Γράφει ο Αντώνης Ανδρικάκης
Είμαι στην ουρά, στην τράπεζα. Μεγάλη ουρά. Μπροστά μου περιμένει ηλικιωμένη κυρία που με δυσκολία στηρίζεται στο μπαστούνι της. Τα λιγνά της πόδια είναι μελανά και τυλιγμένα με επιδέσμους. Φοράει νυχτικό και σάλι. .Κρατάει στο χέρι της την ειδοποίηση για την έκτακτη εισφορά  και το βιβλιάριό της. Καταρρέει…Της  προσφέρουν καρέκλα. Φτάνει η σειρά της. Τα χρήματά της τη φτάνουν για την πρώτη δόση. « Θα σας έρθει άλλο χαρτί για τις άλλες δόσεις» της λέει ευγενικά η υπάλληλος. Η κυρία χαμογελάει  «Ε… αν είναι να σωθούμε….», λέει με ξεψυχισμένη φωνή. Και ξεκινάει την Οδύσσεια με το μπαστούνι να φτάσει στο σπίτι της…. Αυτή είναι η μία Ελλάδα.

Η άλλη Ελλάδα  είναι οι 29 κατασκευαστές υποβρυχίων που συνιστούν το ίδιο απορυπαντικό. Που ξεπλένει καλύτερα. Και τους κάνει αόρατους.  Κι αυτούς και τα εκατομύρια ευρώ που ζημιώθηκε το Ελληνικό δημόσιο. Δηλαδή η κυρία με το μπαστούνι….
 
29 κατασκευαστές υποβρυχίων ζουν ανάμεσά μας. Ελεύθεροι, ανέμελοι, ασφαλείς και προστατευμένοι στο σκοτάδι της ανωνυμίας .Ποιοι είναι; Πόσα πήραν; Που τα πήγαν; Και ποιος θα πληρώσει τη νύφη; Αυτή τη νύφη που γέρασε πια και είναι  μια ξεδοντιάρα ελεεινή που την περιφέρει ο γύφτος στο παζάρι με το χαλκά στη μύτη-κάνε μια τούμπα- κι ότι έχετε ευχαρίστηση κύριοι….

Πόσες συντάξεις αθροιζόμενες κάνουν μια μίζα;
Πόσες απολύσεις  κάνουν ένα λογαριασμό αυτών των κυρίων;
Πόσα ψιλά ακόμα θα μαζέψεις και θα αφήνεις τα χοντρά;
Πόσες τέτοιες ειδήσεις άκουσα και ξέχασα;
Σέβομαι απολύτως την Ελληνική δικαιοσύνη. Και την εμπιστεύομαι απεριόριστα. Όμως εδώ πρόκειται για μείζον θέμα που αφορά όλους τους Έλληνες που υπομένουν, πληρώνουν και έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τους 29 κατασκευαστές υποβρυχίων που τους έκλεψαν. Και όχι να κυκλοφορούν εδώ κι εκεί πέντε έξι ονόματα σαν κουτσομπολιό για νάχουμε να λέμε. Κατανοώ το νόμο. Οι μέρες όμως που περνάμε απαιτούν όνομα , επώνυμο, ποσό, επιστροφή των χρημάτων, δίκη και τιμωρία.