ΜΟΥΣΙΚΗ

Κλείνουν 23 χρόνια χωρίς τον Μεγάλο Ερωτικό, τον Μάνο Χατζιδάκι…

της Ντέπυς Γκολεμά - Δημοσίευση 15 Ιουνίου 2017, 13:05 / Ανανεώθηκε 15 Ιουνίου 2017, 13:28
Facebook Twitter Whatsapp

Σαν σήμερα η Ελλάδα, ο πολιτισμός της, η αγάπη, η μουσική, η κουλτούρα, το ήθος το εξευγενισμένο, έχασαν τον Μάνο Χατζιδάκι.

Σαν σήμερα η Ελλάδα, ο πολιτισμός της, η αγάπη, η μουσική, η κουλτούρα, το ήθος το εξευγενισμένο, έχασαν τον Μάνο Χατζιδάκι. Τι θα έλεγε σήμερα αν ζούσε ο συνθέτης, ο στοχαστής που πίστευε πως οι Έλληνες ενώθηκαν και μεγαλούργησαν μόνο στην καταστροφή;  

Αντί άλλων, τόσα έχουν γραφτεί για τον Μάνο Χατζιδάκι που όλο και κάποια χορδή άγγιξέ του ανθρώπου, καθενός για άλλο λόγο θα θυμηθούμε πέντε δικές του κουβέντες για τον ΕΡΩΤΑ, ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΤΗ ΔΟΞΑ, ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ και τον κάθε λογής ΦΑΣΙΣΜΟ.

Και εντελώς υποκειμενικά θα διαλέξουμε 10 τραγούδια του. 

1)    Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι
2)    Αγάπη που έγινες δίκοπο μαχαίρι
3)    Μια πόλη μαγική 
4)    Κεμάλ
5)    Η εποχή της αγάπης
6)    Η Πέτρα
7)    Ο κυρ Αντώνης
8)    Αθανασία
9)    Ένα ρολόι στο καπηλειό 
10)  Τα παιδια του Πειραιά.Αυτό το τελευταίο κάποια στιγμή έτυχε να του το τραγουδησει η Μαρία Κάλλας και τοτε ο Μάνος της είπε: Ποτε δε φανταζόμουν η καλύτερη τραγουδίστρια του κόσμου να τραγουδήσει ένα τόσο μέτριο τραγούδι...

Για τον Έρωτα «Αν ξαναρχόμουνα στον κόσμο θα ήταν για να κάνω έρωτα και για το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω, θα ΄ναι για τον έρωτα που θα χάσω.»

Για την Εξουσία «H εξουσία είναι μια εγωπαθής και ανεγκέφαλη κυρία που αγαπάει τους εραστές της και καταδιώκει όσους την αντιπαθούν και την εχθρεύονται.»

Για τη δόξα, το τραγούδι και τους «δήθεν» «Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ. Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθέντες συνήθειές μας. Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.»

Για τον Θάνατο «Η ιδέα του θανάτου οδηγεί τον αληθινά ελεύθερο άνθρωπο στο να αντιληφθεί βαθιά μέσα του, πως η ύπαρξή Του έχει ημερομηνία λήξεως. Ο Άνθρωπος οφείλει να συμφιλιωθεί με την ιδέα αυτή κι όχι να αγκιστρώνεται από τη ζωή σε σημείο που να μη θέλει να φύγει-πράγμα που όλες οι θρησκείες εκμεταλλεύονται υποσχόμενες μελλοντική κι ατέλειωτη ζωή. Κι όμως είναι τόσο απλό, γι' αυτό και τόσο δύσκολο.»

Για κάθε λογής φασισμό «Βιώνουμε μέρα με την ημέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας που ή φοβάται ή δε σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος "αρχηγός" που θα ηγηθεί αυτού του κατάπτυστου περιεχομένου μας. Και τότε θα 'ναι αργά για να αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς - όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλλο. Είμαστε εμείς, εσείς και τα παιδιά σας.»