ΘΑΝΟΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ

Οι χαμένοι και οι κερδισμένοι της αξιολόγησης

του Θάνου Πασχάλη - Δημοσίευση 8 Απριλίου 2017, 12:34 / Ανανεώθηκε 8 Απριλίου 2017, 13:15
Οι χαμένοι και οι κερδισμένοι της αξιολόγησης
Facebook Twitter Whatsapp

Το 2012 αποφασίστηκε να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η επεκτασιμότητα και η ευνοϊκότερη ρύθμιση για τους εργαζόμενους κατ’ απαίτηση επιχειρηματιών και μεγαλοξενοδόχων ώστε να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός με τη μείωση του μισθολογικού κόστους.

ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και ο καθορισμός των μισθών και των ημερομισθίων από τους κοινωνικούς εταίρους. Το 2012 αποφασίστηκε να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η επεκτασιμότητα και η ευνοϊκότερη ρύθμιση για τους εργαζόμενους κατ’ απαίτηση επιχειρηματιών και μεγαλοξενοδόχων ώστε να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός με τη μείωση του μισθολογικού κόστους.

Τελικώς το αποτέλεσμα απεδείχθη φενάκη. Τα εργασιακά δικαιώματα από τη μια κατέληξαν φαντάσματα, ενώ από την άλλη ο ανταγωνισμός δεν έφερε ούτε μείωση της ανεργίας ,ούτε αύξησαν τις  εξαγωγές των ελληνικών προϊόντων. Κυριάρχησε αυτό που ονομάστηκε εργασιακή ζούγκλα. Τώρα φαίνεται πως επανέρχεται η κανονικότητα στο εργασιακό περιβάλλον για μια ευνομούμενη δυτική χώρα. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο όπως δήλωσε χαρακτηριστικά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος..

ΧΑΜΕΝΟΙ ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΟΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ..

Η καθιέρωση πολύ χαμηλότερου  αφορολόγητου ορίου για μισθωτούς, συνταξιούχους και κατά κύριο επάγγελμα αγρότες οδηγεί σε φοροεπιδρομή σε βάρος των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων τα οποία μάλιστα, εν αντιθέσει με τους ελεύθερους επαγγελματίες, δηλώνουν στην εφορία τα πραγματικά τους εισοδήματα και δεν φοροδιαφεύγουν...

Καλείται-δυστυχώς-συνταξιούχος η εργαζόμενος των 500 ευρώ το μήνα να πληρώσει άμεσους φόρους. Το Δ.Ν.Τ στη συγκεκριμένη περίπτωση ακολουθεί πιστά νεοφιλελεύθερες συνταγές που δεν εφαρμόζονται  σε κανένα Ευρωπαϊκό κράτος της Ευρωζώνης. Σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης το αφορολόγητο είναι ιδιαίτερα υψηλό ώστε να διασφαλίζει ένα ελάχιστο τεκμήριο διαβίωσης ,ενώ από την άλλη μάλιστα καταβάλλονται επιδοματικές   ενισχύσεις(επιδότηση ενοικίου, παιδιών κλπ)  από το κράτος Πρόνοιας. Συνεπώς εδώ θα συμβεί το εξής τραγελαφικό .Από τη μια το δημόσιο θα εισπράττει φόρο εισοδήματος από χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους και από την άλλη θα τρέχει να βρει στη συνέχεια τρόπους ώστε  να ενισχύσει  το ετήσιο εισόδημά τους.