Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή;

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή;

Σταθήκαμε όλοι στο αν θα έχει πανηγύρια και κλαρίνα μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου

Κι όμως, τι βαθιά ανάσα ήταν που οι μαθητές δεν φόρεσαν τα μπλε εις μνήμη ενός μεγάλου αγώνα, πίσω από κάγκελα, να φρουρούν κλείνοντας απ' έξω, αυτούς που έπρεπε να γιορτάζουν. Τους εχθρούς – λαό! 

Και δε με νοιάζει η στρατιωτική παρέλαση καθόλου, αλλά εκείνα τα παιδιά που λένε «Ελλάδα» και τιμούν την Ιστορία, τη Δημοκρατία, τους αγώνες, ντυμένα γαλανόλευκα, πώς αν δεν είσαι σκατόψυχος, να μη σε συγκινήσουν! 

Και πάω στην γιορτή του δημόσιου δημοτικού σχολειού της κόρης μου, στο υπόλοιπο της Αττικής. Εδώ τα πράγματα δεν είναι λουσάτα και οι μεγάλες οικογένειες της χώρας, ούτε απ' έξω δεν αφήνουν να περάσουν τα παιδιά τους. Αλβανικές εργατικές οικογένειες και τα παιδιά τους, πολλά παιδιά. Ινδοί. Ένας άριστος μαθητής, Σιχ, με πατέρα εργάτη και τουρμπάνι πράσινο δεμένο στο κεφάλι με τα μαλλιά άκοπα. Ο καλύτερος μαθητής της ελληνικής Ιστορίας. Παίζει στα δάχτυλα αρχαίο κόσμο, βυζάντιο και την υλη της 6ης για την Επανάσταση του 1821. Παιδιά γίνονται ο Ρήγας Φεραίος και λένε τον Θούριο ξανά, διηγούνται τη ζωή του Παπαφλέσσα, είναι ο Κολοκοτρώνης και ο Διάκος και οι Σουλιώτισσες και χορεύουν τσάμικα και τραγουδούν «Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στη  σκλαβιά, μονάχοι σα λιοντάρια  στις ράχες στα βουνά. Καλυτέρα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή»!... Κάποια κατάξανθα, άλλα μελαχρινά, ενδιάμεσα το κλασσικό καστανό, αυτό το γλυκό καφέ το δεδομένο μας… Δίπλα μου μια μάνα απ' την Σερβία. 

«Κάθε φορά που ακούω για τον Κολοκοτρώνη κλαίω, ρε γάμωτο» μου λέει και σκουπίζει ντροπαλά, με μικρές κινήσεις, τα μάτια της. «Αυτή η γιορτή μ' αρέσει πιο πολύ, απ' την άλλη της 28ης Οκτωβρίου» συνεχίζει. Γιατί; «Γιατί μιλάει για ελευθερία ψυχής, και πως δεν είναι όλα θέμα χρημάτων και δύναμης, αλλά καμία φορά κερδίζει και το δίκαιο και ο φτωχός και ο παραπεταμένος της ιστορίας». Είναι καλλιτέχνης, μουσικός και της αρέσει τόσο η παραδοσιακή μουσική μας. Τα παιδιά χορεύουν «Κάτω στου Βάλτου τα χωριά», που όσοι φάγαμε μαθητές Χούντα στο κεφάλι, ανατριχιάζουμε. Η μαμά απ την Σερβία, πάλι, όχι! «Τι ωραίος ο τσάμικος». Σε λίγο η κόρη της, τα παιδιά που γεννηθήκαν εδώ και οι γονείς τους στην Αλβανία, ο αριστούχος Ινδός, μια ξανθούλα με μπαμπά Άγγλο, θα κλείσουν τη γιορτή τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο»…

«Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη. Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθερία!» Κανένα σπαθί εδώ, μεταξύ αυτών των παιδιών. Ο ύμνος εις την Ελευθερία, ακούγεται απ' αυτές τις φωνούλες καθαρός, ενωτικός, για το δικαίωμα να μην είναι κανείς σκλάβος κανενός, ούτε όμηρος του οικονομικός, ή με όπλα! Βουρκώνουν όλοι γύρω… και ξένος μεταξύ μας κανείς…

Έξω απ' το σχολειό ένα μεγάλο γκράφιτι με τεραστία γράμματα και λίγη άνοιξη στις άκρες του με λουλούδια που φυτρώνουν σε κόσμους φαντασίας: «Ούτε Ελλάδα, ούτε Αλβανία! Πατρίδα μας τα παιδικά μας χρόνια!». Οι δάσκαλοι λέει, θέλουν να το σβήσουν. Βουρκώνω και εγώ τώρα… Τεθλασμένες οι γραμμές του ελληνικού αλφάβητου… «Κλαις;» με ερωτάει η Σέρβα μάνα… «Με συγκινεί και εμένα μωρέ, ο Κολοκοτρώνης» της λέω…  «Μα τέλειωσε η γιορτή!»… Και του χρόνου, λοιπόν. Και του χρόνου… 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο