LIFESTYLE

H Ιζαμπέλλα Κογεβίνα γράφει για το «Ξημέρωμα»

Δημοσίευση 22 Απριλίου 2013, 13:21 / Ανανεώθηκε 27 Ιουνίου 2013, 14:55
H Ιζαμπέλλα Κογεβίνα γράφει για το «Ξημέρωμα»
Facebook Twitter Whatsapp

Η Ιζαμπέλλα Κογεβίνα είναι από τις ηθοποιούς της νεότερης γενιάς που εντυπωσιάζει και γεμίζει προσδοκίες για σπουδαίες ερμηνείες και στο μέλλον. Τώρα έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές για την συμμέτοχη της στην ταινία «Το ξημέρωμα», ένα θρίλερ του Αλβανού σκηνοθέτη, Ρόμπερτ Μπουντίνα, που είναι συμπαραγωγή Αλβανών, Ρουμάνων και Γάλλων. Στην ταινία, η Ιζαμπέλλα υποδύεται μια Ελληνίδα, της οποίας ο πατέρας έχει συνεργείο και εκείνη ερωτεύεται έναν Αλβανό και αποφασίζει να τον παντρευτεί, δημιουργώντας αναστάτωση στην οικογένεια και στο περιβάλλον της. Τον ρόλο του πατέρα της έχει ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Για αυτή την εμπειρία η Κογεβίνα γράφει, όπως διαβάσαμε στο protagon.

Η Ιζαμπέλλα Κογεβίνα είναι από τις ηθοποιούς της νεότερης γενιάς που εντυπωσιάζει και γεμίζει προσδοκίες για σπουδαίες ερμηνείες και στο μέλλον. Τώρα έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές για την συμμέτοχη της στην ταινία «Το ξημέρωμα», ένα θρίλερ του Αλβανού σκηνοθέτη, Ρόμπερτ Μπουντίνα, που είναι συμπαραγωγή Αλβανών, Ρουμάνων και Γάλλων. Στην ταινία, η Ιζαμπέλλα υποδύεται μια Ελληνίδα, της οποίας ο πατέρας έχει συνεργείο και εκείνη ερωτεύεται έναν Αλβανό και αποφασίζει να τον παντρευτεί, δημιουργώντας αναστάτωση στην οικογένεια και στο περιβάλλον της. Τον ρόλο του πατέρα της έχει ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Για αυτή την εμπειρία η Κογεβίνα γράφει, όπως διαβάσαμε στο protagon.


«Πριν περίπου 2 χρόνια, μου έγινε μια πρόταση να συμμετέχω σε μία ταινία ελληνικής, αλβανικής, ρουμάνικης και γαλλικής συμπαραγωγής. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στον νου ήταν ότι αυτό είναι μια ευκαιρία να γνωρίσω κάτι καινούριο και διαφορετικό. Η επαφή μου από την πρώτη στιγμή με τον δημιουργό/σκηνοθέτη/σεναριογράφο, Ρόμπερτ Μπουτίνα, ήταν εξαιρετική. Ένιωσα ότι είχε ουσία και βάθος και αυτά που είχε να πει, σε πάρα πολλά σημεία, με έβρισκαν σύμφωνη.

Παρ’ όλο που ζούμε μια περίοδο δύσκολη, όπου η ανάγκη για επιβίωση μπορεί να μας κάνει σκληρότερους, ένιωσα πόσο κοντά και συντροφικά μπορείς να έρθεις. Παρ’ όλη την κρίση, η κοινή μας αγάπη για την τέχνη και τη δημιουργία, μας ένωσε. Γνώρισα ανθρώπους τόσο ξεχωριστούς και συνάμα τόσο ίδιους σε ιδιοσυγκρασία και ταμπεραμέντο με εμάς. Θεωρώ ότι ταξιδεύοντας ανοίγει η αντίληψή σου και εκτιμάς τη διαφορετικότητα και ιδιαιτερότητα του κόσμου καλύτερα. Συνεργαζόμενη με διαφόρων εθνών ανθρώπους, από Σκοπιανούς μέχρι Ρουμάνους, ένιωσα αυτά που νιώθω όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό, ακόμα πιο έντονα και πιο ουσιαστικά. Είχα την τύχη να έρθω σε στενή καθημερινή επαφή μαζί τους, μιας και περάσαμε 1,5 μήνα όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη. Ο καθένας από εμάς μόνος του, χωρίς την οικογένειά του, ο καθένας από εμάς ξενιτεμένος σε ένα μέρος μακριά από το σπίτι του, σε επαφή με αγνώστους αρχικά. Η εμπειρία ανεξίτηλη. Εντός δύο ημερών είχαμε γίνει μια παρέα, είχαμε έρθει κοντά.

Το πιο ευχάριστο και μη αναμενόμενο ήταν ότι αν και δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, είχαμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Η συνύπαρξή μας ήταν τόσο απλή. Ένιωθα σαν να γνωριζόμασταν χρόνια και απλώς οι συνθήκες ζωής μας απομάκρυναν και τώρα που καλούμασταν να ξανασμίξουμε, όλα γινόντουσαν απλά και εύκολα. Πώς νιώθεις όταν έχεις να δεις έναν καλό φίλο χρόνια και μόλις τον βλέπεις, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ένα τέτοιο συναίσθημα κυριαρχούσε.

Συνειδητοποίησα ότι πολλά στερεότυπα που έχουμε ο ένας για τον άλλον, αλλά και για άλλους λαούς, δεν έχουν απαραίτητα υπόσταση. Ερχόμενη κοντά σε ανθρώπους από δύο γειτονικούς λαούς, είδα πιο πολλά κοινά, παρά διαφορές. Η εργατικότητα πάντα ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά της επιτυχίας, σήμερα λόγω κρίσης, έχει πάλι ανακτήσει στο μυαλό όλων μας τη θέση της. Η κρίση έχει βοηθήσει στο να επιστρέψουμε στις αξίες μας και να δούμε ότι δεν μπορεί κάποιος να ξεφεύγει με την κουτοπονηριά και την τεμπελιά. Σήμερα επιβιώνουν οι μέρμηγκες και όχι οι τζίτζικες. Ένιωσα ότι τόσο οι ξένοι, όσο και εμείς, έχουμε βαλθεί να δουλέψουμε πολύ σκληρότερα από ό,τι δουλεύαμε στο παρελθόν. Διέκρινα στους ανθρώπους που συνεργάστηκα ένα φιλότιμο που είχε χαθεί τα τελευταία χρόνια. Νομίζω ότι με τη σημερινή κατάσταση αυτό αποκτιέται και, πέραν αυτού, είδα πως και οι Έλληνες