Του ΙΚ Πρετεντέρη
Πηγα να δΩ
μια ταινία για τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Και είδα μια ταινία για τη μοναξιά. Τη μοναξιά του πολιτικού όταν διεκδικεί. Τη μοναξιά όταν ηγείται. Και τέλος τη μοναξιά που τον τυλίγει όταν αφήνει το προσκήνιο της πολιτικής.


δεν θα κανΩ το ατόπημα να συγκρίνω τη Μάργκαρετ Θάτσερ με τον Γ. Παπανδρέου – υποθέτω ότι κανείς από τους δύο δεν θα μου το συγχωρούσε.

Ούτε μΠΟρεΣα, όμως, να αποφύγω τους συνειρμούς ακούγοντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στο Εθνικό Συμβούλιο του κόμματός του.

για να ειμαι ειλικρινηΣ βρίσκω βαθύτατα αδιάφορη τη μικροκομματική πλευρά των εσωκομματικών λογαριασμών και υπολογισμών. Μεταξύ μας, είναι ακυρωμένη και από τα πράγματα.

ΠΟιΟν Σύγκινει τώρα ποιος θα βάλει τρικλοποδιά σε ποιον σε μια χώρα που διεκδικεί τα πρωτεία της οικονομικής καταστρο- φής από το Σουδάν και σε ένα κόμμα που ανταγωνίζεται στις δημοσκοπήσεις τον Κουβέλη!

αλλα αύτΟ ακριβΩΣ με εντυπωσίασε. Οτι παρά την καταβύθιση της Ελλάδας, παρά το βάρος της αποτυχίας που οδήγησε στην κατάρρευση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, παρά την πολιτική εξαΰλωση μιας ολόκληρης παράταξης, παρά την τραγική αποδιάρθρωση της κοινωνίας, παρά τις αποφάσεις που οδήγη- σαν σε συνθήκες υποτέλειας, άκουσα μια διδαχή αμέριστης αυταρέσκειας και ανυπόκριτου αυτοθαυμασμού.

Ούτε μία κΟύβεντα για λάθη.
Ούτε μια φράση για αυτοκρι- τική. Ούτε έναν υπαινιγμό για ανεπάρκειες και ανικανότητες. Ούτε μια προσπάθεια ρεαλιστικής αξιολόγησης μιας πολιτικής που διεκπεραιώθηκε από συγκεκριμένους ανθρώπους και είχε συγκεκριμένα αποτελέσματα.

αλλα ΠΟλλα λΟγια για φταίχτες – μόνο που οι φταίχτες είναι πάντα κάποιοι άλλοι: η Δεξιά, ο Καραμανλής, οι βαρόνοι του Τύπου, η παλιοκοινωνία, τα συμφέροντα, ο Σαμαράς, η συντη- ρητική Ευρώπη, «ο Θεός που μας μισεί»...

τΟ θεαμα
ήταν σχεδόν σουρεαλιστικό. Δεν ξέρω πόσο περισ- σότερο δικαιωμένος θα δήλωνε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αν είχε φέρει στην Ελλάδα την παραδείσιο ευτυχία και αν είχε κερδίσει τις επόμενες εκλογές με 60%.

ΣιγΟύρα, όμως,
αποκλείεται να υποψιαζόσουν ότι την ώρα που μιλούσε οι άνεργοι έξω από την αίθουσα ξεπερνούσαν τις εννιακόσιες χιλιάδες και η ύφεση έτρεχε αθροιστικά προς το 20%.

δύΣτύχΩΣ
, είναι κι αυτό μια μορφή μοναξιάς. Καλώς ή κακώς, δεν υπάρχει ειλικρινής αντιμετώπιση της αποτυχίας χωρίς έναν βαθμό αυτογνωσίας και μια δόση παραδοχής.

ΠρΟΦανΩΣ ο Γ. Παπανδρέου θεωρεί ότι η προσπάθειά του αδικήθηκε και ότι η Ιστορία θα τον κρίνει επιεικέστερα από τους συμπολίτες του – θεμιτό και μακάρι!

αλλα Πριν την ετυμηγορία της Ιστορίας και περισσότερο από όλους τους φταίχτες, πολύ φοβούμαι ότι καραδοκεί η επιείκεια του ποιητή.

«δεν Φταινε αυτοί / τόσοι ήσαντε...».

Πηγή: Τα Νέα