν, προκειμένου να εκλεγεί πρωθυπουργός, επέλεξε να θέσει τη χώρα σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο λέγοντας ότι δεν θα συναινέσει στην υποψηφιότητα Παπούλια για να προκαλέσει εκλογές το Μάρτιο του 2010». Όλα αυτά σήμερα είναι ιστορία, τόσο πρόσφατη αλλά και τόσο σημαντική και χρήσιμη για την εξαγωγή συμπερασμάτων.

  Ο χρόνος έχει πυκνώσει αρκετά για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, τα γεγονότα έχουν πλέον μια δυσβάσταχτη αλληλουχία. Ο θυμός και η αγανάκτηση ξεχειλίζουν, οι πολίτες κάθε ηλικίας και πολιτικής απόχρωσης κατεβαίνουν στους δρόμους χωρίς σύνθημα, χωρίς οργάνωση, αλλά με πείσμα και αποφασιστικότητα απέναντι στην πολιτική που τους έχει εξαθλιώσει. Το ανθρώπινο ποτάμι της οργής διογκώνεται, η ορμή του μεγαλώνει και κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει την πορεία του. Το νέο ορόσημο είναι η έγκριση του δεύτερου μνημονίου από τη Βουλή με μέτρα πρωτοφανούς λιτότητας για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια.

   Πέρυσι μετά από τις επί μήνες «υπόγειες συνομιλίες» με τον τότε επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν, όπως ο ίδιος αποκάλυψε στο γαλλικό δίκτυο, ο Γιώργος έδωσε εντολή στον Παπακωνσταντίνου να υπογράψει το πρώτο μνημόνιο, παρά τις κατηγορίες που εκτοξεύτηκαν για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Οι θυσίες των μισθωτών και των συνταξιούχων πήγαν χαμένες, όπως φάνηκε πολύ γρήγορα, από τις αποκλίσεις στα έσοδα και τις αστοχίες στον προϋπολογισμό. Ακόμα και το «καταστροφικό» 2009, το πρώτο τετράμηνο, τα έσοδα πήγαιναν καλύτερα από το πρώτο τετράμηνο του 2011. Δεν υπολογίστηκε το μέγεθος της ύφεσης, αντιτείνει το οικονομικό επιτελείο. Μα γι αυτό, αν δεν απατώμαι, βρίσκονται σε αυτή τη θέση, για να υπολογίζουν σωστά, να σχεδιάζουν συγκεκριμένα και να πετυχαίνουν τους στόχους, αλλιώς ποιος να το υπολόγιζε η θεια μου η Μαριγώ; Που της κόπηκε και η σύνταξη; Φέτος αποκαλύπτονται, μέσω της εφημερίδας Τάιμς της Νέας Υόρκης της 8ης Ιουνίου, νέες «μυστικές συνομιλίες» του Γιώργου με δύο οικονομολόγους, με τους οποίους συζητούσε από τις αρχές του χρόνου,  για ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους χωρίς «κούρεμα», όπως αναφέρει η εφημερίδα. Πάλι αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται τα ερωτήματα για το τι έχει στο μυαλό του ο Γιώργος...

   Για να καταλάβουμε όμως την... τρικυμία στην οποία βρισκόμαστε αρκεί να ξανασκεφτούμε την ακολουθία των γεγονότων των τελευταίων εβδομάδων. Τα αναφέρω συνοπτικά. Η δήλωση της Ελληνίδας Επιτρόπου για τον κίνδυνο επιστροφής στη δραχμή, ήρθε να προστεθεί στη ρητορική της κυβέρνησης αλλά και  Ευρωπαίων αξιωματούχων για την ανάγκη συναίνεσης του Αντώνη Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας. Το στρίμωγμα στην αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίστηκε τόσο στην κατ΄ ιδίαν συνάντηση στο Μαξίμου όσο και στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Φαντάζομαι τον Σαμαρά να πετάγεται ακόμα και στον ύπνο του και να φωνάζει «Όχι! Όχι! Στη συναίνεση», μετά και από τις τελευταίες εξευτελιστικές πιέσεις που του ασκήθηκαν στην Ευρωπαϊκή του περιοδεία. Ενώ η σύζυγός του Γεωργία δίπλα του θα προσπαθεί να τον καθησυχάσει σκουπίζοντας τον κρύο του ιδρώτα. Από την άλλη η συναίνεση τείνει να γίνει έμμονη ιδέα στον Γιώργο. Σκέφτομαι την κακομοίρα την Άντα τι θα τραβάει στο σπίτι όταν θα χρειάζεται να ληφθεί μια απόφαση. Για παράδειγμα, πόσοι θα λένε τη γνώμη τους και θα... συναινούν, για το «τι φαγητό θα μαγειρέψουμε αύριο», στο Καστρί. Αφήστε τις πιο πολύπλοκες αποφάσεις, όπως είναι «πού θα πάμε διακοπές». Τότε θα γίνεται οικογενειακό...δημοψήφισμα!!!

    Μπροστά όμως στην αναλγησία Σαμαρά, ο οποίος δεν δέχεται να αναλάβει τη μισή... ντροπή, ή αλλιώς ευθύνη, για την επιβολή των σκληρών μέτρων που έχει ανάγκη ο τόπος, ο Γιώργος έστρεψε την προσοχή του στην Κοινοβουλευτική ομάδα και το ΠΑΣΟΚ, διότι είδε ότι το καράβι μπάζει νερά, ή, αν θέλετε, για να θυμηθούμε μια παλιά ρήση του Ανδρέα, βλέπει τα βαγόνια να ξεκολλούν το ένα μετά το άλλο από το τραίνο. Αφού ανέβαλε λίγες ημέρες τη σύγκλιση των κομματικών και κοινοβουλευτικών οργάνων, για να γίνει η απαραίτητη ζύμωση και το πολιτικό «μασάζ», μήπως και περάσουν τα νεύρα Βουλευτών και στελεχών, έβγαλε ένα απίθανο τηλεοπτικό σποτ το οποίο διαφήμιζε την «αποτελεσματικότητα» της κυβέρνησης και το «έργο» που έχει επιτελέσει αυτούς τους 20 μήνες της διακυβέρνησης. Πέραν της γενικότερης θυμηδίας που προκάλεσε στους πολίτες η διαφημιστική «προβολή του κυβερνητικού έργου», το σποτ και οι εμπνευστές του δέχτηκαν και εσωκομματικά βέλη. Ήταν τόσο κακό και άκαιρο που ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεων μέσω του διαδικτύου. Φέρνοντας τα αντίθετα αποτελέσματα, ήταν λογικό να αποσυρθεί κακήν κακώς. Το αποκορύφωμα της «διαφημιστικής τραγωδίας», ήταν η ανακοίνωση που βγήκε, πάνω στη σύγχυση από την επικοινωνιακή ομάδα, με φραστικά πυρά εναντίον δημοσιογράφων και πρωτοσέλιδων εφημερίδων. Θύμισε αλησμόνητες εποχές «κυπατζίδικης λογοκρισίας», σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, για όποιον δεν καταλαβαίνει και δεν προβάλει το θεάρεστο έργο της κυβέρνησης. Φανταστείτε ότι ακόμα και υπουργός ακούστηκε πρόσφατα σε δείπνο να εκφράζει το δίκαιο φόβο ότι «η κυβέρνηση αυτή θα κληθεί να λογοδοτήσει για τις καθυστερήσεις και την αβελτηρία των πρώτων μηνών μετά τις εκλογές και μέχρι την προσφυγή στο μνημόνιο και το ΔΝΤ». Την ίδια άποψη εξέφρασε και ένας διαπρεπής καθηγητής νομικής ο οποίος μου είπε ότι «ο Γιώργος πρέπει πάση θυσία να ελέγξει την επόμενη Βουλή διότι με τις επιλογές του και τα όσα έχουν δει ως τώρα το φως της δημοσιότητας ενδέχεται να κληθεί να λογοδοτήσει».

    Δεν ξέρω αν θα κληθεί αυτή η κυβέρνηση να απολογηθεί για τα πεπραγμένα της, αλλά τα... «πυροτεχνήματα» που επιχείρησε να εκτοξεύσει τελευταία, με πιο πρόσφατο το σποτ, έπεσαν επάνω της και την τσουρούφλισαν. Θα μείνω σε μια από τις αντιδράσεις των πολιτών. Μια άνεργη γυναίκα αναρωτήθηκε γιατί δεν υπάρχουν πρόσωπα σε αυτό το σποτ που δείχνει τόσα «επιτεύγματα» και «επιτυχίες». Για να δώσει την απάντηση ότι δεν μπορούσαν να βρουν κανένα ευχάριστο και χαρούμενο πρόσωπο επειδή όλοι οι Έλληνες βιώνουν πλέον τη λεγόμενη «εθνική κατάθλιψη». Έχει απόλυτο δίκιο.

   Τα μόνα πρόσωπα που βλέπεις να χαμογελούν είναι στις διαφημιστικές αφίσες στους δρόμους. Πρόκειται φυσικά για επαγγελματίες – μοντέλα, που πληρώνονται για να προωθήσουν, με μια επίπλαστη ευτυχία, συγκεκριμένα προϊόντα. Στην Ελλάδα του σήμερα έχει εκλείψει το χαμόγελο, η αισιοδοξία και η προοπτική για το αύριο. Οι νέοι χάνουν τις δουλειές τους ή στην καλύτερη περίπτωση κάποιους μισθούς με τους συνεχώς αυξανόμενους φόρους και οι ηλικιωμένοι μέρος των συντάξεών τους. Αυτοί πλέον δεν πληρώνονται και δεν χαμογελούν. Το ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει για την κατάντια της χώρας και των κατοίκων της. Οι τωρινοί; Οι προηγούμενοι; Όλοι μαζί; Ή θα «σκάσει» η χώρα στους επόμενους, όποιοι κι αν είναι αυτοί;

    Η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνώντες του opengov, έχουν ανοίξει πολλά μέτωπα και πολύ σύντομα βγήκαν στην επιφάνεια μυστικές συνεννοήσεις και επαφές που εκθέτουν όχι μόνο τους ίδιους αλλά και τη χώρα. Η νέα «αφήγηση» αφορά στην ανάγκη δημοψηφίσματος. Όσους μήνες κολλήσαμε στη συναίνεση άλλους τόσους μας βλέπω να παραμένουμε καθηλωμένοι στην αναγκαιότητα για «άμεση δημοκρατία». Τι να κάνουμε; Εξελέγη ως μοναδικός υποψήφιος με την ψήφο ενός εκατομμυρίου πολιτών και κέρδισε τις εκλογές με τη μεγαλύτερη διαφορά των τελευταίων χρόνων. Γιατί να μην πιστεύει ότι η λαϊκή θέληση όπως αυτή εκφράζεται μέσω της ψήφου θα ευνοήσει για ακόμη μια φορά τις επιλογές του; Αλλά το ερώτημα παραμένει: Ποιο θα είναι το διακύβευμα; Άραγε τι να έχει στο μυαλό του ο Γιώργος; Αν πιστέψουμε τη μαμά του σίγουρα κάτι...καλό!


Πηγή: skai.gr