Του Ι.Κ. Πρετεντέρη
Οι Μέρντοκ και υιός οδηγούνται ενώπιον κοινοβουλευτικής επιτροπής. Το βασικότερο στέλεχός τους, η Ρεμπέκα Μπρουκς, παραιτήθηκε, συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους. Ενας ανώτατος δικαστής ανέλαβε τη «δημόσια διερεύνηση» της υπόθεσης των τηλεφωνικών υποκλοπών από τις εφημερίδες του Μέρντοκ.
Ο αρχηγός της αστυνομίας οδηγήθηκε σε παραίτηση επειδή διατυπώθηκαν υπόνοιες ότι οι υπηρεσίες του συνεργάζονταν με τις εφημερίδες του Μέρντοκ κι ότι δεν προχώρησαν την έρευνα των υποκλοπών με τον οφειλόμενο ζήλο και αποτελεσματικότητα.
Η μεγαλύτερη βρετανική κυριακάτικη εφημερίδα (η οποία χρησιμοποίησε τα προϊόντα των υποκλοπών) έκλεισε ήδη.
Λυπάμαι αλλά στις κανονικές χώρες έτσι γίνονται οι δουλειές.
Τώρα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον καλείται να εξηγήσει για ποιον λόγο μέσα στους 15 πρώτους μήνες της πρωθυπουργίας του συναντήθηκε... 26 (!) φορές με συνεργάτες, στελέχη ή ανθρώπους του Μέρντοκ - ούτε οι κλητήρες των εφημερίδων δεν τους έβλεπαν τόσο συχνά.
Θα μου πείτε ότι από αυτήν την ιστορία βγαίνει μια διπλή δυσάρεστη οσμή.
Πρώτον, το «κολλητιλίκι» του Τύπου με την πολιτική εξουσία και την προνομιακή μεταχείριση την οποία φαίνεται να απολάμβανε ένας ισχυρός εκδότης και οι συνεργάτες του.
Δεύτερον, οι κατάπτυστες μέθοδοι ενός «λαϊκού Τύπου», ο οποίος δρούσε άθλια και αδίστακτα προκειμένου να παραμείνει λαϊκός.
Αλλά και ένα ευχάριστο μήνυμα.
Ακόμη κι έτσι, υπάρχει πάντα ένας άλλος Τύπος που βγάζει στη σέντρα τους αληταράδες - όπως έκανε στην προκειμένη περίπτωση ο εξαιρετικός «Guardian». Ακόμη κι έτσι υπάρχει μια πολιτεία που τελικώς ενεργοποιεί μηχανισμούς τιμωρίας όταν δημοσιοποιούνται τέτοια σκάνδαλα και τέτοιες καταστάσεις.
Οποιος κι αν στηθεί στον τοίχο - και στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία Τύπου του πλανήτη και τον ισχυρότερο εκδότη της υφηλίου. Πώς είπατε;
Στη χώρα μας, φυσικά, δεν θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Αναρίθμητες περιπτώσεις, πολύ χειρότερες από τον Μέρντοκ, κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανέγγιχτοι ανάμεσά μας. Ορισμένοι εξ αυτών τραβούν την πρόκληση στα όριά της παραδίδοντας (κατά περίπτωση) μαθήματα ήθους, διαφάνειας, αγανάκτησης και δημοσιογραφικής ανεξαρτησίας.
Γιατί να μην το κάνουν, δηλαδή; Η κοινωνία τούς έδωσε το δικαίωμα από τη στιγμή που τους εκχώρησε το ακαταδίωκτο. Και τώρα, αφού κουκούλωσαν τον εαυτό τους, προσφέρονται να κουκουλώσουν και τους άλλους.

Πηγή: Τα Νέα