VOICES

Ο «σουλτάνος», ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας, και η συνταγή Τσιόδρα στα εθνικά

της Χριστίνας Κοραή - Δημοσίευση 7 Ιουνίου 2020, 22:00 / Ανανεώθηκε 19 Ιουνίου 2020, 14:54
Facebook Twitter Whatsapp

Χρειάζεται πραγματική και όχι προσχηματική συνεννόηση στα εθνικά θέματα. Να μείνουν μακριά οι προσωπικές και κομματικές ατζέντες.

Την ώρα που ένα θερμό επεισόδιο είτε από ατύχημα είτε διότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να «τρυπήσει» ελληνική υφαλοκρηπίδα είναι πιο πιθανό από ποτέ, οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να διδαχτούν από τα λάθη του παρελθόντος που τραυμάτισαν το εθνικό μέτωπο.

Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε εκ νέου Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για τα εθνικά ζητήματα, με την συνέντευξη του στον Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή. Είναι στη σωστή γραμμή η συννενόηση των πολιτικών δυνάμεων. Αρκεί να μην υπάρχει επιλεκτική ιστορική μνήμη.

Στις 6 Ιουλίου 2015, επί κυβέρνησης Τσίπρα, συγκλήθηκε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, στο οποίο, προκειμένου να μην υποστεί η χώρα διπλή έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη, μετά την καταστροφική «βαρουφακιάδα», υπήρξε συμφωνία που άνοιξε το δρόμο για το τρίτο μνημόνιο. Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις έσωσαν τη χώρα, όχι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο τότε πρωθυπουργός δεσμεύτηκε στους πολιτικούς αρχηγούς να μην πάει σε πρόωρες εκλογές και πριν αλέκτορα φωνήσαι τις προκήρυξε για τον Σεπτέμβριο.

Στις 4 Μαρτίου 2016 συγκλήθηκε το δεύτερο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών επί πρωθυπουργίας Τσίπρα, για το προσφυγικό αυτή τη φορά. Εξελίχθηκε σε παρωδία, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Μέσα στο προεδρικό Μέγαρο οι πολιτικοί αρχηγοί τουλάχιστον οι περισσότεροι δεσμεύτηκαν σε συγκεκριμένες πολιτικές ανάμεσα στις οποίες ήταν και η ίδρυση κλειστών κέντρων και πριν καλά - καλά εξέλθουν, οι έχοντες διάφορους ρόλους στην επικοινωνία του Μαξίμου μάζευαν τους διαπιστευμένους συντάκτες του ΣΥΡΙΖΑ κατά προτίμηση, που περίμεναν απ' έξω, για να τους εξηγήσουν ότι δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Ήμουν κι εγώ εκεί και θυμάμαι πολύ καλά το θέατρο που παίχτηκε. Ο κάθε αρχηγός βγήκε τελικά έξω αφήνοντας αιχμές ο ένας για τον άλλον.

Το 2018 ο Αλέξης Τσίπρας προχώρησε στη Συμφωνία των Πρεσπών που δεσμεύει όλες τις επόμενες γενιές παραχωρώντας μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα όπως πιστεύει η πλειονότητα των πολιτών, χωρίς να ζητήσει τη σύγκλιση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών ως όφειλε. Το 2019 την ψήφισε επιστρατεύοντας κοινοβουλευτική πλειοψηφία με «ανεξάρτητους» η οποία έστελνε μήνυμα συναλλαγής.

Όταν η αξιοπιστία των προθέσεων υπέστη τέτοια πλήγμα, θα ήταν σοφό οι κορώνες να εγκαταλείπονται.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν αποφασίσει να ζητήσει από την Πρόεδρο Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου να συγκαλέσει Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών θα πρέπει πριν, να έχει προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό τις διαβουλεύσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς. Προσωπικά δεν θα με ενοχλούσε να είναι και μυστικές διότι πρόκειται για εθνικά ζητήματα. Δεν μπορεί να συνεδριάσει το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών και μετά να βγουν προς τα έξω διαφωνίες. Δεν θα κάνουν πάρτι μόνο οι Τούρκοι. Θα τρωθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών και το αίσθημα ασφάλειας.

Εάν επιτευχθεί αυτή η προσυνεννόηση, η συζήτηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών θα είναι επωφελής. Η Πρόεδρος Δημοκρατίας για την οποία ομολογώ ότι είχα αμφιβολίες στην αρχή για το κατά πόσο θα μπορούσε να χειριστεί τα εθνικά ζητήματα, λόγω της έλλειψης πολιτικής εμπειρίας, με τον τρόπο, το ήθος και το ύφος που ασκεί τα καθήκοντα της, έδειξε ότι μπορεί να ανταποκριθεί επάξια.

Εάν δε προσέλθουν οι πολιτικοί αρχηγοί με στόχο να υιοθετήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης την δική τους εξωτερική πολιτική, δεν κινείται μόνο στα όρια της υπερβολής αλλά υπονομεύει εξαρχής το εγχείρημα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε επίσης στην Καθημερινή ότι ο ίδιος, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές μπορούσε να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει με τον Ερντογάν. Το ερώτημα είναι και που το σήκωνε, τι κέρδισε. Ο Τούρκος Πρόεδρος ακόμη και μέσα από το προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα, αμφισβήτησε τη συνθήκη της Λωζάνης.

Το θέμα δεν είναι να μιλάει ο Μητσοτάκης ή οποιαδήποτε άλλος πρωθυπουργός με τον Ερντογάν. Το θέμα είναι να μιλάει η ΕΕ, η Μέρκελ, ο Μακρόν και οι άλλοι ηγέτες με τον Τούρκο πρόεδρο, γιατί τα ελληνικά σύνορα είναι ευρωπαϊκά. Εκεί θα πρέπει να εστιάσουν την διπλωματική δεινότητα τους όλες οι πολιτικές δυνάμεις.

Όταν η διένεξη περιορίζεται στα όρια των δύο χωρών, στενεύουν και τα όρια αντίδρασης. Ο Μητσοτάκης πέταξε με στρατιωτικό ελικόπτερο πάνω από τον Έβρο, τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τα δραματικά 24ωρα του Μαρτίου, που απειλούνταν η Ελλάδα με εισβολή μεταναστών τους οποίους διακινούσε η τουρκική κυβέρνηση. Αυτή η κίνηση ανέδειξε το θέμα. Όχι ένα τηλεφώνημα που ίσως έκανε ο πρωθυπουργός στον Ερντογάν. Οποιαδήποτε επαφή με τον «σουλτάνο» θα πρέπει να είναι άκρως μελετημένη και προετοιμασμένη γιατί διαφορετικά αποβαίνει μπούμερανγκ για την Ελλάδα.

Εχει βάση πάντως, η κριτική που γίνεται από διάφορες πλευρές, στην επικοινωνιακή πολιτική που ακολουθήθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση, κάποιες κρίσιμες στιγμές. Επειγόντως το Μαξίμου θα πρέπει να την θέσει σε νέες βάσεις. Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που γίνεται συζήτηση στα τηλεπαράθυρά για τα στάδια της εμπλοκής των ενόπλων δυνάμεων σε περίπτωση που η Τουρκία πάει να «τρυπήσει» ελληνική υφαλοκρηπίδα. Μέχρι κι εγώ τα έμαθα. Δεν είναι σοβαρά πράγματα ούτε αυτά, ούτε αρκετά άλλα.

Ευτυχώς που οι ηγέτες δεν κρίνονται από την επικοινωνία αλλά από την διαχείριση κρίσεων. Και εκεί ο Μητσοτάκης είχε δυο επιτυχίες: στο μεταναστευτικό στον Έβρο και στην αντιμετώπιση της πρώτης κρίσιμης φάσης της πανδημίας που εκτόξευσαν τις θετικές γνώμες κοντά στο 80%. Η επικοινωνία όμως θα πρέπει να ακολουθεί την στρατηγική. Όχι να την σαμποτάρει. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας και όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Χρειάζεται πραγματική και όχι προσχηματική συνεννόηση. Να μείνουν μακριά οι προσωπικές και κομματικές ατζέντες. Απαιτείται «συνταγή Τσιόδρα» και στα εθνικά ζητήματα.