Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον αλλά καθόλου με έκπληξη- πρέπει να ομολογήσω- το τελευταίο χρονικό διάστημα μια συντονισμένη-θα μπορούσα να ισχυριστώ μάλιστα και καλοστημένη απο συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα- προσπάθεια προκειμένου τα δυο μεγάλα κόμματα να οδηγηθούν σε σχηματισμό Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας.
Είναι πασίδηλο οτι η πρωτοβουλία των εκδοτικών συγκροτημάτων που έχουν εργολαβικά αναλάβει την διακίνηση αυτής της ιδέας ως μοναδικής λύσης για την σωτηρία της πατρίδας έχει ως αφετηρία τις δικές τους ενοχές.
Η νεκρανάσταση της ήδη χαμένης ελληνικής ταυτότητας και δυναμικής δεν συντελείται με φτηνές ρητορείες και πατριδοκάπηλους εθνικισμούς. Δεν είναι υπόθεση συναισθηματικών εξάρσεων που εξαντλούνται στα διηγήματα του Γεωργίου Βιζυηνού.
Αυτό που έχει ανάγκη σήμερα ο απλός ταξιτζής, ο υδραυλικός , ο εφοριακός, ο νοσοκομειακός γιατρός, ο δάσκαλος, προκειμένου να διαφοροποιηθεί η συμπεριφορά του είναι να αισθανθεί έγκυρη, αξιοπρεπή και θυσιαστική αυταπάρνηση απο την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας.
Αλλά αυτό είναι εντελώς διαφορετικό απο μια αντιδημοκρατική αντίληψη περί κυβέρνησης “εθνικής σωτηρίας”.
Άλλωστε η ιδέα αυτή ανακαλεί συνειρμούς φαιδρών εθνοσωτήρων και επίδοξων μικρονοϊκών τυράννων. Γιατί ένα τέτοιο σενάριο διακυβέρνησης δεν είναι τίποτα περισσότερο απο την καθιέρωση ενός αυταρχικού σχήματος το οποίο- πέραν οτι θα είναι εξόχως επικίνδυνο- θα προσδιορίζει με ιδεολογικούς όρους την χρεοκοπία της πολιτικής.
Φυσικά αυτοί που έχουν αναλάβει την προώθηση του σχεδίου συγκυβέρνησης είναι απολύτως βέβαιο οτι αυτό πιστεύουν. Αλλά μια τέτοια χειρονομία του πολιτικού συστήματος θα καταργούσε ολότελα την θέληση του Ελληνικού λαού. Γιατί τέτοιες κινήσεις θα μπορούσαν ενδεχομένως να συζητηθούν μετά απο εκλογές και μόνο τότε.
Ευτυχώς που ο σημερινός αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ανθίσταται σε τέτοιου είδους σενάρια των οποίων η προέλευση δεν είναι μεν επισήμως γνωστή αλλά όλοι γνωρίζουμε την αφετηρία τους.
Είναι σενάρια τα οποία καλλιεργούν αυτοί που θέλουν να υποτάξουν πλήρως την λαϊκή βούληση και να επιβάλλουν ενός είδους απολυταρχίας. Ποιος άραγε θα μπορούσε να φανταστεί να κυβερνάται η χώρα απο τα δυο μεγάλα κόμματα χωρίς αξιωματική αντιπολίτευση του μεγέθους που έχουν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία;

Τάκης Χατζής