ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΡΙΝΗΣ

Το δικό μας «Survivor»… περνάει μέσα από την αξιολόγηση

του Σταύρου Μαρίνη - Δημοσίευση 29 Μαρτίου 2017, 15:50 / Ανανεώθηκε 29 Μαρτίου 2017, 15:28
Το δικό μας «Survivor»… περνάει μέσα από την αξιολόγηση
Facebook Twitter Whatsapp

Καθώς το τηλεοπτικό Survivor χτυπάει  60αρια και τρελαίνει τα μηχανάκια της AGB

Καθώς το τηλεοπτικό Survivor χτυπάει  60αρια και τρελαίνει τα μηχανάκια της AGB, ένα παράλληλο «show» που φτάνει σε εμάς καθημερινά μέσω των δελτίων  ειδήσεων δεν έχει την ίδια απήχηση.

Μιλάμε βέβαια για το «σίριαλ» της διαπραγμάτευσης με πρωταγωνιστές την γνωστή ελληνική διαπραγματευτική ομάδα με επικεφαλής τον υπουργό Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Σε μια λογική χώρα οι πολίτες θα έδειχναν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για θέματα που αφορούν το μέλλον τους. Όμως στην  σημερινή Ελλάδα του «παραλογισμού» , στην Ελλάδα του Σώρρα , στην Ελλάδα των τριών μνημονίων , σε μια χώρα που αναζητά ακόμα «σωτήρες» για να την απαλλάξουν από τα «βάρη» της ,το νησί των διάσημων ή το νησί των μαχητών είναι το κατάλληλο «θέαμα» για να ξεγελάσουν τον πόνο τους.

Η διαλυμένη μεσαία τάξη έχει πάψει από καιρό να αναζητά ελπίδα για το αύριο. Έτσι «αποβλακωμένη» παρακολουθεί ένα παιχνίδι επιβίωσης υπό δύσκολες συνθήκες στην μακρινή Δημοκρατία του Αγίου Δομίνικου αφού στην ουσία φοβάται να δει κατάματα το «σίριαλ» που θα κρίνει εν πολλοίς και για δεκαετίες το δικό της μέλλον. Γιατί το κλείσιμο της αξιολόγησης δεν θα φέρει μόνο σταθερότητα και «ασφάλεια»  κάτι που χρειάζεται κάθε οικονομία για να ευημερήσει.

Θα φέρει και άλλα επώδυνα μέτρα εξαιτίας των δικών μας λάθος χειρισμών. Ίσως στην διαπραγματευτική ομάδα θεωρούν πως θα βάλουμε κάποιο «γκολ» στις καθυστερήσεις και θα αποφύγουμε να κάνουμε μεταρρυθμίσεις δύσκολες για μια κοινωνία που έχει μάθει να ζει επί δεκαετίες ως Σοβιετία. Όμως και αυτό θα αποδειχθεί σύντομα μια ακόμα «αυταπάτη».

Τα προνόμια των συνδικαλιστών, ο παραλογισμός των κλειστών επαγγελμάτων και κυρίως η πεποίθηση πως όσα μνημόνια και εάν υποστούμε δεν πρόκειται να αλλάξουμε τις κακές μας συνήθειες είναι μια βάση διαπραγμάτευσης που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Και μπορεί όντως πολλές φορές οι ξένοι να έχουν παράλογες απαιτήσεις (π.χ στα εργασιακά) αλλά ξεχνάμε πως μετά από μια επταετία έχουν και αυτοί πλέον καταλάβει πως δεν θέλουμε να αλλάξουμε αλλά απλώς να σωθούμε!

Ο Λάμπρος Χούτος και ο Γιάννης Σπαλιάρας φαντάζουν λοιπόν πολύ  οικείοι στους περισσότερους  , σε αντίθεση με τους «μισητούς» Τόμσεν , Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ  που τολμούν να τα βάλουν με τα «αναφαίρετα» προνόμια μιας κρατικοδίαιτης εν πολλοίς μεσαίας τάξης που έμαθε να απομυζεί κάθε ικμάδα ενός κράτους που χρεοκοπούσε.

Χρεοκοπούσε - δανειζόμενο για να μην ξεβολευτεί κανείς. Άλλωστε πριν γίνει «σκάσει» η οικονομία ουδείς αναρωτιόταν δημόσια  γιατί π.χ  η πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών μας για δεκαετίες δήλωναν  τα ετήσια εισοδήματά τους πάντα στο ίδιο ύψος του εκάστοτε αφορολογήτου!  

Τυχαίο φυσικά και δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι που συνέβαινε για δεκαετίες. Βέβαια και το πολιτικό σύστημα ανεχόταν την φοροδιαφυγή γιατί ως γνωστόν ο «πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Κανείς δεν αναρωτήθηκε δημόσια επίσης, γιατί  είχαμε περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους από μεγαλύτερα από εμάς κράτη.  Τέλος ουδείς διερωτήθηκε  πως ένα πολιτικό προσωπικό που σήμερα η πλειοψηφία απαξιώνει επί δεκαετίες εκλέγονταν και ξαναεκλέγονταν από το εκλογικό σώμα.

Και μπορεί σίγουρα να μην τα «φάγαμε μαζί» όπως ισχυρίστηκε παλιός υπουργός του ΠΑ.ΣΟ.Κ, σίγουρα όμως η πλειοψηφία δεν έκανε και τίποτα για να αποφύγουμε τον υπέρμετρο δανεισμό και τους μισθούς πάνω από τις δυνάμεις της χώρας μας.

Θεωρούσαμε πως είμαστε Ελβετία ή κάποια οικονομική υπερδύναμη και δημιουργούσαμε επί δεκαετίες μια «φτωχή» χώρα με πλούσιους καταθέτες σε τράπεζες του εξωτερικού.

Και όταν το πράγμα «έσκασε», πάλι προτιμήσαμε το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου έναντι του πολιτικού που μας είπε πως υπάρχει πρόβλημα και πως έπρεπε να παρθούν άμεσα δημοσιονομικά μέτρα.

Τον πολιτικό αυτόν (Κώστα Καραμανλή) τον στείλαμε με την ψήφο μας στην αξιωματική  αντιπολίτευση και προτιμήσαμε να ελπίζουμε πως κάποιο «λάθος» έγινε και πως θα συνεχίσουμε να ζούμε όπως και πριν. Πάντα επιλέγαμε τους λαϊκιστές (ως πλειοψηφία για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας) και τους δημαγωγούς.

Από την μεταπολίτευση και μετά όσο μεγαλύτερο ήταν ένα ψέμα τόσο περισσότερο η πλειοψηφία το πίστευε και κυρίως το ψήφιζε. Πριν φτάσει λοιπόν ο καθένας από εμάς να δίνει τον προσωπικό του αγώνα επιβίωσης - γιατί ο λογαριασμός απλώς δεν βγαίνει- είχαμε ως πλειοψηφία παραμυθιαστεί από τα όμορφα τα λόγια τα ωραία και κυρίως τα ψεύτικα!

Ο νικητής του τηλεοπτικού Survivor θα είναι αυτός που θα καταφέρει να μείνει τελευταίος στο παιχνίδι  ,ελπίζουμε να μην το παρακολουθεί ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευκλείδης  Τσακαλώτος και ακολουθήσει ανάλογη τακτική.

Γιατί ο  τελευταίος που θα μείνει στην διαπραγμάτευση με τους θεσμούς θα πρέπει να έχει και έναν καλό λόγο για να δικαιολογήσει σε όλους εμάς γιατί αργήσαμε τόσο.

Και εάν ο τελευταίος που θα μείνει για να μας το εξηγήσει αυτό είναι ο κ. Σόιμπλε σίγουρα η χώρα θα βρεθεί  φορτωμένη με νέα δάνεια ή εκτός ευρωζώνης. Γιατί η δική μας επιβίωση δεν αφορά  πρωτίστως τους εταίρους μας όπως αφελώς κάποιοι ισχυρίζονται αλλά εμάς τους ίδιους.