Του Θέμου Αναστασιάδη
Αμα η Ιστορία ασχοληθεί ποτέ με την επιθεωρησιακή περίπτωσή μας, θα γράψει ότι... κερδίσαμε τον πόλεμο αλλά μετά χάσαμε την μπάλα μόνοι μας από εμφύλιες, γελοίες αψιμαχίες. Οχι όπως το 1821, όπου αφού κερδίσαμε τους Τούρκους σφαχτήκαμε μεταξύ μας για τη μοιρασιά και χρειάστηκε να επέμβουν οι ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. Οχι, πολύ φαιδρότερα, αφού σήμερα κερδίσαμε τον πόλεμο με τη Γερμανία και όλη σχεδόν την Ε.Ε. και τον χάσαμε απ’ την ανεκδιήγητη ανταρσία των ταξί και την ακόμα πιο απαράδεκτη κυβερνητική απραξία, που όχι μόνο διέλυσαν τον τουρισμό, αλλά πρωτίστως την όποια διεθνή εικόνα μας. Γιατί χρειάστηκε σχεδόν ένας μήνας για να «τα βρουν αλά ελληνικά»; Γιατί ολόκληρη κυβέρνηση καθόταν και ΧΑΖΕΥΕ βλέποντας να διαλύονται τα πάντα από συνδικαλιστές τρωκτικά της ασφάλτου, που με τα αίσχη τους εξανέμισαν όλα όσα μόλις είχαμε κερδίσει στον τελευταίο γύρο των Βρυξελλών;

Μ’ αρέσει που οι υπουργοί μάς έλεγαν και ξανάλεγαν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού και πρώτοι εκείνοι πιάστηκαν στον ύπνο. Πάλι... κακά που το ασύλληπτο μπάχαλο επισκιάζεται πια από τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, που πάνε να μας φέρουν όλους τούμπα - εργασιομανείς Βόρειους και τεμπελχανάδες Νότιους μαλλιά κουβάρια. Και οι πολιτικοί πάνε διακοπές, λοιδορούν πολλοί, αναφερόμενοι στο ότι οι ηγέτες μας θεωρούν ότι έλυσαν όλα τα θέματα και μπορούν να φύγουν σαν οποιονδήποτε άλλος.

Καταρχάς, προσωπικά, επειδή αυτά τα γράφουμε χρόνια τώρα, δεν θεωρώ έγκλημα το να λείψουν κι αυτοί μία εβδομάδα, με ΔΕΔΟΜΕΝΟ (;) ότι θα ’ναι «στα τηλέφωνα». Εδώ βλέπουμε τους υποτιθέμενους ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών να προσπαθούν να λύσουν τη χειρότερη μεταπολεμική κοινωνικοοικονομική κρίση από τα θέρετρά τους!

Αμα η φράου Μέρκελ δικαιούται τριήμερο, στον Παπανδρέου αντιστοιχεί τρίμηνο με βάση τη δουλειά και τα ζόρια που τράβηξε όλη τη χρονιά με αυτή την κακορίζικη. Αλλες πτυχές θα με προβλημάτιζαν αν ήμουν αθώος πολίτης και όχι ένα συνυπεύθυνο, αναλογικά, «γραναζάκι» του Συστήματος που μας πήγε κατευθείαν στα «Μαύρα Βράχια», όπως λέμε και πρωτοσέλιδα.

Μήπως φεύγουν διακοπές όχι επειδή νομίζουν ότι έχουν λύσει τα θέματα, ούτε επειδή αδιαφορούν, αλλά επειδή, όπως όλοι πια οι Ελληνες, δεν βλέπουν να βρίσκεται λύση, οπότε πάνε ανήμποροι για κάνα ψάρεμα; Το δεύτερο που αναπόφευκτα σε προβληματίζει βλέποντας την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ της Ευρώπης και των ΗΠΑ να παίζει τις «κουμπάρες» ενώ στους λαούς τους κόβουν μισθούς, συντάξεις και φλέβες, είναι μήπως έχει διαλυθεί οριστικά η σχέση πολιτικής - πολιτών όπως χτίστηκε με βάση την αναντικατάστατη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Πώς γίνεται, ρε παιδιά, και όλη η παγκόσμια ΕΛΙΤ απ’ το επίπεδο του Ομπάμα και της Μέρκελ μέχρι τους Ελληνες βουλευτές και ακόμα παρακάτω- να περνά ζωή και κότα βρέξει χιονίσει; Ολα λυμένα τους τα έχουμε, λες και τους τα χρωστάμε;
Οι μισθοί και τα «χαϊλίκια» τρέχουν, το κράτος τους δεν παθαίνει τίποτα, ενώ ο ιδιωτικός τομέας κατακρημνίζεται, αλλά και οι φτωχοδιάβολοι δημόσιοι υπάλληλοι -όσο υπεράριθμοι κι αν είναι φυτοζωούν. Τι γίνεται, δηλαδή, είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεσμού;

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ - Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Ιρακινοί και Τζιμπουτί; Σίγουρα σε έναν πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι οι πολίτες τους. Οταν το 60% των Ελλήνων δεν θα κάνει ούτε μία ημέρα διακοπές, όταν το 50% των νέων βλέπει ανεργία, όταν οι μισές επιχειρήσεις της χώρας θα έχουν κλείσει ως το τέλος του χρόνου, όταν καταχρεωμένοι νοικοκύρηδες επαγγελματίες αυτοκτονούν μέρα παρά μέρα και άλλοτε αξιοπρεπή στελέχη παρακαλάνε ακόμα και για θέση νυχτοφύλακα (μόνο εκεί υπάρχουν δουλειές λόγω εγκληματικότητας), τότε το θέμα δεν είναι αν θα πας διακοπές αλλά το πού θα βρεθείς αμέσως μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Το σίριαλ-κίλερ των ταξιτζήδων είναι προβολή φθινοπωρινής καθημερινότητας.

Οχι μόνο για μας, υποθέτω. Οσο η «παγκόσμια μηχανή» δούλευε και έβγαινε το μεροκάματο για τον Γερμανό μικρομεσαίο που σνόμπαρε τον Ισπανό, αυτός τον Ελληνα, εμείς τον Ρουμάνο, και όλοι μαζί τους μαύρους, κάπως τραβούσε η μπίζνα - γι’ άλλους λιγότερο, γι’ άλλους περισσότερο. Τώρα, επειδή ΟΛΗ Η ΔΥΣΗ ΚΟΙΜΟΤΑΝ 30 χρόνια, τα παχυλά μεροκάματα των σκάρτα 500 εκατομμυρίων ανεπτυγμένων Δυτικών μεταφέρθηκαν σε δύο δισεκατομμύρια Κινέζους, Ινδούς και Πακιστανούς και μείναμε ΣΑΝ ΒΛΑΚΕΣ να ρωτάμε πώς χάθηκαν οι θέσεις εργασίας, τα Ταμεία και το μέλλον των παιδιών μας.

Οταν μια γενιά τώρα αγοράζαμε σαν κορόιδα τα πάντα made in China ήταν καλά;
Αυτοί δουλεύανε κι εμείς... σερφάραμε, πουλάγαμε «φούσκες» ο ένας στον άλλο και βάζαμε νταβατζήδες στο κεφάλι μας 5 ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΙΚΟΥΣ που τώρα μας παίζουν σαν τους παπατζήδες και ακόμα να καταλάβουμε τι μας γίνεται.
Το «παγκόσμιο παιχνίδι» ξέφυγε απ’ τα χέρια της διεθνούς πολιτικής ηγεσίας, γι’ αυτό έχει μείνει «ξερή» ως απλός θεατής. Την μπάλα την παίζουν άλλοι. Οσο για εμάς, πατριώτες, είμαστε έξω από το γήπεδο στην ουρά για κάνα εισιτήριο στη ζούλα, όπως στα ντέρμπι.

Οπότε, πας για ψάρεμα, όσο ακόμα μπορείς, προτού σε φάνε τα «μεγάλα ψάρια». Τσιμπάει; Πρόσεξε μην έχεις πιάσει τα... ζωοποιά όργανά σου!



Πηγή: Πρώτο Θέμα