Ψεκάστε… και το κόμμα της Καρυστιανού έτοιμο: Ελλάς – Ρωσία – Ορθοδοξία και αλγόριθμος – Ακόμα ένα θύμα του Τσίπρα, ο Πολάκης και στο βάθος ο ΣΥΡΙΖΑ  – Ο Δένδιας μίλησε ως  ηγέτης  

Κάποτε τα κόμματα γεννιόντουσαν σε υπόγεια, καπνισμένα γραφεία και ιδεολογικές ζυμώσεις. Το 2026 γεννιούνται σε δικηγορικά σαλόνια Κολωνακίου, με πολυελαίους, βαριές βιβλιοθήκες, εικόνες αγίων, live streaming και κάποιον να εξηγεί πώς «παίρνει μπροστά ο αλγόριθμος». Κυριολεκτικά το “Ελλάς – Ρωσία – Ορθοδοξία” μπήκε στην εποχή των reels. Live μετάδοση της διαδικασίας συλλογής υπογραφών από το γραφείο της στενής συνεργάτιδος της κυρίας Καρυστιανού, Μαρίας Γρατσία, έκανε ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αγίας Πετρούπολης Στράτος Σιουρδάκης… και με  δηλώσεις του Θανάση Αυγερινού, επί δεκαετίες ανταποκριτή στη Μόσχα, μετέφερε όλη την προπαγάνδα του Πούτιν στο κανάλι του Σαββίδη και αναμενόμενου εκπροσώπου του νέου κόμματος

Η σκηνή θύμιζε κάτι ανάμεσα σε casting για μεταφυσικό political thriller και reunion ανθρώπων που πιστεύουν ότι ο Πούτιν, ο γέροντας Παΐσιος, τα Τέμπη, οι ψεκασμοί και η πτώση της Δύσης συνδέονται με ένα αόρατο νήμα που μόνο οι “μυημένοι” βλέπουν. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε υπογραφές, ταυτότητες και χρυσά παντατίφ με αγγέλους, εμφανίζεται και ο Θανάσης Αυγερινός να μιλά για «ενότητα δυνάμεων διαφορετικής προέλευσης». Σωστό. Γιατί δύσκολα βρίσκεις αλλού τόσο ετερόκλητο κοινό: από αντισυστημικούς μέχρι νοσταλγούς της Αγίας Ρωσικής Αυτοκρατορίας και από facebook warriors μέχρι τηλεθεατές που πιστεύουν ότι το ΝΑΤΟ ελέγχει τον καιρό.

Το πιο σουρεαλιστικό; Όλοι έμοιαζαν χαρούμενοι. «Έχουμε γιορτή σήμερα», ακούστηκε στον χώρο. Και πράγματι, είχε κάτι από πανηγύρι πολιτικής μεταφυσικής. Μόνο που αντί για λαχνούς μοίραζαν ιδρυτικές διακηρύξεις και αντί για νταούλια υπήρχε live μετάδοση στο Facebook από τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Αγίας Πετρούπολης.

Η δε αισθητική του όλου σκηνικού άξια ιδιαίτερης μνείας: total black ενδυματολογικός κώδικας, εικόνες, πολυέλαιοι, βαριά έπιπλα και πολιτικά χαμόγελα λες και γυριζόταν spin off του “House of Cards” από ορθόδοξη streaming πλατφόρμα. Κάποια στιγμή έλειπε μόνο θυμιατό δίπλα στο ring light.

Και κάπως έτσι χτίζεται το νέο “πατριωτικό – αντισυστημικό – υπαρξιακό” αφήγημα. Με λίγο TikTok, λίγο Μόσχα, λίγο αποκάλυψη, λίγο lifestyle και αρκετή αγανάκτηση. Γιατί στην Ελλάδα του 2026 δεν αρκεί να ιδρύσεις κόμμα. Πρέπει να μοιάζει και με επεισόδιο ντοκιμαντέρ στο YouTube με τίτλο «Η αλήθεια που σας κρύβουν». Το μόνο βέβαιο είναι πως, αν συνεχιστεί έτσι το project, η πολιτική σκηνή δεν θα χρειάζεται αναλυτές. Θα χρειάζεται casting director.

Ο μοιραίος άνθρωπος της Κεντροαριστεράς

Από το «πρώτη φορά Αριστερά» στο «τελευταίος να κλείσει το φως» – Ο Τσίπρας που διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ για να επιστρέψει ως σωτήρας των ερειπίων

Υπάρχουν πολιτικοί που αφήνουν πίσω τους έργο. Υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν πίσω τους συντρίμμια. Και ύστερα υπάρχει ο Αλέξης Τσίπρας: ο άνθρωπος που κατάφερε να μετατρέψει την ελληνική Κεντροαριστερά σε escape room χωρίς έξοδο.

Ο ίδιος που πούλησε κάποτε «ηθικό πλεονέκτημα», κατέληξε να κυβερνά αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο, κάνοντας την Αριστερά να μοιάζει με κακογραμμένο political sitcom. Το “πρώτη φορά Αριστερά” κατέληξε “πρώτη φορά όλα μαζί”: ψεκασμένοι, αντιμνημονιακοί, εθνικολαϊκιστές, θεωρίες συνωμοσίας και δραματικές κωλοτούμπες σε ζωντανή μετάδοση.

Και τώρα; Τώρα ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται ως δήθεν “ενοποιητής” του χώρου που ο ίδιος διέλυσε μεθοδικά. Πολιτικός εμπρηστής που επιστρέφει στον τόπο της φωτιάς ντυμένος πυροσβέστης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται μπροστά στα μάτια όλων και ο φυσικός αυτουργός αυτής της αποσύνθεσης έχει ονοματεπώνυμο. Γιατί τίποτα από όσα συμβαίνουν δεν είναι τυχαίο. Η δήθεν “αποχώρηση για να κάνουν χώρο οι νέοι” αποδείχθηκε το μεγαλύτερο πολιτικό ανέκδοτο μετά το “θα σκίσουμε τα μνημόνια”. Ο Τσίπρας δεν έφυγε ποτέ. Απλώς σκηνοθέτησε την επιστροφή του με κάτι από remake της Ιθάκης, μόνο που εδώ ο Οδυσσέας γυρίζει και βρίσκει το βασίλειο καμένο από τον ίδιο.

Το πιο εντυπωσιακό μάλιστα είναι το εξής: κατάφερε το αδιανόητο. Με τις μεθοδεύσεις, τις διαγραφές, τα παρασκήνια και την ατελείωτη εσωστρέφεια, έκανε μέχρι και τον Παύλο Πολάκη να φαίνεται συμπαθής σε κόσμο που μέχρι χθες άλλαζε κανάλι στο άκουσμα του ονόματός του. Αυτό κι αν είναι πολιτικό θαύμα. Να καταφέρνεις μέσα στο χάος σου να μετατρέπεις τον μόνιμο εσωκομματικό φλογοβόλο σε “αδικημένο”.

Όσοι συμμετείχαν στο συνέδριο-παρωδία, όσοι χειροκρότησαν εκκαθαρίσεις, μηχανισμούς και προσωπικές στρατηγικές, σήμερα παρακολουθούν το ίδιο έργο να στρέφεται εναντίον τους. Γιατί τα κόμματα που λειτουργούν σαν προσωπικές εταιρείες συνήθως τελειώνουν σαν οικογενειακοί καβγάδες σε πολυκατοικία.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο μεγάλος κερδισμένος παραμένει ένας: ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιατί κανένας επικοινωνιολόγος της Νέας Δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να σχεδιάσει καλύτερο δώρο από έναν κατακερματισμένο, αυτοκαταστροφικό χώρο απέναντί της. Ο Τσίπρας εξελίσσεται στον πιο αποτελεσματικό χορηγό της κυβέρνησης που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει.

Η Ιστορία είναι σκληρή με όσους μπερδεύουν την πολιτική με προσωπικό comeback story. Και ο Αλέξης Τσίπρας κινδυνεύει να καταγραφεί όχι ως ο άνθρωπος που αναγέννησε την Κεντροαριστερά, αλλά ως εκείνος που την έκανε κομμάτια πιστεύοντας ότι πάνω στα χαλάσματα θα ξαναχτίσει τον εαυτό του.

Ο Δένδιας μίλησε ως ηγέτης  – Η «μπάλα» στα πόδια του Μητσοτάκη

Στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας όλοι περίμεναν τον Μητσοτάκη να κλείσει τις εργασίες με ύφος αρχηγού που οδηγεί την παράταξη σε τρίτη θητεία. Τελικά, όμως, αυτός που κατάφερε να αλλάξει την ατζέντα και να βάλει τη «μπάλα» στα πόδια του πρωθυπουργού ήταν ο Νίκος Δένδιας.

Και το έκανε χωρίς κραυγές, χωρίς θεατρικότητες και χωρίς τις γνωστές δεξιές περφόρμανς εσωκομματικής κατανάλωσης. Με λίγες φράσεις, κομμένες και ραμμένες για να ακουστούν πολύ πιο πέρα από το συνεδριακό ακροατήριο.

Όταν ένας υπουργός μιλά για «περίκλειστες καγκελαρίες τεχνοκρατών», για «καθεστωτική αντίληψη» και για «κυβερνητικό ιδρυματισμό», δεν κάνει φιλοσοφική συζήτηση σε πάνελ πολιτικής επιστήμης. Στέλνει μήνυμα. Και στο συνέδριο κατάλαβαν όλοι σε ποιον πήγαινε το γράμμα, ακόμη κι αν δεν έγραφε παραλήπτη.

Η αλήθεια είναι ότι ο Δένδιας έκανε κάτι που στο εσωτερικό της ΝΔ ελάχιστοι τολμούν πλέον: μίλησε πολιτικά και όχι δημοσκοπικά. Την ώρα που το κυβερνητικό αφήγημα επιμένει στο «είμαστε 20 μονάδες μπροστά», εκείνος υπενθύμισε το ενοχλητικό μαθηματικό πρόβλημα που το Μαξίμου προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί: ότι η ΝΔ έχασε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους της στις ευρωεκλογές. Και εκεί ακριβώς άρχισε η αμηχανία.

Γιατί το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι πια μόνο οι παραδοσιακές «γκρίνιες» Σαμαρά ή οι σιωπές Καραμανλή. Αυτά το σύστημα Μαξίμου είχε μάθει να τα διαχειρίζεται περίπου ως γραφικό οικογενειακό folklore της παράταξης. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο πιο θεσμικός, σοβαρός και δημοφιλής υπουργός της κυβέρνησης εμφανίζεται να περιγράφει μια άλλη Νέα Δημοκρατία. Μια ΝΔ λιγότερο αλαζονική, λιγότερο κλειστή και σαφώς πιο πολιτική.

Και μάλιστα με γεμάτη αίθουσα. Κάτι που επίσης δεν πέρασε απαρατήρητο.

Στη γαλάζια πιάτσα, άλλωστε, πολλοί σχολίαζαν ότι ο Δένδιας μίλησε σαν άνθρωπος που δεν βλέπει απλώς την επόμενη εκλογική μάχη, αλλά την επόμενη μέρα της παράταξης. Και αυτό είναι που ενόχλησε περισσότερο το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Όχι οι αιχμές. Η αυτοπεποίθηση πίσω από αυτές.

Γι’ αυτό και η σημερινή ομιλία Μητσοτάκη αποκτά άλλο βάρος. Διότι πλέον δεν αρκεί ένα γενικό κάλεσμα περί ενότητας και «να μην κοιτάμε τον καθρέφτη μας». Όταν στο εσωτερικό του κόμματος αρχίζουν να ακούγονται δημόσια λέξεις όπως «ιδρυματισμός» και «καγκελαρίες», τότε η συζήτηση έχει ήδη ξεφύγει από την απλή εσωστρέφεια.

Το πιο ειρωνικό; Όσο περισσότερο το Μαξίμου επιχειρεί να εμφανίσει κάθε διαφορετική φωνή ως “γκρίνια”, τόσο περισσότερο ενισχύει πολιτικά όσους μιλούν με καθαρό πολιτικό λόγο. Και ο Δένδιας, σε αντίθεση με άλλους, δεν δείχνει ούτε πικραμένος ούτε απομονωμένος. Δείχνει έτοιμος. Στην πολιτική, αυτό συνήθως είναι πιο επικίνδυνο.

• Αντώνης Σαμαράς
• Θανάσης Αυγερινός
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Κώστας Καραμανλής
• Μαρία Καρυστιανού