ΔΙΕΘΝΗ

Βρετανία: Διχάζει το "Κίνημα του Τσαγιού"

Δημοσίευση 12 Ιανουαρίου 2011, 10:38 / Ανανεώθηκε 27 Ιουνίου 2013, 14:55
Βρετανία: Διχάζει το "Κίνημα του Τσαγιού"
Facebook Twitter Whatsapp

Όταν ο πατέρας της Γκαμπριέλ Γκίφορντς ρωτήθηκε αν η κόρη του είχε κανέναν εχθρό, απάντησε: «Ναι, όλο το Tea Party». Το σχόλιο αυτό φέρνει στην επιφάνεια το κεντρικό πολιτικό ερώτημα για το μακελειό της Αριζόνα. Είναι σωστό να συνδέεται η απόπειρα δολοφονίας της Γκίφορντς -και ο φόνος έξι ανθρώπων- με το σημερινό πολιτικό κλίμα στην Αμερική; Ή ήταν μια τυχαία πράξη βίας από την οποία δεν μπορεί να αντληθεί κανένα ευρύτερο συμπέρασμα;

Όταν ο πατέρας της Γκαμπριέλ Γκίφορντς ρωτήθηκε αν η κόρη του είχε κανέναν εχθρό, απάντησε: «Ναι, όλο το Tea Party». Το σχόλιο αυτό φέρνει στην επιφάνεια το κεντρικό πολιτικό ερώτημα για το μακελειό της Αριζόνα. Είναι σωστό να συνδέεται η απόπειρα δολοφονίας της Γκίφορντς -και ο φόνος έξι ανθρώπων- με το σημερινό πολιτικό κλίμα στην Αμερική; Ή ήταν μια τυχαία πράξη βίας από την οποία δεν μπορεί να αντληθεί κανένα ευρύτερο συμπέρασμα;

Η πρόσφατη αμερικανική ιστορία είναι γεμάτη με δολοφονίες και απόπειρες δολοφονιών. Τα θύματα ανήκαν στην Αριστερά (Μάρτιν Λούθερ Κινγκ), στην κεντροαριστερά (οι αδελφοί Κένεντι), στη Δεξιά (Ρόναλντ Ρίγκαν) και στην ακροδεξιά (Τζορτζ Ουάλας). Οι δράστες ήταν συνήθως διαταραγμένοι και τα κίνητρά τους δεν είχαν μεγάλη σχέση με τις ανησυχίες των αμερικανών πολιτών. Ο Τζον Χίνκλεϊ, που επιτέθηκε στον Ρίγκαν, ήθελε να εντυπωσιάσει την Τζόντι Φόστερ. Ο Άρθουρ Μπρέμερ, που πυροβόλησε τον Ουάλας, ήταν ένας μοναχικός τύπος που επιζητούσε τη δημοσιότητα. Ο Σιρχάν Σιρχάν, που σκότωσε τον Μπόμπι Κένεντι, ήταν ένας Παλαιστίνιος που είχε εξοργιστεί με την υποστήριξη του Κένεντι προς το Ισραήλ.

Η ιστορία αυτή, γράφει ο Γκίντεον Ράχμαν στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, πρέπει να μας κάνει προσεκτικούς στην απόδοση ευθυνών. Είναι αλήθεια ότι μερικά από τα κείμενα του Τζάρεντ Λόφνερ στο Internet αποκαλύπτουν ανησυχίες στις οποίες δίνει έμφαση το Κίνημα του Τσαγιού - όπως είναι οι «παραβιάσεις» του αμερικανικού Συντάγματος. Ενας άνθρωπος όμως που δηλώνει ότι αγαπημένα του βιβλία είναι το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» και ο «Αγών μου» δύσκολα θα ήταν ευπρόσδεκτος σε μια συγκέντρωση του Tea Party. Το τελευταίο μπορεί να έχει προσελκύσει ριζοσπαστικά στοιχεία, αλλά τα κεντρικά του συνθήματα εντάσσονται στο αμερικανικό κατεστημένο: λιγότερη κυβέρνηση και μικρότεροι φόροι.

Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Tea Party και οι δυνάμεις της αμερικανικής ριζοσπαστικής Δεξιάς έχουν συμβάλει αποφασιστικά στην αύξηση της παράνοιας και της οργής στην πολιτική αντιπαράθεση στην Αμερική.

Όποιος ψάχνει πέρα από την κεντρική απαίτηση για λιγότερη κυβέρνηση που κρατά ενωμένο το Tea Party, βρίσκει ένα σύννεφο θεωριών συνωμοσίας που συνοδεύονται από μια βίαιη εικονογράφηση. Ο Ομπάμα χαρακτηρίζεται ένας ξένος που είναι ανάξιος να είναι πρόεδρος. Είναι σοσιαλιστής ή, ενδεχομένως, φασίστας. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα συνωμοτεί με τους ξένους για την υπονόμευση του νομίσματος. Ο Τζορτζ Σόρος είναι υποχείριο ξένων δυνάμεων και θέλει να ανατρέψει την αμερικανική κυβέρνηση. Σε περιοχές του Μίσιγκαν εφαρμόζεται η σαρία.

Οι κατηγορίες αυτές δεν εκτοξεύονται μόνο στο περιθώριο του Διαδικτύου. Οι κατηγορίες εναντίον του Σόρος εκτοξεύτηκαν από τον Γκλεν Μπεκ, τον αγαπημένο σταρ του Fox News και του Tea Party. Οι ισχυρισμοί για τη σαρία διατυπώθηκαν από τη Σάρον Ανγκλ, υποψήφια των Ρεπουμπλικανών για τη Γερουσία στη Νεβάδα.

Ο Τζέσι Κέλι, αντίπαλος της Γκίφορντς στις πρόσφατες εκλογές που υποστηρίχθηκε από το Κίνημα του Τσαγιού, φωτογραφιζόταν με μαύρα γυαλιά να κρατά ένα πολυβόλο. Οσο για τις κατηγορίες εναντίον του Ομπάμα, είναι καθημερινές. Ο Τρεντ Φρανκς, συνάδελφος της Γκίφορντς στην αντιπροσωπεία της Αριζόνα στο Κονγκρέσο, έχει χαρακτηρίσει τον αμερικανό πρόεδρο «εχθρό της ανθρωπότητας».

Το Tea Party παίρνει το όνομά του από μια πράξη που άναψε τη σπίθα για την Αμερικανική Επανάσταση, μια βίαιη εξέγερση εναντίον μιας καταπιεστικής κυβέρνησης. Και οι περισσότεροι άνθρωποι που το υποστηρίζουν γνωρίζουν ότι οι ιστορίες της Αμερικανικής Επανάστασης αποτελούν ένδοξες μνήμες, όχι εγχειρίδια οδηγιών. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που φλερτάρουν με την ιδέα ότι η βία κατά της κυβέρνησης είναι και σήμερα θεμιτή. Και είναι δικαιολογημένοι, αν σκεφτεί κανείς πόσο συχνά η σκληρή Δεξιά και οι υποστηρικτές της στην τηλεόραση καταγγέλλουν ότι ο πρόεδρος και οι Δημοκρατικοί προσπαθούν να στερήσουν τους Αμερικανούς από ελευθερίες που κέρδισαν με αγώνες.

Η επίθεση εναντίον της Γκίφορντς σημειώνεται σε μια σημαντική πολιτική στιγμή. Το νέο Κονγκρέσο μόλις ορκίστηκε. Οι Ρεπουμπλικανοί, έχοντας ανάμεσά τους μια ισχυρή ομάδα του Tea Party, ελέγχουν τη Βουλή. Ο συνδυασμός της τραγωδίας της Αριζόνα και του νέου πολιτικού κλίματος στην Ουάσινγκτον συνιστά πρόκληση τόσο για τους Ρεπουμπλικανούς όσο και για τον πρόεδρο Ομπάμα. Ο πρόεδρος έχει την ευκαιρία να θυμίσει στους Αμερικανούς τις προσωπικές αρετές που τον βοήθησαν να κερδίσει τις εκλογές: την ικανότητα να παραμένει ψύχραιμος σε επικίνδυνες καταστάσεις και να εμπνέει με τις προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις του. Οσο για τους Ρεπουμπλικανούς, μπορεί να συμφωνούν με τα πολιτικά συνθήματα του Κινήματος του Τσαγιού, αλλά πρέπει να φροντίσουν να περιοριστεί το παρανοϊκό και βίαιο λεξιλόγιο που το έχει παραμορφώσει.

Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr