Άκης Σκέρτσος: «Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι πεδίο κοινού μέλλοντος, όχι πολιτικής μονομέρειας»

Τη θέση ότι η συζήτηση για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά κυρίως το «κοινό μας μέλλον», εκφράζει ο υπουργός Επικρατείας, Άκης Σκέρτσος, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Το Βήμα».

Ο υπουργός τονίζει ότι το Μνημείο λειτουργεί ως σύμβολο ενότητας απέναντι σε υπαρξιακούς κινδύνους, οι οποίοι, όπως προειδοποιεί, «εξακολουθούν να είναι παρόντες» στο ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον. Υπογραμμίζει ότι το Μνημείο πρέπει να παραμείνει ένας «ελάχιστος κοινός τόπος εθνικής και δημοκρατικής συνεννόησης», μακριά από «πολιτική μονομέρεια» ή «εγωιστική οικειοποίηση της συγκυρίας».

Ο κ. Σκέρτσος αναγνωρίζει ότι στο Σύνταγμα συγκρούονται δύο δικαιώματα: αυτό της μνήμης (στο Μνημείο) και εκείνο της αγωνιστικής διεκδίκησης (στην πλατεία). Ωστόσο, θέτει το ερώτημα αν αυτά μπορούν να συνυπάρξουν.

«Η απάντησή μας είναι ότι και μπορούν και πρέπει να συνυπάρξουν», αναφέρει, εξηγώντας πως η πρόταση της κυβέρνησης για νέα οριοθέτηση του μνημείου, συμπεριλαμβάνοντας και τον χώρο μπροστά από αυτό, αποσκοπεί ακριβώς σε αυτό: στην προστασία του ως χώρου απόλυτου σεβασμού και μνήμης.

Απαντώντας στο ερώτημα αν αυτή η οριοθέτηση παρακωλύει τις διαδηλώσεις, ο υπουργός Επικρατείας είναι κατηγορηματικός: «Σε καμία περίπτωση. Συνυπάρχει με το μνημείο στην –πενταπλάσιας έκτασης από αυτό- πλατεία Συντάγματος».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο κ. Σκέρτσος στη μνήμη των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών, τονίζοντας ότι «δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν», όπως και οι νεκροί στο Μάτι και τη Μάνδρα. «Δεν υπάρχουν “δικοί μας” και “δικοί σας” νεκροί», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Τονίζει, ωστόσο, ότι η μνήμη τους «δεν ικανοποιείται με διχασμούς και αντισυστημική αμφισβήτηση των θεσμών». Ο τρόπος για να τιμηθούν, σύμφωνα με τον υπουργό, είναι διπλός: αφήνοντας τη Δικαιοσύνη να αποδώσει ευθύνες και, ταυτόχρονα, φτιάχνοντας «επιτέλους ασφαλείς σιδηροδρόμους» και αναβαθμισμένη Πολιτική Προστασία.

«Τελικά, η μνήμη αλλά και η ενότητα είναι ο καθημερινός αγώνας που πρέπει να δίνει κάθε δημοκρατία για να παραμείνει δημοκρατία. Αλλά και για να έχουμε, εκτός από παρελθόν, παρόν και μέλλον», καταλήγει στο άρθρο του.