Toυ Αντώνη Ανδρικάκη

Αυτός είμαι. Με βρήκα. Μετά από μία μακρά περίοδο κατάθλιψης, σιωπής και απομόνωσης, βυθίστηκα στην ύπαρξή μου και ανακάλυψα το βαθύτερο νόημά της. Είμαι αυτός που κακαρίζει στα Αγγλικά. Φωνάζω κόκα ντου ντου ντου, κόκα ντου ντου ντι ! Και κερδίζω! Μασάω συνεχώς τσίχλες και κερδίζω τον μισθό μου για δύο χρόνια! Και το ρίχνω στην τρελή. Γιατί δεν είμαι πια  άνεργος. Αυτός είμαι. Που γλείφει κοιλιές και δάχτυλα , πιάνει φίδια, σκουλήκια, κατσαρίδες και περπατάει σε φάκες ουρλιάζοντας μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Ζω στο σκοτάδι, μαζεύω αυγά και με τσιμπάνε οι κότες. Παίζω σε σήριαλ όπου βάζω τον γιο μου να κάνει τα γλυκά μάτια στη Γερμανίδα που αγόρασε το χρέος μου.

Ο εγγονός μου κλέβει παπούτσια από την ντουλάπα  και τα πουλάει στο διαδίκτυο. Σχεδιάζω ληστεία μολονότι υπήρξα πυροσβέστης τιμημένος. Αυτός είμαι. Που για δυο καναπέδες και ένα μίξερ κάθομαι να μου κάνουνε χαλάουα για να αποκτήσω τύπο και προσωπικότητα. Ο Θεός μου είναι η τηλεόραση και αν είμαι τυχερός θα μου φτιάξει το σπίτι μου και θα γυρίσω και θα το δω και θα κλαίω. Αυτός είμαι. Αυτός ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν της μελλοντικής μου ευτυχίας.

Ελέω Θεού έχω κάποιον Παπαδήμο που διαπραγματεύεται με σύνεση την ζωή μου με τους ξένους. Αυτός  ο Θεός δημιούργησε τους κήρυκες της ενημέρωσης. Που μου λένε όσα πρέπει για να φοβάμαι καθημερινά και να ζω στο σκοτάδι. Στο σκοτάδι του δωματίου που το μόνο φως είναι της τηλεόρασης η του p.c. μου. Με βρήκα.

Παρακολουθώ ήσυχα-ήσυχα το εθνικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ , δεν σκαλίζω τη μύτη μου, δεν στέλνω μηνύματα δεν κάνω σαΐτες. Χειροκροτώ στον καναπέ μου- άνθρωποι είμαστε- αν με βλέπει κανείς; Είδες τι πάθανε στη Βόρεια Κορέα όσοι δεν κλάψανε αρκετά στη κηδεία του ηγέτη. Αφού σου λέει στο πολυνομοσχέδιο θα βάλουν και ένα άρθρο που θα τιμωρεί όποιον δεν χειροκροτεί τον Παπαδήμο, όποιον δεν θαυμάζει τον Παπανδρέου, όποιον δεν προσκυνάει την Μέρκελ.

Αυτός θα πληρώνει διπλό χαράτσι. Κόκα ντου ντου ντου! Κόκα ντου ντου ντι! Αυτός είμαι. Μιλάω creekglish, περιμένω τις πρωτοβουλίες της Άννας Διαμαντοπούλου για ένα καλύτερο αύριο και ψάχνω τις πρόσφορες στα σούπερ μάρκετ. Δεν έχω ιστορία, γλώσσα, όνομα. Είμαι αυτό που βλέπει ο Γερμανός σε μένα. Το προσωπικό του ξενοδοχείου των Νιμπελούγκεν.  Είμαι αδύνατος κλεφτράκος, φτωχοδιάβολος.

Είμαι ο τσάμπας. Ο λούστρος της Ευρώπης.