VOICES

Το διαζύγιο με την πολιτική ευθύνη, ο Λιγνάδης και η «εξαπατημένη» Μενδώνη

του Νίκου Παναγιωτόπουλου - Δημοσίευση 21 Φεβρουαρίου 2021, 18:00 / Ανανεώθηκε 21 Φεβρουαρίου 2021, 18:17
Facebook Twitter Whatsapp

Κι αν η ατομική ευθύνη χρησιμοποιήθηκε ως συλλογική ευθύνη για την αποτυχία των μέτρων που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την αδυναμία επιτήρησης τους, τότε τι γίνεται με την πολιτική ευθύνη που είναι από τα βασικά στοιχεία της δημοκρατίας;

Να τα πάρουμε από την αρχή, η σύλληψη Λιγνάδη εκθέτει όσους χλεύασαν και αμφισβήτησαν τις καταγγελίες. Κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές βγήκαν ακόμα και να τις αποδομήσουν για να μην δημιουργήσουν πρόβλημα στη λειτουργία της κυβέρνησης. Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, με μεγάλη καθυστέρηση έδωσε μια συνέντευξη τύπου και αναφέρθηκε στη σωρεία καταγγελιών περί σεξουαλικής κακοποίησης στον χώρο της Τέχνης και χαρακτήρισε -μεταξύ άλλων- ως «επικίνδυνο άνθρωπο» τον ηθοποιό – σκηνοθέτη και μέχρι πρότινος καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Δημήτρη Λιγνάδη, με αποτέλεσμα να προκληθεί θύελλα αντιδράσεων. Μια θύελλα που ενισχύθηκε από τις δηλώσεις της υπουργού περί εξαπάτησης της ίδιας από τον… επικίνδυνο άνθρωπο. Μας είπε ακριβώς, «Από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι φήμες, τον πιέσαμε πολύ να μας πει την αλήθεια. Εδώ αισθάνομαι ότι μας εξαπάτησε, με εξαπάτησε, με βαθιά υποκριτική τέχνη. Προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν έχει σχέση με αυτά».

Αφού όλοι γνώριζαν ότι είναι θέμα ωρών η έκδοση εντάλματος σύλληψης κάποιοι άρχισαν να υποδύονται τώρα τους «μετά Χριστόν προφήτες». Ένας παραπλανημένος και εξαπατημένος υπουργός, έχει πολιτικό κόστος για αυτό δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος επί της πολιτισμένης γης να μην το παραδέχεται. Και σίγουρα πολύ μεγαλύτερο αν αποδειχθεί ενεργή συμμετοχή του και γνώση του.

Καλώς έκανε έστω και με καθυστέρηση και έδωσε εξηγήσεις στη συνέντευξη τύπου αλλά θα περίμενα από μία εξαπατημένη Υπουργό μια συγνώμη και μια παραίτηση. Αν δεν παραιτηθεί οφείλει ο Πρωθυπουργός να την καρατομήσει γιατί δεν ξέρω αν εξαπατήθηκε η Υπουργός Πολιτισμού αλλά η επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου είναι με πολιτική απόφαση γιατί ακύρωσε το δημόσιο διαγωνισμό για να ορίσει καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου τον κ. Λιγνάδη.

Θέμα υπάρχει και για τα κυβερνητικά στελέχη που επί μέρες παρά τις καταγγελίες έβγαιναν στα τηλεπαράθυρα ως αυτόκλητοι συνήγοροι να τις αποδομήσουν. Ποιος ο λόγος; Ακόμα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ισχυριζόταν πως ο Λιγνάδης παραιτήθηκε για προσωπικούς λόγους. Σήμερα ο κ. Ταραντίλης θα βγει να ζητήσει συγγνώμη ή και αυτός παραπλανήθηκε; Άκουσα τον κ. Πέτσα να μιλάει για κομματικοποίηση και κάτι ακατάληπτο περί κλειδαρότρυπας. Η κατηγορία για βιασμό κατά συρροή σε πολιτικά διορισμένο πρόσωπο είναι κλειδαρότρυπα;

Την πολιτική ευθύνη για τον διορισμό θα την αναλάβει κάποιος; Η υπόθεση της συγκάλυψης είναι άλλο ζήτημα…Στην πολιτική δεν υπάρχει συγνώμη, λάθος, υπάρχει κόστος και ή θα το αναλάβει το κυβερνητικό στέλεχος που το διέπραξε ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Και φυσικά υπάρχει πολιτικό θέμα αλλά φαίνεται ότι το τελευταίο διάστημα προστατευόμενο είδος στο Μαξίμου πρέπει να είναι η στρουθοκάμηλος καθώς δεν εξηγείται διαφορετικά η αντίδραση σε όλα «τα κακώς κείμενα» (Μήδεια-Ικαρία- Πανδημία) να είναι, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και «Ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους».

Να ξεκαθαρίσουμε για όσους από την κυβέρνηση δεν το καταλαβαίνουν, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση και τα όποια λάθη και ολιγωρίες χρεώθηκαν πολιτικά στις προηγούμενες εκλογές. Δεν νομίζω ότι σε άλλη χώρα του πλανήτη μπορεί να βγαίνει τόσο ανώδυνα η Υπουργός Πολιτισμού και να δηλώνει πως εξαπατήθηκε για τόσο σοβαρό θέμα. Κι αν όντως μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, δηλαδή αν το κράτος δεν έχει τις δικλείδες ασφαλείας, οι οποίες θα αποτρέπουν να πέφτει ο ίδιος Υπουργός θύμα εξαπάτησης, τότε ο απλός πολίτης, ο οποίος θα πληρώσει αυτή την εξαπάτηση τι να πει;

Δηλαδή μας λέει η Υπουργός Πολιτισμού ότι διόρισε, ακυρώνοντας διαγωνισμό, επικεφαλής στο Εθνικό Θέατρο έναν «επικίνδυνο άνθρωπο»; Και παραμένει στη θέση της; Δηλαδή μετά τόσες καταγγελίες η υπουργός Πολιτισμού έπεσε από τα σύννεφα; Εάν δεν ήξερε δεν έκανε για τη θέση, και όταν έμαθε εξαπατήθηκε από ένα επικίνδυνο άνθρωπο; Θα έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί. Και μάλιστα όταν όλο το προηγούμενο διάστημα ο δημόσιος διάλογος είχε κατακλυστεί από την ατομική ευθύνη. Δηλαδή η ευθύνη των πολιτών, όλων μας , για την τήρηση των μέτρων, που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση στην εξάπλωση της πανδημίας. Κι αν η ατομική ευθύνη χρησιμοποιήθηκε ως συλλογική ευθύνη για την αποτυχία των μέτρων που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από την αδυναμία επιτήρησης τους, τότε τι γίνεται με την πολιτική ευθύνη που είναι από τα βασικά στοιχεία της δημοκρατίας; 

Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr