Εθνική μπάσκετ: Οι 18.000 στο ΟΑΚΑ έδειξαν ποιοι κρατούν ζωντανή την ομάδα

Η Εθνική μπάσκετ είναι, πρώτα από όλα, οι περίπου 18.000 άνθρωποι που γέμισαν το ΟΑΚΑ για να τη στηρίξουν απέναντι στην Ισπανία. Δεν είναι ο Παναθηναϊκός, δεν είναι ο Ολυμπιακός, δεν είναι κανένας παράγοντας. Είναι η φανέλα, οι δώδεκα παίκτες και μια κερκίδα που βρέθηκε εκεί για να θυμίσει ότι το ελληνικό μπάσκετ ακόμη μπορεί να συγκινεί.

Η νίκη με 108-106 στην παράταση, κράτησε την Ελλάδα ζωντανή στην προσπάθεια πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027. Κυρίως, όμως, αποκάλυψε κάτι βαθύτερο: μια ομάδα που δεν διαθέτει δώδεκα σταρ, αλλά έχει παίκτες πρόθυμους να αφήσουν το σώμα και την προσωπική τους άνεση στο παρκέ.

Τι έδειξε η Εθνική απέναντι στην Ισπανία;

Όποιος έχει βρεθεί έστω μία φορά σε αποδυτήρια γνωρίζει ότι η πραγματική εικόνα μιας ομάδας δεν περιγράφεται πλήρως ούτε από τις στατιστικές ούτε από τις τηλεοπτικές αναλύσεις. Την αλήθεια τη γνωρίζουν οι άνθρωποι που ζουν κάθε προπόνηση, κάθε ένταση, κάθε μικρό τραυματισμό και κάθε δύσκολη στιγμή.

Η Ελλάδα έκανε λάθη. Πολλά, σε ορισμένα διαστήματα. Όμως, δεν παράτησε καμία φάση. Το πάθος ήταν εμφανές ακόμη και όταν η εκτέλεση δεν ήταν ιδανική. Αυτή η διάθεση είναι που έδωσε αξία σε μια νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο με ιστορία, ποιότητα και μεγαλύτερο βάθος επιλογών.

Γιατί αξίζει ειδική αναφορά ο Ντίνος Μήτογλου;

Ο Ντίνος Μήτογλου τελείωσε το παιχνίδι με 29 πόντους και 7/10 τρίποντα, αλλά οι αριθμοί δεν αφηγούνται όλη την ιστορία. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, χρειάστηκε να απευθύνεται επανειλημμένα στους φυσιοθεραπευτές, έχοντας ενοχλήσεις στη γάμπα ή στον προσαγωγό. Παρ’ όλα αυτά, έμεινε στο παρκέ έως το τέλος και έδωσε λύσεις όταν η μπάλα έκαιγε.

Αυτό δεν είναι ρομαντισμός. Είναι το επίπεδο δέσμευσης που χρειάζεται μια Εθνική ομάδα για να κερδίζει αγώνες που κρίνονται σε μία κατοχή.

Τι πιστώνεται στον Βασίλη Σπανούλη;

Ο Βασίλης Σπανούλης αξίζει εύσημα και για μια λεπτομέρεια που συνήθως χάνεται πίσω από τους πόντους και τα μεγάλα σουτ. Οι ψηλοί της Ελλάδας φορτώθηκαν νωρίς με φάουλ, ήδη από το πρώτο ημίχρονο. Κι όμως, στο φινάλε η Εθνική δεν κατέρρευσε στο ριμπάουντ.

Η διαχείριση του ροτέισον, η πνευματική ετοιμότητα των παικτών και η συνολική αγωνιστική πειθαρχία κράτησαν την ομάδα όρθια. Σε τέτοια ματς, οι κατοχές που κερδίζονται χωρίς να γράφονται στον πίνακα είναι συχνά πιο καθοριστικές από ένα εντυπωσιακό καλάθι.

Πώς μπορεί να αλλάξει το ελληνικό μπάσκετ;

Η συζήτηση για τους ξένους παίκτες δεν γίνεται να μένει αιώνια στη μέση. Αν το ελληνικό μπάσκετ αδυνατεί να εφαρμόσει ουσιαστικούς περιορισμούς, ίσως η πιο καθαρή λύση είναι η πλήρης απελευθέρωση, κατά το μοντέλο του ποδοσφαίρου.

Ας επιτραπεί στις ομάδες να χτίζουν ελεύθερα τα ρόστερ τους. Τότε οι Έλληνες παίκτες θα αναγκαστούν να αναζητήσουν ρόλους, χρόνο και προοπτική στο εξωτερικό, αντί να θεωρούν ότι η υπογραφή σε έναν μεγάλο σύλλογο αρκεί από μόνη της για την εξέλιξή τους.

Το μπάσκετ δεν είναι θεωρητικό μάθημα. Ένας παίκτης δεν βελτιώνεται παρακολουθώντας απλώς τι κάνουν οι άλλοι στο διπλό. Βελτιώνεται με ποιοτικά λεπτά, ευθύνη, αποφάσεις υπό πίεση και αγώνες στους οποίους κρίνεται πραγματικά.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο το έζησε αυτό. Με περισσότερες ευκαιρίες, μετακινήσεις στο εξωτερικό και ανταγωνισμό, ανέδειξε παίκτες όπως οι Καρέτσας, Τζόλης, Κωνσταντέλιας, Τζολάκης, Μάνταλος και Δουβίκας. Η Εθνική μπάσκετ δεν χρειάζεται άλλες εύκολες εξηγήσεις. Χρειάζεται ένα περιβάλλον που θα αναγκάζει τους Έλληνες αθλητές να γίνονται καλύτεροι.

• Εθνική Μπάσκετ