Του Ι.Κ. Πρετεντέρη
Η φορολογική επιδρομή που εξαγγέλθηκε θα μπορούσε να είναι προϊόν της ανάγκης. Δεν είναι παρά ο λογαριασμός της αποτυχίας. Ή, αν προτιμάτε, της ανάγκης που προκύπτει από μια αποτυχία.
Κανείς δεν θα σκεφτόταν ποτέ μια τέτοια πρωτοφανή φορολογική επιβάρυνση και των δικαίων και των αδίκων, αν η δημοσιονομική και οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν είχε οδηγηθεί σε ναυάγιο. Τώρα, λοιπόν, τρέχουμε...

Τρέχουμε να βρούμε σε ένα εξάμηνο τα 6,5 δισ. που θα έπρεπε να βρούμε μέσα σε ολόκληρο το 2011. Τρέχουμε να πουλήσουμε όσα θα έπρεπε να έχουν πουληθεί εδώ και καιρό. Τρέχουμε να διορθώσουμε όσα δεν διορθώθηκαν όταν η κυβέρνηση ήταν ακόμη ισχυρή και διέθετε σχεδόν απεριόριστο πολιτικό κεφάλαιο.
Εντάξει, θα μου πείτε, αλλά εδώ που φτάσαμε τι άλλο να γίνει;
Εύλογη ερώτηση. Η οποία, όμως, επιδέχεται δυο διαφορετικές απαντήσεις.

Η πρώτη είναι «σκάσε και κολύμπα». Θα μπορούσε να είναι μια λύση. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι η στεριά βρίσκεται σε λογική απόσταση. Διαφορετικά, είτε φωνάζοντας είτε βγάζοντας τον σκασμό, θα πνιγείς.
Η δεύτερη είναι να το πάρουμε ανάποδα. Διότι αν η πολιτική απέτυχε, απέτυχε για κάποιους λόγους - δεν φταίει το κισμέτ! Κι αν δεν αντιμετωπίσεις τους λόγους που την έκαναν να αποτύχει, τότε θα αποτύχει ξανά - όσους φόρους κι αν κοπανήσεις...

Νομίζω ότι η αποτυχία οφείλεται σε τρεις βασικούς λόγους:

Πρώτον, στη συνταγή πολιτικής που εφαρμόστηκε και οδήγησε τη χώρα σε σπιράλ ύφεσης - να μην επαναλαμβανόμαστε, τα έχουμε πει τόσες φορές...

Δεύτερον, στην αδυναμία (ή ανικανότητα) της κυβέρνησης να διευρύνει τη φορολογική βάση μέσα από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.

Τρίτον, στην αδυναμία (ή απροθυμία) της κυβέρνησης να βάλει χέρι στον δημόσιο τομέα. Μόνο η ανοχή και η επιείκεια που επιδεικνύει απέναντι σε συνδικάτα, όπως η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, είναι απολύτως χαρακτηριστική.
Αν συμφωνήσουμε ότι αυτά είναι (συνοπτικά) τα τρία προβλήματα που οδήγησαν στο ναυάγιο, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική διεξόδου αν δεν αντιμετωπιστούν και τα τρία. Αποφασιστικά και αποτελεσματικά.

Το θετικό είναι ότι και στα τρία αυτά ζητήματα η κυβέρνηση μπορεί να βρει τη συναίνεση όχι μόνο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

Το αρνητικό είναι ότι θα πρέπει να συγκρουστεί με τον εαυτό της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιεστικότερες ενστάσεις που διατυπώνουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν αφορούν τη φορολογική λαίλαπα ή την εξόντωση των εισοδημάτων, αλλά το ξεβόλεμα των συνδικαλιστών της περιφέρειάς τους - σε ΔΕΗ, ΟΛΠ, ΟΛΘ ή ΕΥΔΑΘ!

Με άλλα λόγια, ο κόσμος χάνεται κι αυτοί χτενίζονται...



Πηγή: Tα Νέα