current views are: 208

10 Οκτωβρίου 2023
Δημοσίευση07:00

Θεσσαλία «ώρα μηδέν»: Οδοιπορικό του Newpost στα πλημμυρισμένα χωριά της Κάρλας – Το «τέλος του δρόμου» για χιλιάδες ανθρώπους

Οι δύο «υπερ-κακοκαιρίες» προκάλεσαν ανυπολόγιστες φθορές σε σπίτια και υποδομές, «βύθισαν» οικογένειες στο πένθος και παράλληλα έθεσαν τις βάσεις για τη δημιουργία των πρώτων ομάδων κλιματικών προσφύγων.

Δημοσίευση 07:00’

Οι δύο «υπερ-κακοκαιρίες» προκάλεσαν ανυπολόγιστες φθορές σε σπίτια και υποδομές, «βύθισαν» οικογένειες στο πένθος και παράλληλα έθεσαν τις βάσεις για τη δημιουργία των πρώτων ομάδων κλιματικών προσφύγων.

Η κακοκαιρία Elias «αποτέλειωσε» ό,τι δεν πρόλαβε η αμέσως προηγούμενη, κακοκαιρία Daniel.

Για τους ανθρώπους της Θεσσαλίας ουσιαστικά «αποτέλειωσε» τη ζωή τους.

Οι δύο «υπερ-κακοκαιρίες» συγκέντρωσαν την ισχύ τους πάνω από το θεσσαλικό κάμπο και «χτύπησαν» τόσο τα μεγάλα αστικά κέντρα όσο και την ύπαιθρο.

Προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές σε συστήματα και εγκαταστάσεις, ανυπολόγιστες φθορές σε σπίτια και υποδομές, «βύθισαν» οικογένειες στο πένθος και παράλληλα έθεσαν τις βάσεις για τη δημιουργία των πρώτων ομάδων κλιματικών προσφύγων, ανθρώπων που αναγκάζονται να μετοικήσουν προκειμένου να ξαναχτίσουν τη ζωή τους, από την αρχή.

Τίποτε δεν είναι το ίδιο με πριν και θα πάρει πολλά χρόνια ώστε να αποκατασταθούν οι καταστροφές. Όχι όλες, κάποιες από αυτές είναι ανεπανόρθωτες.

Δέκα ημέρες μετά το πέρασμα της κακοκαιρίας Elias τα προβλήματα παραμένουν στον Βόλο.

Συνεχείς διακοπές υδροδότησης ενός νερού ακατάλληλου για οικιακή χρήση (και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ομαλή λειτουργία της εστίασης και της φιλοξενίας), κατεστραμμένα δίκτυα σταθερής και κινητής τηλεφωνίας (και ό,τι αυτό συνεπάγεται για απρόσκοπτη διεξαγωγή των τηλεπικοινωνιών), θεσμοί όπως το πανεπιστήμιο της πόλης που οι φθορές που υπέστη είναι τέτοιες που δεν του επιτρέπουν να επαναλειτουργήσει άμεσα, οργανισμοί όπως η Δ.Ο.Υ Βόλου η οποία έχει ανεπανόρθωτη ζημιά στους servers της με αποτέλεσμα να παρακωλύεται μεγάλο μέρος της εύρυθμης λειτουργίας της και κατά επέκταση της εξυπηρέτησης του κοινού.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα έγκυρα ζητήματα που απασχολούν τις Αρχές της πόλης και του Νομού αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τέτοιου είδους ζημιές θα αποκατασταθούν αργά ή αργότερα. Το «γρήγορα», όπως η πράξη αποδεικνύει ήδη μέσα σε αυτό το δεκαήμερο, πέρασε ανεπιστρεπτί, κακά τα ψέματα, οι Αρχές ήταν απροετοίμαστες τόσο στο επίπεδο της πρόληψης όσο και της άμεσης αποκατάστασης.

Υπάρχουν όμως και προβλήματα που δεν θα αποκατασταθούν. Προβλήματα για τα οποία η σπείρα των λαθών τα οποία οδήγησαν σε αυτά, δεν υπάρχει παράγοντας ικανός να επανορθώσει. Ούτε ο χρόνος.

Η ύπαιθρος της Θεσσαλίας έφτασε στο «τέλος του δρόμου». Η παραγωγή βαμβακιού εξαφανίστηκε. Η παραγωγή οπωροκηπευτικών εξαφανίστηκε. Οι καλλιέργειες εξαφανίστηκαν. Δεκάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης εξαφανίστηκαν. Εκατοντάδες κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις εξαφανίστηκαν. Οικισμοί και χωριά εξαφανίστηκαν. Οικόσιτα ζώα εξαφανίστηκαν. Δρόμοι εξαφανίστηκαν. Εξαφανίστηκαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Και τώρα τι, θα σκεφτεί κανείς. Τώρα ακρίβεια, τώρα «πείνα», μετεγκατάσταση, ασθένειες (τα νεκρά ζώα ταξιδεύουν σαν αλλόκοτα μπαλόνια στις πλημμυρισμένες εκτάσεις μολύνοντας με την «υγρή» σήψη τους τον υδροφόρο ορίζοντα. Τώρα ζώα εγκλωβισμένα σε στενές λωρίδες γης, τώρα καταστροφή.

Τώρα τα μήλα της Ζαγοράς θα σαπίσουν στις αποθήκες μιας και δεν υπάρχουν δρόμοι προσβάσιμοι από φορτηγά. Τώρα το βαμβάκι της Κάρλας δε θα συλλεχθεί γιατί «σάπισε εν μία νυκτί», τώρα οι αγελάδες του Καλαμακίου, της Αμυγδαλής, του Καστριού και του Νεοχωρίου (χωριά που βάσιζαν την ευημερία τους στην κτηνοτροφική παραγωγή) δεν αναπνέουν πια.

«Δεν υπάρχει χώρος για μας πια εδώ» λέει η κυρία Αντιγόνη, ιδιοκτήτρια καφενείου στην Αμυγδαλή. «Τα ζώα νεκρά, το μπαμπάκι σάπισε, θα φύγουν κι αυτοί που μέχρι τώρα έμεναν, κι όσοι είμαστε μεγάλοι και δεν φύγουμε θα φάμε τις σάρκες μας».

«Κανένα κράτος, έχετε δει εσείς κανένα φορτηγό, κανέναν εκσκαφέα να μαζεύει λάσπες στη διαδρομή σας μέχρι εδώ;» αναφέρει ο κύριος Κώστας, κτηνοτρόφος και ελαιοπαραγωγός στο Λεφόκαστρο Πηλίου. Η αλήθεια είναι ότι είδαμε ένα φορτηγό και έναν εκσκαφέα στην Αγριά, οικισμό δεκαπέντε χιλιάδων κατοίκων έξω από το Βόλο που επλήγη ανεπανόρθωτα. «Είμαστε μόνοι μας, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από κανέναν, μόνοι μας τα φτιάξαμε και μόνοι μας θα τα φτιάξουμε ξανά» συνεχίζει.

Στο Ξουρίχτι πιάνουμε κουβέντα στο βενζινάδικο του χωριού με έναν πατέρα και την κόρη του, είχαν κατάστημα με σουβενίρ στον Άη Γιάννη Πηλίου, «το πήρε το νερό και το σήκωσε, περνούσε ο χείμαρος από δίπλα, δεν προλάβαμε να μαζέψουμε τίποτε»

«Υπήρξα πάντα τυπικός, υποχρεώσεις, ευθύνες, λογαριασμοί, όλα, ένα μήνα σχεδόν μετά το Ντάνιελ κι ακόμη αναρωτιέμαι γιατί ήμουν πάντα τόσο τυπικός προς ένα κράτος που δε βρέθηκε ποτέ δίπλα μου όταν το χρειάστηκα», λέει ο Βασίλης, 68 ετών.

«Τα έχουμε πει πατέρα αυτά», λέει η κόρη του Δήμητρα, 39 ετών, η οποία έζησε και εργάστηκε αρκετά χρόνια στην Ουτρέχτη, γύρισε μέσα στο πρώτο κύμα της πανδημίας κι από τότε έμεινε, «τα έχουμε πει αυτά, στην Ελλάδα η φόροι είναι φόροι υποτέλειας, όχι ανταποδοτικότητας, εν γνώσει μας κιόλας».

Φωτογραφίες άρθρου: Χρήστος Σχοινάς


σχετικα αρθρα