26 Σεπτεμβρίου 2022
Δημοσίευση16:48

Η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς: Από τον Μουσολίνι στη Μελόνι – Το Ελληνικό παράδειγμα

Το τρενάκι του τρόμου στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει…

Δημοσίευση 16:48’
u9lbty1664211032696

Το τρενάκι του τρόμου στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει…

Ένα φορτηγό μπουκάλες οξυγόνου για την Ευρώπη που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κρατάει σχεδόν κάθε μέρα  την ανάσα της. Η ίδια ευθύνεται που πάει να σκάσει του πολίτες! Ας ετοιμάσουν ένα πάρτι «μπούνγκα μπούνγκα». Αλλά ο Σίλβιο κλείνει τα 86 του…

Οι ευθύνες της Ευρώπης πολλές, αλλά μέχρι του σημείου να επιχειρείται «ξέπλυμα» της ακροδεξιάς στον δημόσιο διάλογο υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε την άνοδο της Ακροδεξιάς στο λίκνο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή στη Σουηδία. Σειρά είχε το Σαββατοκύριακο η Ιταλία. Προ μηνών ζήσαμε με αγωνία τις γαλλικές εκλογές, τις οποίες ο Εμανουέλ Μακρόν κέρδισε με δυσκολία. Την επόμενη φορά, όμως, τι γίνεται;

Τα ακροδεξιά κόμματα που σε όλη την Ευρώπη ανεβαίνουν έχουν μόνο ένα κοινό: εκμεταλλεύονται τον ευρωσκεπτικισμό και κοινός στόχος με τη δεξιά είναι η εξουσία. Αλλά και εμφανίζονται με το γνωστό, «δεν είμαστε αυτό που νομίζεις». Το κάνουν πανεύκολα, με τη βοήθεια κάποιων ΜΜΕ και των σόσιαλ που προσέξτε δημιουργούν το κλίμα της προσαρμογής σε μια κανονικότητα.

Παράδειγμα της κανονικοποίησης της ακροδεξιάς: Το TikTok μου κατέβασε ανάρτηση επειδή είπα τους ακροδεξιούς… ακροδεξιούς! Προσέξτε, με δικαιολογία την παραβίαση των κανόνων της ρητορικής του μίσους. Δηλαδή τους ακροδεξιούς πως θα έπρεπε να τους πω; Δημοκράτες; Βέβαια μετά από ένστασή μου και αντιδράσεις των χρηστών, ανακάλεσαν. Αλλά αλήθεια όλοι αυτοί οι ακροδεξιοί που βρίζουν καθημερινά μέσα από τα σόσιαλ πως συνεχίζουν και το κάνουν;  

Πλάκα μας κάνουνε, ποια κεντροδεξιά; Το βράδυ των αποτελεσμάτων στην Ιταλία έπεφτε αυτός ο τίτλος. Δεν ξέρω αν ήταν αμηχανία ή κάτι άλλο. Αλλά είναι… καρααακροδεξία φασισταριά. Μελόνι που θαυμάζει τον Μουσολίνι, Λέγκα του Σαλβίνι και ο Μπερλουσκόνι με 7% για δεξιά, το κέντρο που το βρήκανε; Το τρενάκι του τρόμου στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει… Εδώ και καιρό στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα ο ακροδεξιός λόγος κανονικοποιείται και γίνεται, η οργή των πολίτων από τις αποφάσεις των κυβερνήσεων. Στον δημόσιο διάλογο κάτω από το βάρος απειλών, και πιέσεων κυρίως από τα σόσιαλ κάποιοι λίγοι, αντιδρούν και λένε τα πράγματα με το όνομα τους, αρκετοί φοβούνται, οι υπόλοιποι, αν δεν επικροτούν, συναινούν είτε σιωπώντας είτε ισχυριζόμενοι ότι πολλές από τις τοποθετήσεις τέτοιου είδους νομιμοποιούνται μέσα από το πρίσμα της κοινής λογικής και των αυτονόητων προβλημάτων.

Η τακτική των ακροδεξιών είναι γνωστή, προσποιούνται ότι είναι το «καινούργιο», το «αδιάφθορο», συνομωσιολογούν, καταγγέλλουν τους πάντες, υπόσχονται ανέφικτα πράγματα – ότι π.χ. το οικονομικό πρόβλημα της χώρας οφείλετε τάχα στο ότι τις δουλειές τις κλέβουν οι «λαθραίοι». Στην Ελλάδα είδαμε τον τότε υπουργό Νίκο Δένδια να κάνει το αυτονόητο, ό,τι δεν είχαν κάνει όλοι οι προηγούμενοι και με δημοκρατικό σθένος να παίρνει τις δικογραφίες που είχαν «ξεχαστεί» σε κάποιο συρτάρι και να τις προωθεί δικαστικά.

Σε αντιδιαστολή, ο Υφυπουργός Παιδείας από το βήμα της Βουλής επιχείρησε «να εξαφανίσει» τις προσπάθειες αντίστασης των Ελλήνων στη Χούντα αλλά και τον ρόλο του Πολυτεχνείου, παρόμοια στάση κρατούν Έλληνες ιστορικοί με τακτικές και σχεδόν εγκωμιαστικές αναφορές στα πεπραγμένα της επταετίας.

Σε αυτήν την λογική δεν μπορεί να μας διαφεύγει η δήλωση του Μπάμπη Παπαδημητρίου. Όταν είχε βγει και είχε μιλήσει για μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή, απαντώντας στο Γιάννη Μηλιό και στο ενδεχόμενο μιας συνεργασίας μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Με δικά του λόγια: «Θέλετε το ΚΚΕ, πάρτε το. Αλλά γιατί όχι μετά, μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή να μην την δεχθούμε, (όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές χώρες), να υποστηρίξει μια συντηρητική συμμαχία;».

Προσέξτε, λοιπόν τις παράλληλες διαδρομές, ο Μπερλουσκόνι είχε δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες εκφράζοντας μια αναθεωρητική άποψη για τον ρόλο του Μουσολίνι στην ιταλική ιστορία. Πίστευε ότι ήταν ένας από τους «μεγαλύτερους πολιτικούς» της Ιταλίας και ένας ουσιαστικά «καλοήθης δικτάτορας» που «είχε κάνει καλά πράγματα για την Ιταλία». Ο Σαλβίνι ξεκίνησε να φέρει το ακραίο στη σφαίρα του mainstream και η Μελόνι κεφαλοποιεί τη στρατηγική του περί «κοινής λογικής», στόχος της οποίας ήταν η υποβάθμιση της απειλής του φασισμού και το επιχείρημα ότι η έκκληση για νόμο και τάξη ή τα ισχυρότερα σύνορα δεν είναι φασιστική. Αυτό έχει δημιουργήσει τις τέλειες συνθήκες για να ευδοκιμήσουν οι νεοφασίστες.

Στη θέση των Μπερλουσκόνι και των υπολοίπων, μπορείτε να βάλετε τον Τραμπ, τον Μπολσονάρο, τη Λεπέν, τον Όρμπαν αλλά και Ελλήνων πολιτικών που επιχειρούν την κανονικοποίηση της ακροδεξιάς, είτε για ψηφοθηρικούς είτε γιατί πραγματικά το πιστεύουν. Αυτό, λοιπόν, συμβαίνει τώρα, η «σοβαρή ακροδεξιά» μπορεί ως δεκανίκι ή και ως βασικός κορμός να στηρίξει ένα σύστημα ακραία φιλελεύθερο που χρεωκοπεί, καθώς δεν μπορεί να διαχειριστεί τις μεγάλες κρίσεις, να στηριχθεί και να συνεχίσει να εξουσιάζει. Οι ακροδεξιοί με την «προβιά» του ρεαλισμού είναι οι εφεδρείες ενός συστήματος που δεν έχει εναλλακτικό σχέδιο.