Έχουμε παρασυρθεί. Όλοι μιλάμε για το σαθρό πολιτικό σύστημα και την αναγκαιότητα άμεσης αλλαγή του.
Δηλαδή; Να αλλάξουμε το σημερινό σύστημα με κάτι άλλο. Ποιο άλλο δηλαδή; Δεν θέλουμε Δημοκρατία; Θέλουμε μάλλον. Τότε γατί μιλάμε για αλλαγή πολιτικού συστήματος αντί να μιλάμε για δραματική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού;

Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει μια μερίδα εμφορούμενη από τις ιδέες του «νεομαρξισμού» των Σουήζυ, Μπάραν, Μαρκούζε, Μπίλιμπαντ και αναζητεί έναν νέο ορθολογικό «κοινωνικό προγραμματισμό» με τον οποία είναι πασίδηλο ότι θέλει να ολοκληρώσει την πρόταση για εκσυγχρονισμού της κοινωνίας.

Όλοι αυτοί ωστόσο δεν είναι σίγουροι  ότι η εκτόνωση των προβλημάτων της ταξικής πάλης θα επιφέρει ταυτόχρονα και τις επιθυμητές αλλαγές στο ήδη υπάρχον καπιταλιστικό σύστημα. 

Μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι δυνατόν να λύσει τα προβλήματα αντιθέτως θα επιφέρει την πλήρη αυτονόμηση του πολιτικού με πολύ χειρότερα αποτελέσματα από ότι σήμερα. Με λίγα λόγια μέσα από ένα τέτοιο ιδεολογικό πλαίσιο θέλουν, επιχειρούν να συγκεντρώσουν την εξουσία στους μάνατζερ, την ελίτ της εξουσίας, και το κατεστημένο.

Δεν είμαι βέβαιος εάν πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή η για αποστολή η οποία έχει ανατεθεί από την κομματική γραφειοκρατία του νέου πολιτικού μορφώματος που κυβερνά την χώρα.

Οι περισσότεροι θεωρούν την σημερινή κατάσταση ένα κακό και ανεπιθύμητο ιντερμέτζο.  Γιατί οι ηγεσίες των κομμάτων δεν κόπιασαν να κατανοήσουν τις διαδικασίες που μας οδήγησαν στην σημερινή συγκεκριμένη δημοκρατική τομή. Απλώς κολυμπούν στο πέλαγος της ανακρίβειας και ναυαγοσώστης δεν υπάρχει.


Τάκης Χατζής