Ο Τσίπρας δεν είναι Αλιέντε αλλά και η Χιλή... δεν είχε Πινοσέτ;

Ο Τσίπρας δεν είναι Αλιέντε αλλά και η Χιλή... δεν είχε Πινοσέτ;

Το παράδειγμα της Χιλής του Σαλβατόρ Αλιέντε χρησιμοποιεί ο «Ριζοσπάστης» για να επιχειρηματολογήσει υπέρ της απόφασης του ΚΚΕ να μην συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ.

Στην πραγματικότητα, απαντά σε όσους χρησιμοποιούν ακριβώς το ίδιο παράδειγμα για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ μιας τέτοιας συνεργασίας.

«Το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα έβγαλε λαθεμένα συμπεράσματα από την ήττα του λαϊκού κινήματος στη Χιλή. Αντί να γίνει χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι είναι αδύνατον να ανοίξει δρόμος προς το σοσιαλισμό μέσα από τη συμμαχία με ένα τμήμα της αστικής τάξης, μέσα από τη διεκδίκηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, ότι αυτή η γραμμή οδηγεί στον εγκλωβισμό τη χειραγώγηση και τελικά στον αφοπλισμό του εργατικού κινήματος, το συμπέρασμα ήταν ότι η κυβέρνηση Αλλιέντε πήγε πολύ πιο μακριά απ' ό,τι θα έπρεπε, ότι τρόμαξε τους οπαδούς αστικών κομμάτων και έτσι άνοιξε ο δρόμος για το πραξικόπημα», αναφέρει η εφημερίδα.

Αν εξαιρέσουμε τη λέξη «πραξικόπημα» με την οποία καταλήγει η συγκεκριμένη πρόταση, και δυο φωτογραφίες - λεζάντες από τα μαύρα χρόνια της στυγνής Χιλιανής χούντας, στο υπόλοιπο κείμενο η κατάληξη της διακυβέρνησης Αλιέντε περιγράφεται ως «ήττα» του εργατικού κινήματος.

Και καταλήγει, το δημοσίευμα, με το συμπέρασμα ότι το ΚΚ Χιλής εκείνη την περίοδο ήταν... βαθιά οπορτουνιστικό.

«Το ΚΚΣΕ είχε διακηρύξει από το 1956 στο 20ό συνέδριο, την ύπαρξη «ποικιλίας μορφών περάσματος στο σοσιαλισμό». Ταυτόχρονα, το ΚΚΣΕ είχε κάνει άξονα της εξωτερικής πολιτικής της Σοβετικής Ενωσης την ειρηνική συνύπαρξη σοσιαλισμού - καπιταλισμού, πολιτική που διακηρύχθηκε εν μέρει στο 19ο και ολοκληρωμένα στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, γεγονός που από τη μια αντανακλούσε προβλήματα στη στρατηγική και την πολιτική των Κομμουνιστικών Κομμάτων αλλά από την άλλη επιδρούσε στην αναπαραγωγή τους. Στη συνέχεια, διαμορφώθηκε το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού που είχε ως αναφορά του (όπως γενικότερα η οπορτουνιστική πολιτική) τις εθνικές ιδιομορφίες και τις δυνατότητες του κοινοβουλευτικού ρεφορμισμού.
Πρόκειται, δηλαδή, για μια περίοδο που ο οπορτουνισμός έχει κυριαρχήσει στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, έχει διαβρώσει τα ΚΚ με τη λογική του ρεφορμισμού, του κοινοβουλευτισμού, της υπεράσπισης της «πατρίδας». Η μεγάλη πλειοψηφία των κομμουνιστικών κομμάτων έχουν προσχωρήσει στη στρατηγική των σταδίων, παραπέμποντας στις καλένδες την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, για το σοσιαλισμό. Πολλά από τα Κομμουνιστικά Κόμματα έχουν δοκιμαστεί ήδη από το κεφάλαιο στη διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομίας, μέσω της εισδοχής τους σε αστικές κυβερνήσεις, γεγονός που είχε άμεσες και μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες για το λαό και το εργατικό κίνημα. Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, δεν πρέπει λοιπόν να εκπλήσσει ο εξωραϊσμός της πολιτικής της κυβέρνησης της «Λαϊκής ενότητας» από τα Κομμουνιστικά Κόμματα, την εποχή εκείνη».

Σαφώς και ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο Σαλβατόρ Αλιέντε.

Όμως στη Χιλή δεν υπήρξε  «Αουγκούστο Πινοσέτ»;

 

Ντ.Κ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο