ΕΛΛΑΔΑ

Άρθρο Δημήτρη Γκαβέλα: «Ο αληθινός Κολοκοτρώνης»

Δημοσίευση 5 Φεβρουαρίου 2022, 11:00 / Ανανεώθηκε 5 Φεβρουαρίου 2022, 11:44
Άρθρο Δημήτρη Γκαβέλα: «Ο αληθινός Κολοκοτρώνης»
Facebook Twitter Whatsapp

Σαν σήμερα 4.2.1843 πέθανε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Η λαϊκή μούσα τραγούδησε τους Κολοκοτρωναίους και την Κλεφτουριά τριακόσια χρόνια πριν την Εθνική Επανάσταση και την τραγουδά ακόμη (ελπίζω…) «…λάμπει ο ήλιος στα βουνά, λάμπει και στα λαγκάδια, λάμπει και στ’ Αρκουδόρεμα, στο έρμο Λιμποβίσι, όπουν οι κλέφτες οι πολλοί, οι Κολοκοτρωναίοι…».

Τον Ιανουάριο του 1821 πέρασε στη Μάνη από την Ζάκυνθο το σύμβολο του εθνικού αγώνα που κράτησε άσβεστη τη φλόγα που άναψε ο Παπαφλέσσας και οι Φιλικοί μέχρι την απελευθέρωση: «…ανήρ πεπλασμένος εις την διεύθυνσιν του επικείμενου αγώνος…είχεν αποκτήσει το μίσος των Τούρκων και των Κλεπτών το σέβας…».

Η επανάσταση κινδύνευσε τις πρώτες ώρες. Ο Γέρος διηγείται «…έμεινα μονάχος μου…οι Έλληνες σκορπίσαν…εκρύφτηκα εις κάτι κλαριά, τες δυο πιστόλες μου ασηκωμένες…». Μόνος με τον Αναγνωσταρά, τον Μπούρα και διακόσιους έφτασε στη Στεμνίτσα να συναντήσει Παπαφλέσσα και Ηλία Μαυρομιχάλη. Στο δρόμο «…εκρύφτηκαν οι Έλληνες…εκατό τους έφαγε το φεγγάρι, ώσπου να πάμε στο Χρυσοβίτσι…». Οι καπεταναίοι δεν άργησαν να τον εγκαταλείψουν. Τελευταίος έφυγε ο Παπαφλέσσας «…Έμεινα μόνος μου με το άλογό μου στο Χρυσοβίτσι …Έκατσα και το καθισιό μου ήτον όπου έκλαιγα την Ελλάς…». Σε τρεις ημέρες έστησε στρατόπεδο με τριακόσιους στην Πιάνα. Βγήκαν τέσσερεις χιλιάδες Τούρκοι τη Μεγάλη Τετάρτη, μα κρύβει τον αριθμό από τους Έλληνες. Του ζητούν το κιάλι, αλλά δεν τους το δίνει. Τους λέγει ότι είναι ολίγοι για να μην τρομάξουν. Μάταια… «…Σταθήτε να πολεμήσωμε! Που πάτε;…»

Μέχρι το Βαλτέτσι (12 – 13 Μαϊου 1821) χρειάστηκε η ατσαλένια θέλησή του και το ομηρικό θάρρος του που άλλαξε την ψυχολογία του ξεσηκωμένου έθνους, το βοήθησε να απαλλαγεί από τον φόβο και τη μοιρολατρική αντιμετώπιση της σκλαβιάς «…εκείνος ο πόλεμος εστάθη η ευτυχία της Πατρίδος…Αν εχαλιόμεθα, εκινδυνεύαμε να μην κάμομε ορδί πλέον…». 

Οι κοτζαμπάσηδες συγκεντρώθηκαν στις Καλτεζιές λίγες ημέρες μετά το Βαλτέτσι, λίγο πριν φτάσει ο Υψηλάντης. Στα χρόνια της σκλαβιάς μοιράζονταν την εξουσία με τους Τούρκους. Οι αντιπρόσωποι των κοτζαμπάσηδων ζητούσαν «έντιμο συμβιβασμό». Ό,τι αδυνάτιζε την οθωμανική αυτοκρατορία ζημίωνε τα συμφέροντα της «Χριστιανικής Αγγλίας». Η ανάγκη έσπρωξε στον αγώνα τους κοτζαμπάσηδες. Ο «έντιμος συμβιβασμός» θα τους επανέφερε στο δρόμο, από τον οποίο έφυγαν με την επανάσταση. Ο Γέρος γνώριζε τα όρια του «πατριωτισμού» των κοτζαμπάσηδων. «…και δια να μη γίνει εμφύλιος πόλεμος εγύρισα πίσω να ιδώ τι θα γίνει και από ετούτη την κυβέρνηση. Έτσι επήγα εις το εκτελεστικό…την πρώτη ημέρα που επήγα εχαιρέτησα τον Μαυρομιχάλη και τους λοιπούς και μου αποκρίθηκε ο Πετρόμπεης «ως πότε θα χορεύεις Κολοκοτρώνη; Όσο τραγουδάτε σεις χορεύω εγώ. Πάψτε τα τραγούδια και παύω το χορό…».

Πιστός  στη γραμμή της εθνικής ενότητας λειτούργησε, όταν τρεις περίπου χιλιάδες αρματωμένοι βάδισαν απειλητικά κατά των κοτζαμπάσηδων που είχαν συγκεντρωθεί στου Αδραχτά «…Έλληνες τι θέλετε; θέλομε να σκοτώσομε τους άρχοντας, διότι έδιωξαν τον Υψηλάντη. Ελάτε να σας ειπώ. Διατί θέλομε τον χαμό μας μονάχοι μας; Ημείς σηκώσαμε τα άρματα δια τους Τούρκους και έτσι ακουσθήκαμε εις την Ευρώπη, ότι σηκωθήκαμε οι Έλληνες δια τους τυράννους και στέκεται όλη η Ευρώπη να ιδεί τι πράγμα είναι τούτο. Αν σκοτώσομε τους προεστούς θα ειπούν οι βασιλείς ότι ετούτοι δεν εσηκώθησαν δια την ελευθερίαν…». 

Πριν την πολιορκία της Τριπολιτσάς και μετά το Βαλτέτσι  απέστειλε ο Κολοκοτρώνης γράμμα «…Από εμένα τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη άρχοντα των ακαταμάχητων ελληνικών στρατευμάτων εις εσένα τον Μουσταφά Κεχαγιά βελή: αρκετά είναι αυτά δια να σε φέρουν εις αίσθησιν και ήξευρε ότι αν δεν υπακούσεις να παραδώσεις τα άρματα, εγώ έρχομαι απάνω σου και σου δίδω μιαν ημέραν είδησιν δια να ετοιμαστείς. Ταύτα και καλές αντάμωσες στο σαράγι σου μέσα…τω α’ έτει της ελευθερίας Μαϊου 28…».

Αν κάτι ευφραίνει περισσότερο την ψυχή είναι το θέμα της ανδρείας εις υπηρεσίαν τιμίου και οσίου σκοπού.

Ο Κολοκοτρώνης, έφιππος εις τους αιώνας, δείχνει τον δρόμο στο έθνος. «…ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάμαμεν την επανάσταση…Κάλλια για τη πατρίδα κανένας να χαθή, ή να κρεμάσει φούντα για ξένον στο σπαθί..

Σαν σήμερα 4.2.1843 του φόρεσαν τη στολή και το σπαθί και τον έβαλαν στο φέρετρο. Κάτω από τα πόδια του έβαλαν μια τούρκικη σημαία για να την πατεί στον αιώνα τον άπαντα.

*Ο Δημήτρης Γκαβέλας είναι δικηγόρος

Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr