Τα παιχνίδια με τη «φωτιά» των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή, η Ελλάδα και η πολεμική ανάφλεξη

Τα παιχνίδια με τη «φωτιά» των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή, η Ελλάδα και η πολεμική ανάφλεξη

Γράφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος

Ο κύκλος βίας στη Μέση Ανατολή δεν λέει να κλείσει, ακόμα μια φορά οι οθόνες των τηλεοράσεων στη δύση γέμισαν με αίμα αθώων. Δεκάδες οι νεκροί στη Λωρίδα της Γάζας από τις επιθέσεις που εξαπολύει το Ισραήλ.

Οι αντιδράσεις τυποποιημένες και επαναλαμβανόμενες περί κατάπαυσης του πυρός, ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και κάποιες λιγότερες αντιδράσεις για τη φρίκη να βλέπεις αθώους, παιδάκια να κομματιάζονται από τις βόμβες.

Κάποιοι φαίνεται συνήθισαν στο αίμα, συνήθισαν τον πόλεμο μέσα από τις εικόνες της τηλεόρασης από απόσταση και από την ασφάλεια μιας εικονικής πραγματικότητας που ζουν. Κάποιοι όμως απέτυχαν στην εξωτερική τους πολιτική, κάποιοι που κρατούν τις τύχες του πλανήτη στα χέρια τους ευθύνονται για όσα συμβαίνουν και στη Μέση Ανατολή.

Οι λέξεις ειρήνη και ειρήνευση κακοποιήθηκαν, γιατί ποτέ δεν έγινε προσπάθεια για έναν οδυνηρό συμβιβασμό ανάμεσα σε όσους αντιμάχονται ή σε αυτούς που συγκρούονται τα συμφέροντα τους. Οι λύσεις δεν έρχονται με ευχές και ανακοινώσεις αλλά με σκληρές διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς που όλα τα μέρη κάτι χάνουν.

Η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιρακ το 2003 θα κυνηγάει σαν φάντασμα την εξωτερική πολιτική τους αλλά και ολόκληρο τον δυτικό κόσμο με τις «παράπλευρες απώλειες» των ωμών και βίων επεμβάσεων, όπως αυτή της αναγκαστικής μετανάστευσης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Η εξωτερική πολιτική του Ομπάμα απέτυχε παταγωδώς παρά τις ελπίδες που είχε δημιουργήσει η εκλογή του πρώτου έγχρωμου πρόεδρου των ΗΠΑ. Από την Αραβική Άνοιξη, τον συριακό εμφύλιο μέχρι και τη νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με τις σφαγές στη Λωρίδα της Γάζας καμία αλλαγή καμία λύση.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και η εξαγωγή δημοκρατίας είχε άλλους σκοπούς. Η στρατηγική και το σχέδιο των Αμερικανών ήταν και είναι η «ανασυγκρότηση» της ευρύτερης περιοχής δημιουργώντας τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» στα πρότυπα της Ε.Ε που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε «δεκανίκι» της. Επομένως θα έπρεπε να έχουμε έναν καταστροφικό αλλά ελεγχόμενο πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή.

Η «πρώτη» φάση του σχεδίου έγινε με την εισβολή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ με πρόσχημα τα «όπλα μαζικής καταστροφής» και την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Αυτό που σχεδιάζουν είναι να δημιουργήσουν αστικές δομές στα μουσουλμανικά κράτη, να δημιουργήσουν ισχυρούς θύλακες αστικής εξουσίας ακόμα και αλλαγή συνόρων, διαμορφώνοντας νέα κράτη για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους. Όπως έκαναν στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη.

Σε όλα τα σχέδια επέμβασης είτε με βόμβες, είτε με οικονομικά όπλα όπως στην Ελλάδα υπάρχει η λέξη κλειδί, «μεταρρυθμίσεις».Έπρεπε να μεταρρυθμιστούν και οι αραβικές χώρες.

Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι η Συρία και το Ιράκ έχουν παραδοθεί στα χέρια της Τζιχάντ. Η προσπάθεια στην Αίγυπτο απέτυχε καθώς επέστρεψε στον έλεγχο του στρατού. Στη Λιβύη επικρατεί χάος με τις ισλαμιστικές οργανώσεις να κάνουν κουμάντο. Η Υεμένη στην ίδια και χειρότερη κατάσταση κλυδωνίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις.

Οι πρόσφυγες δημιουργούν προβλήματα σε Ιορδανία και Λίβανο που μετατρέπονται σε μεγάλα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η Σαουδική Αραβία που είναι ο ισχυρός πυλώνας σταθερότητας στη Μέση Ανατολή αντιμετωπίζει προβλήματα όπως και η Αλγερία.

Οι Αμερικάνοι όπως έκαναν πάντα μπορούν να συμμαχήσουν ακόμα και με τον χειρότερο εχθρό τους για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Στην προσπάθεια τους να εκδιώξουν το σουνιτικό σύστημα εξουσίας του Σαντάμ έδωσαν τη δυνατότητα να εκλεγεί σιιτική κυβέρνηση στη Βαγδάτη. Άλλο που δεν ήθελε το Ιράν, ενώ οι φανατικοί σουνίτες ξεσηκώθηκαν και πήραν τα όπλα κατά των παλιών συμμάχων Αμερικανών και φυσικά κατά της κυβέρνησης του Ιρακ.

Πραγματικά οι Αμερικανοί δημιούργησαν μια κόλαση από τη μια προσπαθούσαν να ελέγξουν τις παρενέργειες και την επόμενη μέρα της Αραβικής Άνοιξη και από την άλλη , η σουνιτική «άνοιξη» κατά του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ στη Συρία το 2011 άνοιγε ένα άλλο μέτωπο στο Ιρακ. Που όμως συσπείρωσε σιίτες γύρω από αλεβίτικο καθεστώς δημιουργώντας χάος.

 Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου με απρόβλεπτη εξέλιξη: εμφύλιος στο Ιρακ και στη Συρία, η «αραβική άνοιξη» παρά τα χρήματα που δαπανήθηκε έφερε πενιχρά αποτελέσματα στη εισαγωγή δημοκρατίας δυτικού τύπου και τώρα η φωτιά στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Η διγλωσσία του Αμερικανού Πρόεδρου Ομπάμα δείχνει την αδυναμία των ΗΠΑ να βρουν λύση- που πότε δεν επεδίωξαν- καθώς το διαχρονικό διαίρει και βασίλευε έχει συμβάλει στην κρίση που βιώνει η Μέση Ανατολή σήμερα.

Η Ελλάδα, όμως, που βρίσκεται; Πουθενά! Χωρίς πυξίδα, στρατηγική σέρνεται από τα Αμερικανοεβραϊκά λόμπι την ώρα που οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή γίνονται πολύ επικίνδυνες. Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη σύγκρουση συμφερόντων μεγάλων οικονομικών ομίλων κρατών - μελών της ΕΕ και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, στον Περσικό Κόλπο, για την απόκτηση γεωστρατηγικού πλεονεκτήματος σε σύγλρουση με τη Ρωσία, την Κίνα, τη συμμαχία των BRICS , που απειλούν την αμερικανική παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Ένας νέος γύρος πολέμου ξεκινάει. Το λάφυρο είναι το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και οι δρόμοι μεταφοράς τους. Οι κίνδυνοι νέας πολεμικής ανάφλεξης είναι εμφανείς. Οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) από τη Λιβύη έχασαν, εδώ δε φαίνονται διατεθειμένοι να χάσουν. Η Ελλάδα τι θα κάνει;

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο