Του Ι.Κ. Πρετεντέρη

Αφού κατέγραψε με ανακούφιση ότι η Βουλή ψήφισε το Μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έσπευσε να εξηγήσει ότι απαραίτητος όρος για την επιτυχία του είναι «η αποφασιστική εφαρμογή του».
Για όσους δεν κατάλαβαν, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών συμπλήρωσε ότι τα επόμενα βήματα πρέπει να γίνουν αποφασιστικά. Δηλαδή; «Οι ιδιωτικοποιήσεις, για παράδειγμα, πρέπει να ξεκινήσουν χωρίς καθυστερήσεις».
Εντάξει, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Μπορεί να ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο, αλλά κανείς δεν είναι βέβαιος ότι θα εφαρμοστεί κιόλας - μας έμαθαν πια! Και γι΄ αυτό, θέλουν να δουν συγκεκριμένα πράγματα.
Θυμάμαι προ διμήνου έναν αξιωματούχο των Βρυξελλών να μου εξηγεί:
- Στην αρχή είχαμε εντυπωσιαστεί. Νόμοι που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα χρειάζονταν μήνες διαπραγματεύσεων για να περάσουν, εδώ ψηφίστηκαν σε μια νύχτα.
Και συνέχισε:
- Αλλά μετά καταλάβαμε. Στις άλλες χώρες, οι νόμοι ψηφίζονται δύσκολα αλλά εφαρμόζονται πλήρως και αμέσως. Εδώ, ψηφίζονται εύκολα αλλά μπορεί να μην εφαρμοστούν ποτέ!
Γι' αυτό και άλλαξαν μέθοδο.
Θέλεις την πέμπτη δόση; Ψήφισε το Μεσοπρόθεσμο. Θέλεις την πρόσθετη δανειακή σύμβαση; Εφάρμοσε το Μεσοπρόθεσμο - γρήγορα και χωρίς καθυστερήσεις… «Τις ιδιωτικοποιήσεις, για παράδειγμα» που λέει και ο Σόιμπλε.
Το σημειώνω διότι είμαι βέβαιος ότι ορισμένοι στην κυβέρνηση έχουν εκλάβει την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου περίπου ως διακανονισμό. «Να ψηφίσουμε τώρα, να πάρουμε την πέμπτη δόση και μετά βλέπουμε…».
Λυπάμαι αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτα να δούμε. Αν θέλουν να πάρουν τα λεφτά από το «Μνημόνιο Νο 2» θα πρέπει να τρέξουν - άσε δε που μόλις εκταμιευθεί η πέμπτη δόση του «Μνημονίου Νο 1», θα αρχίσει να γίνεται κουβέντα για την έκτη.
Και θα πρέπει να τρέξουν καλοκαιριάτικα, διότι οι σχετικές συζητήσεις δεν θα ολοκληρωθούν νωρίτερα από τα μέσα Σεπτεμβρίου, αν όχι από τον Οκτώβριο.
Για να ολοκληρωθούν, λοιπόν, η κυβέρνηση θα πρέπει να επιδείξει το επόμενο δίμηνο μια δραστηριότητα που δεν θα περιορίζεται στην ψήφιση νόμων.
Δύσκολα πράγματα. Διότι στην προσπάθεια αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπη με τον εαυτό της - που δεν είναι κι ο καλύτερος φίλος της.
Θα πρέπει να ξεπεράσει ενστάσεις, αντιστάσεις κι αδράνειες όχι μόνο πολλών από εκείνους που τη συγκροτούν, αλλά της δημόσιας διοίκησης γενικότερα.
Και θα πρέπει να πάρει γρήγορες και γενναίες αποφάσεις που θα αγνοούν το πολιτικό κόστος και τις αντιδράσεις των θιγομένων ή των διαφωνούντων.
Με άλλα λόγια, θα πρέπει ξαφνικά να δούμε μια άλλη κυβέρνηση. Είναι πιθανό; Αυτό θα φανεί στην πράξη. Είναι εύκολο; Σε καμία περίπτωση.



Πηγή: Tα Νεα