Του Ι.Κ. Πρετεντέρη

Η διάρκεια ζωής της κυβέρνησης Παπαδήµου δευτερευόντως εξαρτάται από τη συµφωνία ΠΑΣΟΚ και Ν∆ µε την οποία συγκροτήθηκε. Κυρίως εξαρτάται από την έλλειψη µιας πραγµατικής συµφωνίας για το περιεχόµενο της διακυβέρνησης που έχει αναλάβει. Αν εξαιρέσει κανείς την έκτη δόση και την υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου, τα κόµµατα που τη συγκροτούν δεν έχουν συµφωνήσει σε τίποτε άλλο. Ή, για να το πω πιο καθαρά, έχουν κρατήσει τις διαφωνίες τους σε όλα τα άλλα. Στη φορολογία, στην εφεδρεία, στην πειρατεία, στη µετανάστευση, στην ανάπτυξη, ακόµη και στην εξωτερική πολιτική – για να αναφέρω τα πιο προφανή...

Σε κανένα από αυτά τα θέµατα η κυβέρνηση Παπαδήµου δεν διαθέτει κοινή βάση.

Στην εφεδρεία, ας πούµε, η Ν∆ αντιδρά µε τον ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσε κι αν δεν ήταν στην κυβέρνηση. Γιατί να υποστηρίξει ένα µέτρο του οποίου αµφισβήτησε (καλώς ή κακώς, δεν το εξετάζω...) και τη θέσπιση και την υλοποίηση και την εφαρµογή; Ουδείς της ζήτησε κάτι τέτοιο προκειµένου να υλοποιηθεί η συνεργασία και ούτε η ίδια δείχνει διατεθειµένη να το παραχωρήσει. Μπορεί να διαµαρτύρεται ο ∆. Ρέππας (που τον βγάζουν µόνο του στη σέντρα...) αλλά πού να βρει το δίκιο του;

Στη φορολογία, τι πολιτική να κάνει η κυβέρνηση Παπαδήµου ; Την πολιτική υπερφορολόγησης που υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ ή την πολιτική µείωσης της φορολογίας που πρεσβεύουν η Ν∆ και ο ΛΑΟΣ;

Στη µετανάστευση ποια είναι η πολιτική της κυβέρνησης; Είναι η πολιτική ΠΑΣΟΚ, η πολιτική Ν∆ ή η πολιτική ΛΑΟΣ; Εδώ, βλέπετε, έχουµε τρεις επί µέρους πολιτικές... Και αύριο που θα προκύψει θέµα Σκοπίων, µετά την απόφαση του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου, µε ποιον θα συνταχθεί ο Παπαδήµος; Με τον Παπανδρέου, τον Σαµαρά ή τον Καρατζαφέρη;

Τα παραδείγµατα είναι ενδεικτικά. Και θα πολλαπλασιάζονται εφεξής µε τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Αρκεί να θυµηθούµε τον Χάρολντ Μακ Μίλαν που όταν ρωτήθηκε κάποτε ποιος είναι ο χειρότερος αντίπαλος µιας κυβέρνησης απάντησε:

– Τα γεγονότα, αγαπητέ µου. Τα γεγονότα... Τίποτε το παράδοξο λοιπόν. Μόνο που στην προκειµένη περίπτωση τα όποια γεγονότα, ακόµη και τα πιο τρέχοντα, θα εγγράφονται σε ένα πραγµατικά µεγάλο παράδοξο: την ύπαρξη µιας πολυκοµµατικής κυβέρνησης, η οποία στηρίζεται σε µηδενική κοινή βάση. Και από την οποία διάφοροι αφελείς ζητούν επιπροσθέτως να κυβερνήσει σαν να µην τρέχει τίποτε.

Λυπάµαι αλλά δεν γίνεται. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση Παπαδήµου απειλείται πολύ περισσότερο από ένα κλίµα γενικευµένης ακυβερνησίας παρά από µια ηµεροµηνία εκλογών. Ακόµη περισσότερο που ζούµε στην Ελλάδα όπου κάθε θαύµα κρατάει τρεις ηµέρες και όπου είναι πολύ πιθανό όσοι καταριούνται τώρα τη 19η Φεβρουαρίου να παρακαλούν σε λίγο να έλθει όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Ξέρετε γιατί; Επειδή στη βάση της τρικοµµατικής κυβέρνησης υπάρχει µια θεµελιώδης παρανόηση. Τι επεδίωξε το κάθε κόµµα µέσα από αυτή τη συµφωνία;

Το ΠΑΣΟΚ θεώρησε ότι βρήκε µια ευκαιρία να µοιραστεί µε άλλους τα βάρη (και το κόστος...) της διακυβέρνησης για να ελαφρύνει το βάρος (και το κόστος...) που το ίδιο κουβαλούσε. Είναι περίπου το «πνεύµα Ρέππα» που περιγράψαµε παραπάνω.

Η Ν∆ εκτίµησε ότι αντιµετωπίζει µια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία τής προσφέρει την αφορµή να πραγµατοποιήσει τις «διορθωτικές κινήσεις» που είχε ανάγκη αλλά όχι και να µοιραστεί τα βάρη της διακυβέρνησης προτού την αναλάβει η ίδια.

Ο ΛΑΟΣ, από την πλευρά του, πίστεψε ότι βρήκε καλή ευκαιρία για να επιστεγάσει µια στρατηγική αποχαρακτηρισµού και νοµιµοποίησης που θα τον µετακινήσει από τα άκρα δεξιά προς πιο µετριοπαθείς και «υπεύθυνες» θέσεις.

Κανενός η επιδίωξη δεν συµπίπτει µε του άλλου. Και η παρανόηση αυτή αποτυπώθηκε ακόµη και στον τρόπο συγκρότησης της κυβέρνησης όχι σαν ένα κοινό σώµα υπό έναν Πρωθυπουργό αλλά σαν ένα τρικοµµατικό «πάτσγουορκ» του οποίου ο Πρωθυπουργός αποτελεί το µοναδικό κοινό σηµείο αναφοράς.

Ως εκ τούτου, η διάρκεια ζωής της κυβέρνησης δεν προσδιορίζεται από το χρονοδιάγραµµα που της έθεσαν ο Γ. Παπανδρέου και ο Αντ. Σαµαράς αλλά από το περιεχόµενο που απέφυγαν να της δώσουν.

Και η έλλειψη περιεχοµένου είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να µετατρέψει κανείς µια κυβέρνηση συνεργασίας σε µια ακυβερνησία συνεργασίας και να καταστήσει τις άµεσες εκλογές όχι επιλογή αλλά αναγκαιότητα.


Πηγή: Το Βήμα της Κυριακής