Μαθήματα πολιτικής ιστορίας στην Κουμουνδούρου

Μαθήματα πολιτικής ιστορίας στην Κουμουνδούρου

Όσο πλησιάζει ο Φεβρουάριος και μαζί του και η εκλογή του επόμενου προέδρου της Δημοκρατίας – το κρισιμότερο τεστ ίσως τεστ για την κυβέρνηση Σαμαρά- τόσο οξύνεται και η αντιπαράθεση γύρω από τον «μαγικό» αριθμό «180»: Τους βουλευτές δηλαδή που απαιτούνται για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός γύρω από το ζήτημα.

Τις τελευταίες εβδομάδες μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει στην επιφάνεια ένα ιστορικό επιχείρημα για να καταδείξει – κατά την άποψη της Κουμουνδούρου πάντα- το «πάρε – δώσε» της κυβέρνησης με ανεξάρτητους βουλευτές ώστε να βρεθεί η απαραίτητη πλειοψηφία. Τα περί σχεδιαζόμενης αποστασίας λοιπόν δίνουν και παίρνουν, με τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μιλούν για «Τσιριμώκους» και «βρώμικες συνδιαλλαγές».

Είναι κατανοητό να ασκείται κριτική γύρω από τη διαδικασία ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ξανακοιτάξει το εν λόγω ιστορικό επιχείρημα.

Ας υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες λίγα πράγματα για την περίφημη «αποστασία»:

Α. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβερνά τη χώρα, εν αντιθέσει με την Ένωση Κέντρου και τον Γεώργιο Παπανδρέου ο οποίος βρισκόταν στο τιμόνι της Ελλάδας τον Ιούλιο του 1965.

Β. Εκείνη την περίοδο το πολίτευμα ήταν τελείως διαφορετικό – βασιλευόμενη δημοκρατία-, η πολιτική ανωμαλία τροφοδοτήθηκε από τα ανάκτορα, όταν υπήρξε η περίφημη διαφωνία μεταξύ του βασιλιά Κωνσταντίνου και του Παπανδρέου σχετικά με το μέλλον του υπουργού Άμυνας Πέτρου Γαρουφαλιά, με αφορμή την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.

Εν έτει 2014, δεν υπάρχει κάποιο «σκοτεινό θεσμικό κέντρο» να τροφοδοτήσει μία αντίστοιχη κρίση. Υπάρχουν όμως επιχειρηματίες για να κάνουν κάτι αντίστοιχο, τους οποίους γνωρίζει η Κουμουνδούρου, καθώς συνομιλεί μαζί τους.

Γ. Μιλάμε για μία διαδικασία επίπονη, συγκλίσεις θα υπάρξουν με βουλευτές οι οποίοι προέρχονται και από άλλα κόμματα. Πράγμα λογικό, διότι υπάρχουν βουλευτές της αντιπολίτευσης που δεν θεωρούν χρήσιμη την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το 2014 κανείς δεν θα ψηφίσει με το «πιστόλι» στον κρόταφο ή αφού έχει λάβει «δωράκια» για να σκεφτεί... καλύτερα την επιλογή του, όπως έγινε τις ταραγμένες ημέρες του 1965.

Δ. Η ανέλπιστη κίνηση του Ηλία Τσιριμώκου να δεχθεί την πρωθυπουργία σε μία κυβέρνηση που θα στήριζε η ΕΡΕ και η Ένωση Κέντρου μπορεί ποτέ να μην έγινε γνωστό για ποιον λόγο έγινε, ωστόσο φαίνεται πως ο παλαίμαχος πολιτικός διέβλεπε το ενδεχόμενο η ανωμαλία να έφερνε την παρέμβαση του στρατού – όπως και έγινε δύο χρόνια αργότερα.

Επειδή δεν νομίζουμε πως στην Κουμουνδούρου δεν γνωρίζουν ιστορία – το αντίθετο μάλιστα με τόσους ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους που βρίσκονται στις τάξεις του κόμματος- μήπως συγκρίσεις δεν έχουν δέκτη τον Φώτη Κουβέλη, αλλά κάποιο ιστορικό στέλεχος της αριστερής παράταξης το οποίο θα μπορούσε θεωρητικά να δεχτεί κρούση από την κυβέρνηση; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, ωστόσο τα σενάρια δίνουν και παίρνουν!

Π.Β.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο