Του Ι.Κ. Πρετεντέρη
Ψηφίστηκε, λοιπόν, το Μεσοπρόθεσμο. Ακούω αναστεναγμούς ανακούφισης από όσους (πολιτικούς, οικονομικούς παράγοντες, δημοσιογράφους...) είχαν συνδέσει την υπερψήφισή του με την αποφυγή της χρεοκοπίας, με τη σωτηρία του έθνους, με την επιβίωση της ανθρωπότητας, ίσως και με τη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους.
Να υποθέσω, λοιπόν, ότι σωθήκαμε; Δεν νομίζω.
Διότι αυτό το Μεσοπρόθεσμο κάποιος πρέπει να το εφαρμόσει. Κι αυτό το Μεσοπρόθεσμο θα πρέπει να αποδώσει. Και οι εταίροι μας θα πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και οι δανειστές να συμφωνήσουν να τσοντάρουν με κάποιον τρόπο στην ελάφρυνση των δανειακών βαρών.
Κι αφού συμβούν όλα αυτά, θα πρέπει τότε να δούμε αν αυτός ο δρόμος ήταν ο σωστός ή αν μας οδήγησε σε ένα νέο αδιέξοδο.
Παρακολουθώντας τα ξένα δελτία ειδήσεων μου έκαναν εντύπωση οι δηλώσεις διαφόρων διαδηλωτών έξω από τη Βουλή. Οι περισσότεροι εξέφραζαν οργή, θυμό, αγανάκτηση ή ανακύκλωναν διάφορα απλοϊκά στερεότυπα για «κλέφτες» ή «προδότες».
Σχεδόν όλοι, όμως, κατέληγαν σε ένα «γιατί;». Και πολύ φοβούμαι ότι αυτό είναι το βασικό πρόβλημά τους. Οι άνθρωποι δεν κατανοούν γιατί ανατρέπεται η ζωή τους, κυρίως επειδή δεν καταλαβαίνουν τι συνέβη, τι τους συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Κι όταν δεν καταλαβαίνεις, τότε αρνείσαι να αποδεχτείς. Το βρίσκω απολύτως ανθρώπινο.
Χωρίς, όμως, να αλλάζει την πραγματική κατάσταση. Διότι αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι εφεξής η Ελλάδα, άρα... και οι Ελληνες, δεν μπορούν να ζουν με δανεικά. Κι αν δει κανείς πόσα δανεικά έχουν μοιραστεί στην ελληνική κοινωνία την τελευταία δεκαετία, θα καταλάβει ακριβώς τι συνέβη και τι θα λείψει. Σε όλους!
Από αυτήν την αντικειμενική κατάσταση ουδείς μπορεί να ξεφύγει - όσο κι αν φωνάξει στο Σύνταγμα, όσο κι αν αποδοκιμάσει τους πολιτικούς, όσο κι αν μουντζώσει τη Βουλή...
Το ερώτημα επομένως δεν είναι «γιατί μας συνέβη ό,τι μας συνέβη», ούτε καν «ποιοι φταίνε» - αν θέλετε αυτά είναι δευτερεύοντα ζητήματα... Το ερώτημα είναι πώς θα επιλεγεί μια αποτελεσματική πολιτική εξόδου από την κρίση και πώς θα επιμεριστούν δίκαια τα βάρη της σε όλους τους πολίτες - και όχι, φυσικά, μόνο στους μισθωτούς...
Δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα, λοιπόν.
Κι όταν καταφέρουμε να βγάλουμε τη συζήτηση από τον μανιχαϊσμό των αντιδράσεων, από τη συγκινησιακή φόρτιση των προσωπικών περιπτώσεων και τον θυμό των συνθημάτων, όταν την αποψιλώσουμε από κομματικές επιδιώξεις και στρατηγικές, όταν αφαιρέσουμε τις ποσότητες ανοησίας, ασχετοσύνης και ανορθολογισμού που τη βαραίνουν, τότε μόνο θα μπορέσουμε να φέρουμε στο προσκήνιο αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη.
Δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα. Τίποτα άλλο.

Πηγή: Τα Νεα