Του Παντελή Μπουκάλα
Ο Ιούλιος είναι ο μήνας ο σκληρός για την Κύπρο, όχι ο κατά Ελιοτ Απρίλης. Μετά το 1974 και την τουρκική εισβολή, μετά τους δύο φονικούς «Αττίλες», η χθεσινή μέρα ήταν η πιο ματωμένη και η πιο πικρή για το νησί. Πολλοί οι νεκροί και πολύ περισσότεροι οι τραυματίες, έπειτα από την έκρηξη στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης», στο Ζύγι της Λεμεσού. Και δεν περισσεύουν οι ψυχές για να σπαταλιούνται έτσι εύκολα. Γιατί αν ευσταθούν οι μέχρι τώρα πληροφορίες, όσα συνέβησαν συνιστούν την οδυνηρή, την τραγική επιβεβαίωση της ελληνικότητας των Κυπρίων του ελεύθερου τμήματος του νησιού, για όσους εξακολουθούν να αναμοχλεύουν τέτοια ζητήματα. Μια επιβεβαίωση ότι ο Προμηθέας, μολονότι «δικός μας», δεν στάθηκε δάσκαλος ικανός να πείσει και νικήθηκε τελικά από τον αναβλητικό αδερφό του, τον Επιμηθέα.
Με μπόλικη αυτοϋποτίμηση είναι η αλήθεια, αλλά καμιά φορά και με ένα περίεργο, αν όχι και αυτοκαταστροφικό καμάρι, έχουμε καταλήξει να εννοούμε ως ελληνικότητα, ή τέλος πάντων ως φυλετική μας ιδιαιτερότητα, την επιπολαιότητα, την προχειρότητα, την έλλειψη προνοητικότητας και σχεδιασμού, την κάποια ανεμελιά, τον ωχαδερφισμό, αυτό το «κι αύριο μέρα είναι», με το οποίο ο χρόνος εκτείνεται ώς την απεραντοσύνη, ενόσω η ευθύνη, σε πορεία αντίστροφη, μηδενίζεται.

Δογματικά είναι όλα τούτα και αφοριστικά. Δεν υπολογίζουν ότι κι άλλοι λαοί φέρονται με ανάλογο τρόπο, περιστασιακά ή σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του βίου τους, ή ότι πάντοτε υπάρχουν και Ελληνες που, είτε έχουν ακούσει είτε όχι εκείνο το μονότονα επαναλαμβανόμενο «κάλλιον προλαμβάνειν παρά θεραπεύειν», αποδεικνύονται ικανοί και πρόθυμοι να προνοήσουν, να σχεδιάσουν και να αντιμετωπίσουν κάθε πρόβλημα στην ώρα του, όταν δηλαδή είναι αντιμετωπίσιμο.

Οχι, δεν έχει εθνικότητα και πατρίδα η αναβλητικότητα, η γραφειοκρατική αδράνεια, η μετακύλιση της ευθύνης. Εχει όμως κόστος. Τεράστιο. Σε ανθρώπινες ζωές. Οπως χθες στην Κύπρο. Από πολύ καιρό είχε αρμοδίως διατυπωθεί ο φόβος ότι η ναυτική βάση κοντά στη Λεμεσό δεν ήταν ο καταλληλότερος τόπος για να φυλαχτούν τα γεμάτα εκρηκτικά και πυρομαχικά εμπορευματοκιβώτια που είχαν κατασχεθεί δυόμισι χρόνια πριν πάνω σε πλοίο με προορισμό τη Συρία. Από καιρό είχε αρμοδίως διαμηνυθεί ότι τέτοια εύφλεκτα υλικά δεν είναι δυνατόν να φυλάσσονται υπαιθρίως, όταν ο κυπριακός λάλαρος ξεπερνάει τους 42 βαθμούς Κελσίου. Αλλά το μήνυμα δεν συγκίνησε όσους έπρεπε να συγκινηθούν και να δράσουν. Με εφιαλτικό αποτέλεσμα.

Μετά την τραγωδία, ο υπουργός Αμυνας της Κύπρου και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς παραιτήθηκαν.

Αυτό για όσους σκοτώθηκαν άδικα δεν σημαίνει τίποτα. Για μας τους Ελλαδίτες, που δεν βλέπουμε παραιτήσεις ούτε όταν υπάρχουν εκατόμβες (σε ναυάγια ή πυρκαγιές), σημαίνει ότι ένα τουλάχιστον κομμάτι της ελληνικής ιδιαιτερότητας παραμένει αποκλειστικά δικό μας.

Πηγή: Kαθημερινή