Ταινίες της εβδομάδας: Δυνατές πρεμιέρες λίγο πριν από το θερινό σινεμά – Δείτε τα trailer

Με οκτώ νέες πρεμιέρες μπαίνει στις αίθουσες η τελευταία ουσιαστικά στροφή πριν από το άνοιγμα των θερινών σινεμά. Το ενδιαφέρον, πάντως, παραμένει ζωντανό, καθώς αρκετές από τις νέες ταινίες έχουν ξεχωριστή ταυτότητα, καλλιτεχνική βαρύτητα και διαφορετικές κινηματογραφικές προτάσεις για κάθε γούστο.

Ανάμεσα στους τίτλους που τραβούν περισσότερο την προσοχή, ο «Εθνικός Θησαυρός» μοιάζει να είναι η πρεμιέρα που μπορεί να κυριαρχήσει στους σινεφίλ κύκλους, καθώς συνδυάζει το μεγάλο θέαμα με ένα βαθιά πολιτισμικό και ανθρώπινο δράμα. Δίπλα του, το «Mother Mary» του Ντέιβιντ Λόουρι φέρνει την Αν Χάθαγουεϊ σε έναν ρόλο με ποπ λάμψη και ψυχολογικές ρωγμές, ενώ το ιρανικό «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» και το ταϊλανδικό «Χρήσιμα Φαντάσματα» επιβεβαιώνουν ότι ο παγκόσμιος κινηματογράφος εξακολουθεί να δίνει τις πιο τολμηρές και ουσιαστικές απαντήσεις.

«Εθνικός Θησαυρός»: Ένα επικό δράμα για την τέχνη, τη θυσία και την κληρονομιά

Ο «Εθνικός Θησαυρός» δεν είναι απλώς μία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της εβδομάδας. Είναι μια μεγάλη κινηματογραφική εμπειρία που κουβαλά το βάρος μιας ολόκληρης παράδοσης και το μετατρέπει σε συγκινητικό δράμα χαρακτήρων. Ο Σανγκ-ιλ Λι, βασισμένος στο πολυσέλιδο μυθιστόρημα του Σουίτσι Γιόσιντα, χτίζει ένα φιλμ επικών διαστάσεων γύρω από το ιαπωνικό θέατρο καμπούκι, έναν κόσμο αυστηρής πειθαρχίας, μεταμόρφωσης, πατρωνίας και οδυνηρών θυσιών.

Η ιστορία ξεκινά στο Ναγκασάκι του 1964, όταν ο 14χρονος Κίκουο, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, αρχηγού συμμορίας Γιακούζα, βρίσκει καταφύγιο κοντά σε έναν διάσημο ηθοποιό καμπούκι. Μαζί με τον γιο του μεγάλου ηθοποιού, τον Σουνσούκε, αφιερώνει τη ζωή του σε μια τέχνη που απαιτεί απόλυτη αφοσίωση. Από εκεί και πέρα, η ταινία απλώνεται σε πέντε δεκαετίες, ακολουθώντας τους δύο άνδρες μέσα από τη δόξα, τις προδοσίες, τη μαθητεία, την αδερφική σχέση και την αμείλικτη μάχη για την κορυφή.

Το μεγάλο ατού του φιλμ είναι ότι δεν αντιμετωπίζει το καμπούκι σαν εξωτικό αξιοθέατο, αλλά σαν ζωντανό σώμα μνήμης και εξουσίας. Η σκηνοθεσία είναι πλούσια, επιβλητική, με οπερατική ένταση, χωρίς να χάνει την επαφή με την ανθρώπινη λεπτομέρεια. Οι ερμηνείες των Ρίο Γιοσιζάβα και Ριουσέι Γιοκοχάμα είναι υποδειγματικές και αποτυπώνουν τη σωματική και ψυχική δοκιμασία των ηθοποιών ενός τόσο απαιτητικού είδους. Πρόκειται για μια ταινία που μιλά για την κληρονομιά, τη θυσία, την κακοποιητική αυστηρότητα της παράδοσης, αλλά και για τη δύναμη της τέχνης να γεννά ταυτότητα.

«Ξεκινήματα»: Ένα χαμηλόφωνο δανέζικο δράμα για το τέλος μιας σχέσης

Τα «Ξεκινήματα» κινούνται σε πολύ διαφορετικό τόνο. Η Ζανέτε Νόρνταλ στήνει ένα οικείο οικογενειακό δράμα, με κέντρο μια σχέση που έχει ουσιαστικά τελειώσει, αλλά δεν έχει ακόμη αποσυντεθεί πλήρως. Η Έινε και ο Τόμας είναι έτοιμοι να χωρίσουν, όμως ένα ξαφνικό εγκεφαλικό επεισόδιο της γυναίκας ανατρέπει τα πάντα και τους αναγκάζει να συνεχίσουν να ζουν κάτω από την ίδια στέγη.

Η ταινία δεν ποντάρει σε θεαματικές εξάρσεις. Αντιθέτως, παρακολουθεί με λεπτότητα τις μικρές κινήσεις, τις σιωπές, την αμηχανία, τη φθορά της αγάπης και την υποχρέωση της φροντίδας που επιστρέφει εκεί όπου όλα έμοιαζαν να έχουν κλείσει. Η Τρίνε Ντίρχολμ δίνει μια δυνατή, σωματική και εσωτερική ερμηνεία, κρατώντας σχεδόν μόνη της το συναισθηματικό φορτίο της ιστορίας. Το φιλμ έχει την ψυχρότητα της βορειοευρωπαϊκής ματιάς, αλλά πίσω από αυτήν κρύβεται μια ειλικρινής σκέψη για την ανθεκτικότητα, την ευθύνη και τη νέα αρχή που μπορεί να γεννηθεί μέσα από ένα τέλος.

«Mother Mary»: Ποπ μύθος, γοτθικό μελόδραμα και η Αν Χάθαγουεϊ στο προσκήνιο

Το «Mother Mary» είναι ίσως η πιο λαμπερή, αλλά και πιο παράξενη πρεμιέρα της εβδομάδας. Ο Ντέιβιντ Λόουρι, με την υποστήριξη της Α24, φτιάχνει ένα φιλμ που στέκεται ανάμεσα στο ψυχολογικό θρίλερ, την ποπ μυθολογία και το γοτθικό μελόδραμα. Στο κέντρο του βρίσκεται η Mother Mary, μια παγκόσμια ποπ σταρ που νιώθει να καταρρέει κάτω από το βάρος της ίδιας της περσόνας που έχτισε.

Η ηρωίδα επιστρέφει στο πρόσωπο που εμπιστεύεται περισσότερο, τη φίλη και πρώην σχεδιάστριά της Σαμ, ζητώντας τη βοήθειά της λίγο πριν από τη μεγάλη επιστροφή στη σκηνή. Η νύχτα που ακολουθεί μετατρέπεται σε μια συναισθηματική και σχεδόν παραισθητική κατάδυση σε τραύματα, μνήμη, εικόνα, εξουσία και ενοχή. Η Αν Χάθαγουεϊ είναι απολύτως πειστική ως ποπ είδωλο, ενώ η Μιχαέλα Κόελ λειτουργεί ως το γήινο, δραματικό αντίβαρο.

Η ταινία εντυπωσιάζει εικαστικά, με μεγάλες εικόνες, ισχυρή ατμόσφαιρα και μια σκηνοθεσία που ξέρει να παράγει θέαμα. Εκεί που μένει λίγο πίσω είναι στην πλήρη εμβάθυνση της ψυχολογίας της ηρωίδας, καθώς συχνά αφήνει την εικόνα να προηγηθεί της ουσίας. Παρ’ όλα αυτά, το σάουντρακ, η αίσθηση ποπ λειτουργίας και η ίδια η παρουσία της Χάθαγουεϊ κάνουν το «Mother Mary» μια από τις πιο συζητήσιμες αφίξεις της εβδομάδας.

«Στην Αγκαλιά του Δέντρου»: Το ιρανικό σινεμά της απλότητας και του συναισθηματικού βάθους

Το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» είναι από εκείνες τις ταινίες που αποδεικνύουν γιατί το ιρανικό σινεμά διατηρεί τη φήμη μιας από τις πιο συνεπείς και ανθρώπινες κινηματογραφίες του κόσμου. Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα αφηγείται την κρίση ενός γάμου και τη διάλυση μιας οικογενειακής ισορροπίας μέσα από τα μάτια των παιδιών, χωρίς μελοδραματικές κραυγές και χωρίς τεχνητή ένταση.

Η Κίμια και ο Φαρίντ, παντρεμένοι εδώ και δώδεκα χρόνια, κινούνται προς τον χωρισμό, αλλά διστάζουν να τον ανακοινώσουν στα δύο παιδιά τους. Η ιστορία ξεδιπλώνεται σε φυσικούς χώρους, με φως, ύπαιθρο, αγορές, ιχθυοτροφεία και δέντρα που μοιάζουν να αγκαλιάζουν τους χαρακτήρες. Ο σκηνοθέτης αφήνει τη φύση και τον χρόνο να αναδείξουν τις εσωτερικές ρωγμές, καταγράφοντας ένα δράμα για την οικογένεια, τη σιωπή, την απώλεια της αθωότητας και την αδυναμία των παιδιών να καταλάβουν πλήρως αυτό που βιώνουν.

Το φιλμ διαθέτει τρυφερότητα, ακρίβεια και σπάνια ευγένεια στη ματιά του. Δεν χρειάζεται να υψώσει τον τόνο για να συγκινήσει. Με τον δικό του ήσυχο τρόπο, μιλά βαθιά για τη συναισθηματική βία του χωρισμού και για τις αόρατες πληγές που μένουν όταν μια οικογένεια διαρρηγνύεται.

«Χρήσιμα Φαντάσματα»: Η πιο αλλόκοτη και ευφάνταστη πρόταση της εβδομάδας

Αν υπάρχει ένα φιλμ που κερδίζει τις εντυπώσεις με την πρωτοτυπία του, αυτό είναι τα «Χρήσιμα Φαντάσματα». Η ιδέα από μόνη της μοιάζει βγαλμένη από παράλογο όνειρο: ένας άντρας έρχεται αντιμέτωπος με την επιστροφή της νεκρής συζύγου του, όχι ως οπτασίας σε σπίτι ή δρόμο, αλλά ως πνεύμα μέσα σε μια ηλεκτρική σκούπα.

Ο Ρατσαπούμ Μπουνμπουντσατσόκε πιάνει αυτό το παράδοξο εύρημα και το μετατρέπει σε μαύρη σάτιρα, σε ιστορία έρωτα και πένθους, αλλά και σε σαφές κοινωνικοπολιτικό σχόλιο για την Ταϊλάνδη, τη μνήμη της βίας και τα φαντάσματα της πρόσφατης ιστορίας της χώρας. Η σκόνη, η ρύπανση, η ανάπτυξη, το γκρέμισμα και το χτίσιμο, όλα αποκτούν συμβολική δύναμη μέσα σε μια αφήγηση που αλλάζει διαρκώς μορφή, χωρίς να χάνει την εσωτερική της συνοχή.

Η ταινία ενώνει κωμωδία, τρόμο, φαντασία, οικογενειακό δράμα και πολιτική σάτιρα με τρόπο ανατρεπτικό και ελκυστικό. Είναι μία από τις πιο θαρραλέες κινηματογραφικές προτάσεις της εβδομάδας και δικαιολογημένα ξεχώρισε στις Κάννες. Για τους θεατές που αναζητούν κάτι αληθινά διαφορετικό, τα «Χρήσιμα Φαντάσματα» είναι μάλλον η πιο συναρπαστική επιλογή.

«Enzo»: Μια ιστορία ενηλικίωσης με κοινωνικό και ερωτικό υπόστρωμα

Το «Enzo» κουβαλά από μόνο του μια ιδιαίτερη ιστορία, καθώς ξεκίνησε από τον Λοράν Καντέ και ολοκληρώθηκε από τον στενό συνεργάτη του Ρόμπιν Καμπιγιό μετά τον θάνατο του πρώτου. Το αποτέλεσμα είναι ένα δράμα ενηλικίωσης για έναν 16χρονο που απορρίπτει τις βεβαιότητες του περιβάλλοντός του και προσπαθεί να βρει τη θέση του έξω από τις προστατευμένες διαδρομές που του έχουν ήδη χαραχτεί.

Ο Ένζο αφήνει το σχολείο και επιλέγει τη μαθητεία στην οικοδομή, παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς του. Εκεί γνωρίζει τον Βλαντ, έναν Ουκρανό εργάτη με τα δικά του υπαρξιακά και πολιτικά διλήμματα. Η σχέση τους φέρνει στην επιφάνεια ερωτικά ερωτήματα, κοινωνικές αντιθέσεις και την αίσθηση ενός νεαρού ανθρώπου που δεν θέλει απλώς να ακολουθήσει μια άλλη πορεία, αλλά να δοκιμάσει την ίδια τη ζωή πάνω στο σώμα του.

Η ταινία έχει ευαισθησία και καλές στιγμές, αν και κάποιες φορές δείχνει πιο συγκρατημένη απ’ όσο χρειάζεται. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει ένα φιλμ που βλέπει την εφηβεία όχι ως στερεοτυπική επανάσταση, αλλά ως βαθύ πεδίο αβεβαιότητας, επιθυμίας και κοινωνικής ασφυξίας.

Οι υπόλοιπες επιλογές της εβδομάδας

Για τους φίλους του τρόμου, η νέα «Μούμια» του Λι Κρόνιν υπόσχεται ένταση, horror ατμόσφαιρα και ένα εύρημα που μοιάζει ιδανικό για το είδος: ένα παιδί που είχε χαθεί πριν από χρόνια εμφανίζεται μέσα σε μια αιγυπτιακή σαρκοφάγο, τυλιγμένο σαν μούμια. Ο Κρόνιν έχει ήδη αποδείξει ότι ξέρει να χειρίζεται το είδος με αποτελεσματικότητα και εμπορικό ένστικτο, οπότε η ταινία αναμένεται να βρει εύκολα το κοινό της.

Στον αντίποδα, για τις οικογένειες και το παιδικό κοινό, υπάρχει η «Έλι και η Παρέα των Φαντασμάτων», ένα animation που ακολουθεί μια μυστηριώδη περιπέτεια πάνω σε στοιχειωμένο τρένο, με προορισμό έναν κόσμο γεμάτο μυστικά και αποκαλύψεις. Είναι η πιο ασφαλής οικογενειακή επιλογή του προγράμματος και έρχεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

Μια εβδομάδα με πλούτο, αντιθέσεις και πραγματικό κινηματογραφικό ενδιαφέρον

Παρά την υπερφόρτωση των πρεμιερών, η κινηματογραφική εβδομάδα έχει ουσία και ποικιλία. Ο «Εθνικός Θησαυρός» είναι μάλλον η πιο ολοκληρωμένη και σπουδαία πρόταση, το «Mother Mary» διαθέτει λάμψη και έντονη προσωπικότητα, το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» φέρνει το ήσυχο βάθος του ιρανικού σινεμά και τα «Χρήσιμα Φαντάσματα» διεκδικούν τον τίτλο της πιο απρόβλεπτης και ευφάνταστης ταινίας του πακέτου.

Για όσους θέλουν να προλάβουν τις αίθουσες πριν από τη θερινή χαλάρωση, η εβδομάδα αυτή προσφέρει ένα πλούσιο κινηματογραφικό πεδίο, με ταινίες που δεν περιορίζονται στο εύκολο θέαμα, αλλά φέρνουν μαζί τους πολιτισμό, συναίσθημα, τόλμη και διαφορετικούς τρόπους να βλέπεις τον κόσμο.

• Αν Χάθαγουεϊ
• πρεμιέρες
• ταινίες
• ταινίες της εβδομάδας