ΑΔΕΔΥ: «Καταζητούμενος» ο Χουλιαράκης (φωτό)

ΑΔΕΔΥ: «Καταζητούμενος» ο Χουλιαράκης (φωτό)

Είναι σίγουρο ότι  η ΑΔΕΔΥ, βγάζοντας την αφίσα αυτή ήθελε να σοκάρει. Δεν είναι μια αφίσα συνηθισμένη –το αντίθετο. Η αφίσα, για όποιον δεν την έχει δει, γράφει  με μεγάλα κεφαλαία γράμματα «ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ WANTED», μετά έχει το πρόσωπο του Γιώργου Χουλιαράκη (και στο βάθος του Σόιμπλε) και συνεχίζει: «Ο αόρατος αναπλ. υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης, ο γνήσιος εκφραστής και υπηρέτης των Μνημονίων και της εξαθλίωσης των πολιτών». Η αφίσα όντως κάνει μπαμ και προξενεί έκπληξη σε όποιον τη βλέπει –μια έκπληξη όμως δυσάρεστη.

Πρώτα σκέφτεται κανείς τη μονομέρεια. Είχε βγάλει άραγε ποτέ στο παρελθόν η ΑΔΕΔΥ ανάλογη αφίσα; Όλα τα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων και των σκληρών περικοπών, ανάλογη αφίσα για οποιονδήποτε άλλον υπουργό; Όχι, όσο θυμόμαστε. Επομένως, αναρωτιέται κανείς: Είναι άραγε ο Χουλιαράκης, ο χειρότερος υπουργός, αυτός που ευθύνεται για τόσο πολλά και τόσο βαριά;

Δεύτερον –κι αυτό είναι ακόμα πιο σοβαρό– ζήτημα  είναι το είδος της «κριτικής» και της επίθεσης. Σύμφωνοι, οι αφίσες και τα συνθήματα έχουν πάντα έναν βαθμό υπερβολής, ωστόσο αυτή ξεπερνάει τα όρια, ζητώντας –μεταφορικά ασφαλώς– την κεφαλή του υπουργού επί πίνακι. Γιατί το ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΣ παραπέμπει στις επικηρύξεις, που ακολουθούνταν από το «Ζωντανός ή Νεκρός». Ασφαλώς, η χρήση εδώ, το ξαναλέμε, είναι μεταφορική, ωστόσο η βιαιότητα και  η βία ξεχειλίζει. Πρόκειται για ευθεία  στοχοποίηση προσώπου. Και όταν αρχίσουμε να ζητάμε «κεφάλια», ανοίγουμε τον ασκό του Αιόλου: αύριο κάποιος άλλος θα το πει για έναν άλλο υπουργό ή πολιτικό της αντιπολίτευσης ή για ένα δημόσιο πρόσωπο, και φυσικά για έναν συνδικαλιστή, αποδίδοντάς του (υπαρκτές ή ανύπαρκτες) ευθύνες, διαφωνώντας με την πολιτική του. Για όλους κάτι μπορεί να βρεθεί, που να «δικαιολογήσει» τέτοιες επικίνδυνες λογικές.

Τρίτον, η πολιτική της κυβέρνησης είναι συλλογική. Για ποιον λόγο  λοιπόν ξεχωρίζεται και επιλέγεται ο συγκεκριμένος υπουργός;

Τέταρτον, η πολιτική κριτική της αφίσας είναι νηπιώδης. Ο Χουλιαράκης ταυτίζεται με τον Σόιμπλε άραγε; Αλλιώς, γιατί απεικονίζεται στο βάθος ο δεύτερος; Έπειτα οι εκφράσεις «υπηρέτης των Μνημονίων» και «της εξαθλίωσης των πολιτών» είναι τόσο ρηχές – θα περιμέναμε, ακόμα και σε αφίσα, κάτι καλύτερο από την ΑΔΕΔΥ.

Η κριτική επιβάλλεται, και ασφαλώς μπορεί να είναι σκληρή. Ο θυμός, επίσης είναι κατανοητός. Αν και τα συνδικάτα, ιστορικά, έκαναν κάτι πολύ καλύτερο από το να διαχέουν τον θυμό: τον έκαναν πολιτική πρόταση. Αυτό που είναι επικίνδυνο και απαράδεκτο είναι τον θυμό να τον κάνεις μίσος, στοχοποιώντας πρόσωπα.

Δείτε την αφίσσα της ΑΔΕΔΥ

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο