Βίκυ Σταμάτη: Μόνο αυτή έφταιξε για μια εποχή και μόνο αυτή μισούμε, λοιπόν…

Βίκυ Σταμάτη: Μόνο αυτή έφταιξε για μια εποχή και μόνο αυτή μισούμε, λοιπόν…

Το «θύμα»  ως πρωταγωνίστρια μιας παλιακής πολιτικής «Λάμψης»; Χα! Είναι στα social media απ τα πρόσωπα που έχουν πρωταγωνιστήσει σε αστεϊσμούς, από εύστοχους έως χλευαστικούς και μόνο δημοφιλής δε μπορεί να χαρακτηριστεί ενώ και η μεγαλύτερη μερίδα του τύπου καλή αραδούλα δεν της έχει χαρίσει!

Η Βίκυ Σταμάτη όταν ήταν παντοδύναμη, έμοιαζε απόμακρη και ψυχρή στις κοσμικές φωτογραφίες της, ενώ η κοπελίτσα απ' το ορεινό Σέλι της Φθιώτιδας, φωτογραφίζονταν με τιάρες για εξώφυλλο περιοδικό, σαν πρωτεξαδέλφη της βασίλισσας της Αγγλίας, που έπρεπε να μάθει από αριστοκρατικό στιλ την βλαχούλα Κειτ Μίντλεντον.

Οι λεπτομέρειες δε, που μαθεύονταν για τη ζωή της, σε μια Ελλάδα που άρχιζε να πηδάει απ τα μπαλκόνια στο κενό, από την εποχή ήδη, των παρουσιάσεων της συγγραφέως του ενός βιβλίου, μόνο συμπαθή δεν την κάνουν!  200 ζευγάρια παπούτσια το χρόνο! Πιστωτική κάρτα σε ελβετική τράπεζα με χρεώσεις ποσών στα 180.000 ευρώ για φουστάνια, σκούφιες και μπερέδες και γυαλιστερά μπιχλιμπίδια στους ξένων οίκους μόδας και κοσμημάτων. Κατέβασαν τα ρολά, λέει, σε μαγαζί στη Κηφισιά γιατί πήγε για ψώνια μια φορά και αγόρασε όλο το εμπόρευμα! Και μετά το σπίτι στην γειτονιά της Ακρόπολης και του ονείρου του κόσμου όλου! Λεφτά κι άλλα ατέλειωτα για πλακάκια, ντουβάρια και καπλαμάδες!

Τα λεφτά πια δεν έχουν αξία, όπως εκείνα της μαντάμ Σουσού που έναν «αστακουδάκι» έψηνε, έναν πέταγε για να μη τη πουν φτωχή, στο Μπίθουλα! Και η μαντάμ Σουσού, δυστυχής είναι σ όλο αυτό το γάντζωμα από το αντικείμενο που γεμίζει κενό με αξία χρηματική, από τη γνώμη του κόσμου, απ την ανάγκη να μοιάζει με το κορίτσι των εξώφυλλων, ακόμα κι αν είσαι αυτό! Οι πιο φημισμένοι πλαστικοί χειρουργοί, κομμωτές, μεικ απ αρτιστς, προσωπικοί γυμναστές ήταν στην καθημερινότητα της, δεδομένοι και προσωπικοί της φροντιστές.

Οι μεγάλοι οίκοι μόδας, οι τσάντες, τα πορτοφόλια, τα κοσμήματα, οι κάλτσες, οι τετζερέδες, τα κραγιόν, τα σινιέ τενεκεδάκια έμοιαζαν να είναι η ζωή της… Ώσπου…  

«Βλαχάρα, κόψατε τις συντάξεις για να έχεις εσύ τα λούσα σου». Ο κόσμος φωνάζει έξω από τα δικαστήρια στην Ευελπίδων ενώ αυτή φοράει πια χειροπέδες. Γιουχάρουν. Άγριος ο κόσμος. Άγρια πια και η ζωή όλων.  Και πώς να λυπηθείς μια κυρία απ το χωριό της, μετά στην ΔΕΗ υπάλληλο και μετά στα Four Seasons της γης, να έχει καλομάθει στα σινιέ και να θεωρεί πως τα λεφτά φυτρώνουν 12 μήνες το χρόνο σε θερμοκήπια, όταν εσένα σου χουν κόψει το ρεύμα, έχεις απολυθεί, δεν έχεις να ταΐσεις το παιδί σου, δεν μπορείς να ζεσταθείς… Και χτυπάς το κεφάλι σου χτισμένα αδιέξοδα, σαν σ έναν λαβύρινθο που πρέπει να βρεις διέξοδο και ακόμη και εκεί, τυράκι δε θα υπάρχει!

Φυλακή. Δρομοκαΐτειο. Πιθανόν να 'ναι ο αποδιοπομπαίος τράγος, ο διωγμένος στην έρημο με όλες τις αμαρτίες του πολιτικού συστήματος της εποχής της και των πρωταγωνιστών της διαπλοκής. Μπορεί και πράγματι, να χει δίκιο για τα όσα λέει, πως δεν γνώριζε, πως είναι θύμα. Η λέξη παιδί και μόνο, δημιουργεί αισθήματα σε όλους. Η μάνα μακριά απ το παιδί, ακουμπά σε εκείνο το συναισθηματικό τοπίο, όπου όλοι μας βουλιάζουμε σε κινούμενη άμμο και η κάθε ανάσα μας πάει πιο βαθιά. Συγκίνηση! Ναι! Όμως, πως στο Δρομοκαΐτειο, της κάνουν τόσο κοντινά στο πρόσωπο, οι φωτογράφοι και μπαίνει στο «Πρώτο Θέμα». Και πως σε κάθε φωτογραφία είναι με άλλο ντύσιμο, όπως γίνεται στις επαγγελματικές λήψεις των περιοδικών. Και η ωραιότατη κόκκινη φόρμα, σεταρισμένη  με ταμπά μπότα και τα αρκουδάκια τα πάνινα, αγκαλιά της! Όπως μια φορά και έναν καιρό, αποτύπωνε ο Φώσκολος στη «Λάμψη», την Ελένη Κούρκουλα! Και μετά δραπέτευση…

… αν αυτή η γυναίκα έχει κακό στον εαυτό της ή όχι, είναι αυτή τη στιγμή το ζητούμενο. Πιστεύει την αδικία που ζει και φυσικά βυθίζεται στην προσωπική της δυστυχία. Ήταν, όμως, και παραμένει τι γυναικείο πρόσωπο μιας εποχής. Του επουσιώδους που θεωρήθηκε αξία. Του υλικού που αναγορεύτηκε σε σύμπαν. Της ευτυχίας που οριζόταν από την ιδιοκτησία και δη μικρών πραγμάτων.  Από την ανάγκη σκηνοθεσία της ίδιας της ύπαρξης μέσα απ τα βλέμματα των άλλων. Απ' την ψευδαίσθηση πως η ζωή είναι σκηνές από ταινίες με στυλίστες και σκηνικά που κρατούν όσο το πλάνο. Με αμοραλισμό, πως για να έχεις πράγματα και χρήμα δεν υπάρχουν κανόνες. Πως για αν δεν τα έχεις απλά δεν υπάρχεις… και μετά κάηκε το σύμπαν. Στάχτες! Ναι, αυτή πλήρωσε

Και όλοι οι άλλοι; Όλοι αθώοι! Ας έχουμε λοιπόν, όλοι εμείς οι ακυρωμένοι, διαψευσμένοι, καταθλιπτικοί, αναξιοπρεπείς, οι πάντα χωρίς χρήματα στις τσέπες μας και χωρίς τα μεγαλεία να χουμε να θυμόμαστε από ένα glamοur παρελθόν, που πιαστήκαμε στο δόκανο μιας εποχήςπαγίδα, ας έχουμε μια μόνο Βίκυ να μισούμε… όλοι οι άλλοι, οι άντρες, οι γυναίκες, δεν υπάρχουν καν! Όλοι αθώοι… Αλήθεια; 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο