VOICES

Ο επικίνδυνος λαϊκισμός του ιστορικού και πανεπιστημιακού Αντώνη Λιάκου για τις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας

του Γιάννη Τριάντη - Δημοσίευση 3 Ιανουαρίου 2020, 21:00 / Ανανεώθηκε 3 Ιανουαρίου 2020, 21:14
Facebook Twitter Whatsapp

Το πρόβλημα με την κριτική άποψη του κ. Λιάκου είναι σαφές

Συγκροτημένος, πολυγραφότατος και ρέκτης ο κ. Λιάκος, υπηρετεί πιστά το αναθεωρείν στην Ιστορία. Πιστά υπηρέτησε και το «εκσυγχρονιστικό» εγχείρημα του Κ. Σημίτη, ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να συμπλέει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ορίστηκε πρόεδρος του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία και σήμερα είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Για τον κ. Λιάκο-τις θέσεις και την εν γένει συμπεριφορά του- θα πούμε στη συνέχεια. Προέχει να παραθέσουμε ένα σύντομο κείμενό του εναντίον του East Med και της συμμαχίας Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ. Ξιφουλκεί με βαρείς χαρακτηρισμούς και ταυτόχρονα προβάλλει την άποψη ότι πρέπει να τα βρούμε με την Τουρκία, η οποία-όπως λέει- δεν πρέπει να αποκλειστεί από «τα όποια κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου». Ιδού η παρέμβασή του, η οποία έχει ήδη προκαλέσει αναταράξεις στον ΣΥΡΙΖΑ:

«Φοβάμαι ότι η σημερινή μέρα της υπογραφής του αγωγού East-Med θα αποδειχθεί μοιραία. Πρέπει να απευχηθούμε την πραγματοποίησή του. Με την συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων στην υλοποίησή του, ακούγεται ως αιρετική και περιθωριακή φωνή κάθε αντίθετη άποψη, που λέει ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η Τουρκία από τα όποια κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, ότι είναι έωλη και τυχοδιωκτική η συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου (που έχει ιδιαίτερες ευθύνες)-Ισραήλ και Αιγύπτου, και ότι μπλέκουμε σε διαμάχες που η Ελλάδα, δεν μπορεί να ελέγξει. Επιτρέψτε μου, αλλά τη θεωρώ πολιτική αυτοχειριασμού. Ελλάδα και Τουρκία, και από τη γεωγραφία και από την ιστορία είναι καταδικασμένες να ζουν μαζί, να διαπραγματεύονται, να λύνουν τις διαφορές τους και να συνεργάζονται. Όχι να βγάζει η μία τα μάτια της άλλης. Οπότε το έκαναν το πλήρωσαν ακριβά εκατέρωθεν».

Το πρόβλημα με την κριτική άποψη του κ. Λιάκου είναι σαφές. Διατυπώνει την προσφιλή άποψη ορισμένων («Να τα βρούμε με την

Τουρκία»), η οποία χαϊδεύει ευχάριστα τα αυτιά πολλών . Διότι, όντως, θα ήταν ευχής έργον να ζούμε ειρηνικά με την γείτονα, να αποκομίζουμε αμοιβαία οφέλη από την αρμονική συνύπαρξη και- γιατί όχι;- να απαλλαγούμε από το άχθος των εξοπλισμών που τσακίζει την οικονομία μας.

Δυστυχώς τίποτε από αυτά δεν είναι δυνατό. Διότι η Τουρκία δεν συζητεί. Απαιτεί και διεκδικεί νησιά και νησίδες…Η Τουρκία, ακόμη κι όταν μας καλεί σε διάλογο, δεν επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο παρά μόνο προσχηματικά. Για τα μάτια του κόσμου. Γι’ αυτό δεν έχει υπογράψει την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και γι’ αυτό ,επίσης ,αμφισβητεί ως και την Συνθήκη της Λωζάνης.

Και να ήταν μόνα αυτά; Τι να συζητήσεις καλόπιστα και δημιουργικά, όταν λέει ευθέως η γείτων ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ότι τα νησιά αυτά την πνίγουν; Εδώ που τα λέμε, βέβαια, φταίνε κι αυτά τα παλιονησιά πού πήγαν και ξεφύτρωσαν εκεί και μιλάνε ελληνικά σχεδόν από γεννησιμιού τους. Ας το αφήσουμε, όμως, αυτό για κάποια άλλη στιγμή, γιατί θα εγερθεί αυτομάτως θέμα «συνέχειας του Ελληνισμού» κι εκεί θα μπλέξουμε.

Είναι προφανές και αποδεδειγμένο ότι η Τουρκία, μια ισχυρή χώρα, ευνοημένη από την γεωγραφική της θέση, βλέπει τον εαυτό ως υπερδύναμη. Και πορεύεται ανάλογα: με το γιαταγάνι στο χέρι εξοπλίζεται, εισβάλλει σε άλλες χώρες, στήνει βάσεις και δεν διστάζει, όπως τώρα με την Λιβύη, να εκστρατεύει αλαζονικά, ρητορεύοντας προκλητικά περί οθωμανικού κλέους.

Πως, λοιπόν, με ποια εχέγγυα θα συζητήσεις και θα εμπιστευτείς την Τουρκία; Αν υπήρχε έστω και μία χειρονομία καλής θέλησης από την πλευρά της, τότε, ναι, να συζητήσεις. Να δεις τι μπορεί να γίνει. Αλλά όπως έχουν τα πράγματα, από παλιά μέχρι σήμερα, συνιστά υψίστη αφέλεια και επικίνδυνο λαϊκισμό να κινείσαι μεταξύ κατευνασμού και άνευ όρων συνεργασίας και συνύπαρξης.

Δυστυχώς, σε αυτό κατατείνει η λογική του κ. Λιάκου και των συν αυτώ «εκσυγχρονιστών», τύπου Σημίτη. Εξόχως λαϊκίστικη συμπεριφορά, η οποία-να το ξαναπούμε;- χαϊδεύει ευχάριστα τα αυτιά πολλών, αλλά και άκρως επικίνδυνη για τους προεκτεθέντες λόγους…Ας δούμε, όμως, ορισμένα επιπλέον στοιχεία για τον κ. Λιάκο.

Συνελήφθη και φυλακίστηκε επί χούντας, αλλά ποτέ δεν πρόβαλε αλαζονικά και ιδιωφελώς την αντιστασιακή του δράση. Εκείνο που ξενίζει στην περίπτωση του δεν είναι τόσο οι «εθνομηδενιστικές» θέσεις του ούτε η άποψή του για αναθεώρηση της επίσημης ιστορία μας.

Ισα- ισα, τινές εξ αυτών είναι ενδιαφέρουσες και θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολύτιμο υλικό για γόνιμο προβληματισμό. Όμως ο κ. Λιάκος, υπέρμαχος του διαλόγου και της ψύχραιμης αντιπαράθεσης κατά τα άλλα, λειτουργεί επιθετικά- και συχνά υβριστικά- εναντίον όσων έχουν αντίθετη γνώμη.

Κλασικό παράδειγμα τα σχόλιά του για τους αντιτιθέμενους στην Συμφωνία των Πρεσπών : «Για τα σκουπίδια το ότι χάσαμε το όνομα» και λοιπά παρεμφερή, απολύτως συμβατά με το ύφος και το ήθος εκείνων που τον λοιδορούν και τον υβρίζουν.

Φαίνεται, ότι δεν αντιλαμβάνεται το στοιχειώδες ο κ.Λιάκος. Οτι ο τρόπος του, καθώς και κάποιων ομοδόξων του ιστορικών, τρόπος αλαζόνων κατηχητών που (νομίζουν ότι) κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και περιφρονούν το πόπολο, απωθεί ως και εκείνους που τείνουν ευήκοον ούς σε κάποιες θέσεις και απόψεις του.

Ο αντιρρητικός λόγος, για να είναι προσπελάσιμος στην κοινωνία και να προβληματίζει ή να πείθει, οφείλει μεν να διατυπώνεται ευθέως και τολμηρά, αλλά ταυτόχρονα να είναι πράος και αγαπητικός. Όχι μοχθηρός και περιφρονητικός απέναντι στην πλειονότητα.

Πόσο μάλλον, όταν ο λόγος εκφέρεται από δασκάλους και διανοητές…

Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr