ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

Δυο χρόνια Μηλιός, δυο χρόνια Ράμφος

του Χρήστου Ξανθάκη - Δημοσίευση 26 Ιανουαρίου 2017, 12:36 / Ανανεώθηκε 26 Ιανουαρίου 2017, 12:36
Δυο χρόνια Μηλιός, δυο χρόνια Ράμφος
Facebook Twitter Whatsapp

Όταν οι φιλόσοφοι μπλέκουν το βόλεϊ με το τρόλεϊ

Όταν οι φιλόσοφοι μπλέκουν το βόλεϊ με το τρόλεϊ

Μπορεί ο Χάρυ Τρούμαν να ήταν ένας από τους χειρότερους προέδρους στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών (και καθολικά δυσάρεστη προσωπικότητα επίσης), αλλά έχει πει και μια μεγάλη, μια πολύ μεγάλη κουβέντα: «Άμα δεν αντέχεις τη ζέστη, βγες απ’ την κουζίνα»!
Στην πολιτική αναφερόταν και στους πολιτικούς ή μάλλον σε διάφορους που ασχολούνται με την πολιτική και παριστάνουν τους πολιτικούς και φουσκώνουν το στήθος τους σαν τα κοκόρια και  τσαμπουκαλεύονται σε πρώτη ευκαιρία και λένε πολλά και αρωματικά, αλλά όταν έρχεται η ώρα η δύσκολη, βρίσκουν ουκ ολίγες δικαιολογίες να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Και ύστερα προσπαθούν να φορτώσουν την δειλία τους σε όποιον βρουν μπροστά τους…

Βλέπε τον Γιάννη Μηλιό, για παράδειγμα, ο οποίος αρθρογράφησε στο TOC για τα δύο χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ και επιβεβαίωσε τον συγχωρεμένο τον Τρούμαν εκατό τοις εκατό:

«Ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμούσα ήδη πριν τις 25/1/2015, ότι, παρά την περί “ανατροπής” ρητορεία, η πορεία προς τον συμβιβασμό με τις κοινωνικές δυνάμεις που ωφελούνται από τους μισθούς πείνας και τη μονοκρατορία των “αγορών” είχε αντικειμενικά δρομολογηθεί. Επέλεξα έτσι να μείνω εκτός Βουλής και εκτός κυβέρνησης.»

Και πρόσθεσε για να μην έχουμε αμφιβολίες:

«Πέρα από το διδακτικό και ερευνητικό μου έργο ως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ, έργο που ουδέποτε διέκοψα, έχω αφιερώσει τις δυνάμεις μου στην κριτική του υπάρχοντος και στη θεωρητική-μαρξιστική ανάλυση.»

Αποφεύγει βεβαίως να σημειώσει ότι τον καπιταλισμό τον πολεμάει και από τη θέση του προέδρου στο Φεστιβάλ Αθηνών, στην οποία έκατσε μια χαρίτσα παρότι η ανατροπή πήγε περίπατο και η πορεία προς τον συμβιβασμό έχει κάνει κάτι χιλιόμετρα. Υποθέτω ότι η θεωρητική-μαρξιστική ανάλυση θα το λύσει και αυτό εν ευθέτω χρόνω…

Την ίδια ώρα πάντως όπου ο Μηλιός το έσκαγε απ’ την κουζίνα, ο Ράμφος ψαχνόταν με κάθε τρόπο να χωθεί. Ψαχνόταν και ψάχνεται αν κρίνει κανείς από τις τρυφερές σχέσεις που διατηρεί με την αξιωματική αντιπολίτευση και τον ρόλο του γκουρού που έχει αναλάβει στην πορεία της προς την εξουσία. Σολάροντας και αυτός στο TOC, είπε πάνω κάτω τα εξής:

«Είμαστε λαός συντηρητικός και γι’ αυτό είναι πολύ συντηρητικά και τα αριστερά μας κόμματα. Αυτά τα κόμματα είναι τα πλέον συντηρητικά. Είναι "δογματοπαγείς" οι ιδέες τους. Βασίζονται σε ιδέες του 1850. Ο κρατισμός για παράδειγμα. Η ιδεολογία του κρατισμού. Δεν κοιτάζει ποια είναι η πραγματικότητα. Είναι ένα σχήμα που το φοράς σαν γιλέκο.»

Αυτά τα έλεγε το 2012 και  τα επανέλαβε τώρα, προσθέτοντας ως κερασάκι:

«Τότε, το 2012 μιλούσα για "γιλέκο". Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα και μετά από 2 χρόνια διακυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα μιλούσα για … αλεξίσφαιρο.»

Να τα διαβάζεις και να μην ξέρεις που να κρυφτείς. Στη χώρα που περηφανεύεται ότι τροφοδότησε με φιλοσοφία και δημοκρατία και δράμα και κωμωδία σε όλη την υφήλιο να έρχεται ένας τύπος και να δηλώνει ότι η αριστερά δεν αξίζει τον κόπο γιατί βασίζεται σε ιδέες του 1850. Δεν είναι μόνο αντιεπιστημονικό και χοντροκομμένο σαν πατσαδάκι, είναι και αντεθνικό εδώ που τα λέμε. Αν τον πιστέψουν τον Ράμφο οι ξένοι, πάει καήκαμε, ούτε καν «αέρα» δεν θα πουλάμε πια.

Για να μην μιλήσω για το χιούμορ του κυρ Στέλιου, που αυτό, ναι, έρχεται από το 1850. Όπου μιλάει για γιλέκα, είτε πλεκτά είτε αλεξίσφαιρα, και χάνει τη μπάλα πιο εύκολα κι από εκείνη την παιχτούρα του Ολυμπιακού τον Φέλιξ Μπόρχα. Αυτά παθαίνεις όμως όταν γίνεσαι δούλος της ατάκας και αγωνιάς για το πώς θα τσακώσεις το σφυγμό της νεολαίας. Και πως θα μπουκάρεις στην κουζίνα φυσικά, για να διδάξεις εκσυγχρονισμό στους «συντηρητικούς» σεφ της αριστεράς. Λυπούμαι μόνο που δεν είναι πλέον μαζί μας ο Φιντέλ Κάστρο, πολλά θα είχε να διδαχθεί από τον μάστρο Στέλιο και τις θεωρίες του για το πώς κάνεις τα κουμάντα…