Γράφει ένας ...βραδύνους πολίτης.

Δηλαδή για να καταλάβω... Δεν ήταν αρκετό που οι εταιρείες δημοσκοπήσεων υποβάλλουν την κοινή γνώμη σε καθοδηγητικά ερωτήματα με τελικό στόχο τα αυστηρώς προσανατολισμένα συμπεράσματα. Τώρα, παραπλανούν τους πολίτες με υποθετικά ερωτήματα, τα οποία δεν εδράζονται καν σε μία, έστω στοιχειώδη ρεαλιστική βάση;...

Εξηγούμαι... Χθες το απόγευμα χτύπησε το σταθερό τηλέφωνο στο σπίτι μου. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούστηκε μία –κατά τα άλλα ευγενής- νεαρή, δηλούσα εκπρόσωπος φημισμένης εταιρείας δημοσκοπήσεων, περισσότερο γνωστής στη δημοσιογραφική πιάτσα επειδή δεν πολυτηρεί τα δέοντα... μέτρα και σταθμά στα ευρήματά της. Η νεαρή εκπρόσωπος της εν λόγω εταιρείας μου ζήτησε να συμμετάσχω σε έρευνα κοινής γνώμης σχετική με θέματα επικαιρότητας. Απάντησα καταφατικά, ψευδόμενος εν αρχή για το είδος της επαγγελματικής μου απασχόλησης, μια και οι δημοσιογράφοι τίθενται αυτομάτως εκτός τέτοιων ερευνών. (Σάμπως υπέγραψα καμιά δήλωση του Ν.105 ή η δική μου ψήφος είναι περισσότερο βαρύνουσα από των υπολοίπων και αυτοδικαίως εξαιρούμαι; Τέλος πάντων).

Δε θα σταθώ στις «δημοψηφισματικού» ύφους ερωτήσεις –«ναι ή όχι», «καλό ή κακό», «θετική ή αρνητική». Ωσάν όλα στην επικαιρότητα να είναι υποχρεωτικά άσπρα ή μαύρα. Λες και δεν υπάρχει το ενδιάμεσο γκρίζο, και μάλιστα σε πολλές αποχρώσεις... Θα σταθώ σε αυτή καθαυτή την ερώτηση για το ενδεχόμενο δημοψήφισμα: «Αν η κυβέρνηση προχωρήσει σε δημοψήφισμα για νέα μέτρα...» ξεκίνησε η –φαντάζομαι- δυνάμει δημοσκόπος.
«Μισό λεπτό» διέκοψα ευγενικά. «Πως θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε δημοψήφισμα για νέα μέτρα;» ρώτησα. «Είναι αντισυνταγματικό το δημοψήφισμα για δημοσιονομικά». «Είναι υποθετικό το ερώτημα» αντέτεινε η ευγενής νεαρή. «Είναι υποθετικό το αν η κυβέρνηση θα κάνει δημοψήφισμα» επέμεινα. «Δεν είναι καθόλου υποθετικό το τι περιορίζεται να διατυπώνεται ως ερώτημα στο δημοψήφισμα. Διότι είναι πολύ ρεαλιστικό το τι προβλέπει το Σύνταγμα».

Η ερωτούσα, λίγο επειδή ο διαθέσιμος χρόνος της ήταν περιορισμένος, λίγο επειδή διαπίστωσε ότι έπεσε σε ντουβάρι, προσπέρασε το ερώτημα. Αγνοώ αν άφησε κενή την απάντηση ή αν απάντησε κάτι για λογαριασμό μου. Προσπερνώ κι εγώ με τη σειρά μου τις δημοσκοπικές ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις αφήνουν περιθώρια για πολλαπλές αναγνώσεις (στο κάτω- κάτω έχουν πέσει έξω τόσο πολλές φορές όλες αυτές οι εταιρείες, που αποδεικνύεται περίτρανα ότι η κοινή γνώμη τους έχει πάρει μέτρα και τους κάνει πλάκα).

Άλλο όμως να παραπληροφορείς το σύνολο της κοινής γνώμης, παρουσιάζοντας ένα τελικό συμπέρασμα που πόρρω απέχει από την πραγματικότητα. Και τελείως διαφορετικό να υποβάλλεις ερωτήσεις στους πολίτες, χωρίς καν να γνωρίζεις (για να μη βιαστώ να το αποδώσω σε κάποια βλακώδη σκοπιμότητα) έστω και τα στοιχειώδη. Ο Αβραάμ Λίνκολν έχει παραφραστεί πολλές φορές, κατά πώς βολεύει τους αντιγραφείς. Η ουσία όμως παραμένει πάντα η ίδια. «Μπορείς να κοροϊδέψεις πολλούς για λίγο, λίγους για πολύ, αλλά όχι όλους για πάντα».