Του Ι.Κ. Πρετεντέρη
Ηδη από το φθινόπωρο του 2009, όλοι ξέραμε και όλοι συμφωνούσαν ότι η ουσία της δημοσιονομικής εκτροπής και της κρίσης χρέους ήταν η αύξηση των δημοσίων δαπανών: είχαν σχεδόν διπλασιαστεί από το 2004 έως το 2009.
Αφού αυτή ήταν η αιτία του προβλήματος, η λύση του προκύπτει σχεδόν αυτονόητα: έπρεπε να περιοριστούν δραστικά οι δημόσιες δαπάνες που είχαν εκτροχιαστεί. Εως εδώ, δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να διαφωνεί.
Μπορούν, όμως, να περιοριστούν οι δημόσιες δαπάνες χωρίς περιορισμό του μισθολογικού κόστους στο Δημόσιο, χωρίς ουσιαστική συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και χωρίς περιορισμό των δημοσίων υπαλλήλων; Λυπάμαι αλλά δεν γίνεται.
Τι θα έκανε, λοιπόν, μια οργανωμένη κοινωνία; Θα καθόταν εδώ και δυο χρόνια να καταρτίσει ένα σοβαρό σχέδιο περιορισμού των δημοσίων δαπανών κάνοντας διάλογο με τους ενδιαφερόμενους αλλά επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα ως προς τον στόχο που έχει τεθεί.
Τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Αποτέλεσμα; Δυο χρόνια αργότερα βρισκόμαστε στο σημείο εκκίνησης - αν εξαιρέσει κανείς τη γενική περικοπή των μισθών και των συντάξεων.
Ο δημόσιος τομέας βρίσκεται ακριβώς στα επίπεδα που τον παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο 2009. Ο αριθμός των εργαζομένων στο Δημόσιο έχει ελάχιστα περιοριστεί. Οι δημόσιες δαπάνες το οκτάμηνο Ιανουαρίου - Αυγούστου κινούνται πάνω - κάτω στα επίπεδα του 2009, αυξημένες σε σχέση με το 2010!
Μια τρυπά στο νερό. Η οποία, όμως, έφερε τον κόμπο στο χτένι.
Οι μετατάξεις προφανώς δεν έλυσαν το πρόβλημα, επινοήθηκε η εργασιακή εφεδρεία αλλά ποια εφεδρεία; Ψηφίστηκε τον Ιούνιο κι ακόμη δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για την υλοποίησή της, ούτε έχουν αποσαφηνιστεί τα κριτήρια και οι διαδικασίες με τα οποία θα εφαρμοστεί.
Συμπέρασμα; Ολοι συμφωνούμε στο πρόβλημα. Αλλά κανείς εδώ και δυο χρόνια δεν έκανε κάτι για να το αντιμετωπίσει.
Αποτέλεσμα; Οι λύσεις στις οποίες οδηγούμαστε θα αποδειχθούν εκ των πραγμάτων πολύ πιο επώδυνες από αυτές που χρειάζονταν ένα ή δυο χρόνια νωρίτερα. Το κόστος της αφασίας.
Αυτό, όμως, κανείς δεν τολμάει να το πει ευθέως. Ούτε το ομολογεί κανείς από εκείνους που οργανώνουν την αντίδραση σε μέτρα ηπιότερα από αυτά που θα ακολουθήσουν αν δεν εφαρμοστούν ή αν αποτύχουν εκείνα στα οποία αντιδρούν.
Δεν πέτυχαν οι μετατάξεις; Οδηγηθήκαμε στην εργασιακή εφεδρεία. Δεν εφαρμόζεται η εφεδρεία; Θα οδηγηθούμε σε απολύσεις.
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και έντιμοι, αυτή είναι η απλή λογική των πραγμάτων. Από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει.
Εκτός κι αν αποφασίσουμε να χρεοκοπήσουμε τη χώρα. Είναι μια πολύ δύσκολη απόφαση αλλά ούτε αυτή αποτελεί ανώδυνη λύση.

Πηγή: Tα Νέα