SPECIALS

Χιροσίμα: 74 χρόνια μετά τη ρίψη της πρώτης αμερικανικής ατομικής βόμβας (Εικόνες)

Δημοσίευση 6 Αυγούστου 2019, 15:00 / Ανανεώθηκε 6 Αυγούστου 2019, 15:29
Χιροσίμα: 74 χρόνια μετά τη ρίψη της πρώτης αμερικανικής ατομικής βόμβας (Εικόνες)
Facebook Twitter Whatsapp

Το πρωί της 6ης Αυγούστου του 1945 σημειώθηκε η ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στην πόλη της Χιροσίμα των 300.000 κατοίκων

Σαν σήμερα, στις 6 Αυγούστου 1945, άρχισε να γράφεται η αρχή του τέλους του Β’Παγκοσμίου πολέμου στον Ειρηνικό ωκεανό, εναντίον της ιλιταριστικής Ιαπωνίας με τη χρησιμοποίηση για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία της ατομικής βόμβας από πλευράς των Αμερικανών.

Οι Αμερικανοί, βάσει του άκρως απόρρητου «σχεδίου Μανχάταν» προχωρούσαν με ταχύτατους ρυθμούς την κατασκευή της πρώτης ατομικής τους βόμβας, κάτι που τελικώς πέτυχαν τον Ιούνιο του 1945. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου, περιστάσεων και πολιτικής βουλήσεως από πλευράς του τότε Προέδρου των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν, το πότε θα τη χρησιμοποιούσαν τελικώς. 

Η χρονική συγκυρία ήταν τέτοια καθώς η κατάληψη της στρατηγικής σημασίας νήσου της Οκινάβα, του πρώτου ιαπωνικού εδάφους που καταλάμβαναν οι Αμερικανοί, στις 22 Ιουνίου 1945, με σημαντικότατες απώλειες από πλευράς των (12.000 νεκροί και 38.000 τραυματίες) συνέπεσε με το τέλος των δοκιμών της ατομικής βόμβας και αποτέλεσε της «θρυαλλίδα» για τη λήψη της πολιτικής προεδρικής αποφάσεως για τη χρήση της βόμβας.

Η προοπτική της συνέχισης του πολέμου στον Ειρηνικό ωκεανό επί καθαρώς ιαπωνικού Μητροπολιτικού εδάφους έκανε τους Αμερικανούς να ανατριχιάσουν με την προοπτική ενός πολύχρονο, σκληρότατου και πολυαίματου αγώνος για την τελική νίκη. Οι σχετικές μελέτες που είχαν γίνει για λογαριασμό των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων ανέβαζε τις συνολικές απώλειές τους στο 1 εκατ.άνδρες (νεκροί, τραυματίες, αιχμάλωτοι κλπ), αριθμός τεράστιος που δεν μπορούσε να ανεχτεί και να αντέξει η αμερικανική κοινωνία. Ο φανατισμός που είχαν επιδείξει οι Ιάπωνες, τόσο οι στρατιωτικοί (π.χ. πιλότοι καμικάζi, ανθρώπινες τορπίλες κλπ), αλλά και οι πολίτες (π.χ. οι κάτοικοι της Οκινάβα), σε συνδυασμό ότι πάνω στα ιαπωνικά νησιά βρίσκονταν ακόμα περί τα 2 εκατ.στρατιώτες έτοιμοι για τον μέχρι θανάτου αγώνα για τον Αυτοκράτορά τους, είχαν πείσει την αμερικανική ηγεσία ότι οι απώλειες που παρουσιάζονταν στα χαρτιά και στις μελέτες δεν θα απείχαν και πολύ από την πραγματικότητα.

Η απόφαση για τον Τρούμαν ήταν ουσιαστικώς μονόδρομος, καθώς στο ηθικής φύσεως «ερώτημα» περί αμερικανικών ή ιαπωνικών απωλειών η απάντησή του χωρίς πολλές σκέψεις ήταν υπέρ των ιαπωνικών, κάτι που φάνταζε «λογικό» (μέσα στη «λογική» ενός παγκοσμίου πολέμου) για ένα έθνος που πολεμούσε σχεδόν 4 χρόνια εναντίον των Ιαπώνων και για έναν παγκόσμιο πόλεμο που ήταν ήδη στο έκτο του έτος!

Η απαραίτητη προεδρική εντολή δόθηκε και έτσι ρίχτηκαν οι δύο ατομικές βόμβες που σκόρπισαν τον όλεθρο σε δύο ιαπωνικές πόλεις, που ήταν οι «τυχερές» και επελέγησαν για διάφορους λόγους, κυρίως μετεωρολογικούς (!), τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945 αντιστοίχως).

Με την ενέργειά του αυτή, που βρήκε πολλούς επικριτές μεταπολεμικώς, ο Πρόεδρος Τρούμαν και οι Αμερικανοί κατόρθωσαν να επισπεύσουν το τέλος του πολέμου στα μέτωπα του Ειρηνικού και να ελαχιστοποιήσουν τις δικές τους απώλειες. Παράλληλα όμως, και αυτή είναι κάτι που επίσης έχει τη δική της αξία και σημασία, δήλωσαν με τον καλύτερο και πιο εμφατικό τρόπο το «ποιος» θα είναι το αφεντικό στις παγκόσμιες υποθέσεις μετά τη λήξη του πολέμου και θα έχει το «πάνω χέρι» στο επικείμενο για τότε «μοίρασμα του κόσμου». 

Η ρίψη της βόμβας στη Χιροσίμα

Ο στρατηγός Καρλ Σπατς, επικεφαλής των Αεροπορικών Δυνάμεων του Αμερικανικού Στρατού (θυμίζουμε ότι την εποχή αυτή η Αεροπορία ήταν οργανικό τμήμα του Στρατού Ξηράς και έγινε ξεχωριστός Κλάδος των Αμερικανικών Ε.Δ. μετά το τέλος του πολέμου το 1948) στο θέατρο των επιχειρήσεων του Ειρηνικού, πρότεινε στον Τρούμαν τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας πάνω από μία πυκνοκατοικημένη ιαπωνική πόλη. Πρόταση με την οποία συμφώνησε και ο Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ, επικεφαλής όλων των χερσαίων δυνάμεων, ο οποίος έχει και το γενικό πρόσταγμα στις επιχειρήσεις του Ειρηνικού.

Μετά τη λήψη της πολιτικής αποφάσεως από τον Τρούμαν, οι στρατιωτικοί επέλεξαν την πόλη της Χιροσίμα (στο νότιο άκρο της νήσου Χόνσου, του μεγαλύτερου νησιού της Μητροπολιτικής Ιαπωνίας), για τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας.

Την όλη επιχείρηση ανέλαβε ο νεαρός Συνταγματάρχης των Αεροπορικών Δυνάμεων του Στρατού Πολ Τίμπετς, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Οδήγησε ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό τύπου B-29, το οποίο έφερε την ονομασία της μητέρας του “Enola Gay” και ακριβώς στις 8:15 το πρωί απελευθέρωσε πάνω από την πόλη τη βόμβα ουρανίου, που είχε την κωδική ονομασία “Little Boy” («Αγοράκι»). Αμέσως μετά με μία ελαφρά στροφή και φουλ τους τέσσερις κινητήρες, το «ελαφρύ» πλέον αεροσκάφος, αφού είχε ρίξει τη βόμβα, έσπευσε να απομακρυνθεί ταχύτατα από την περιοχή. 45 δευτερόλεπτα αργότερα, η βόμβα εξερράγη 600 μέτρα πάνω από τη Χιροσίμα και μία έντονη λάμψη «τύφλωσε» προσωρινά το πλήρωμα του βομβαρδιστικού Β-29 παρά τα πολύ σκούρα γυαλιά που φορούσε. Λίγο μετά το πασίγνωστο έκτοτε «μανιτάρι» των ατομικών εκρήξεων σχηματίστηκε για πρώτη φορά πάνω από το σημείο της εκρήξεως. Το ωστικό κύμα της εκρήξεως, σε συνδυασμό με τη θερμότητα που εκλύθηκε, κονιορτοποίησε τα πάντα σε μία περιοχή 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία μία και μόνη βόμβα δεν προκάλεσε τόσους πολλούς θανάτους. Επί τόπου σκοτώθηκαν πάνω από 20.000 στρατιώτες και 78.000 άμαχοι. Οι αγνοούμενοι ξεπέρασαν τις 13.000 και οι βαριά τραυματίες τις 10.000. Για πολλούς από τους επιζήσαντες η ζωή θα είναι μαρτυρική τα επόμενα χρόνια και αρκετές χιλιάδες θα πεθάνουν από καρκίνους.

Στις 6 Αυγούστου, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Μιλιταριστικής Ιαπωνίας δεν είχε αντιληφθεί πλήρως και σε όλες του τις διαστάσεις, τι σήμαινε η χρήση αυτής της βόμβας από πλευράς των Αμερικανών και κατ’ επέκταση των Συμμάχων. 

Το Τόκιο ζήτησε τη μεσολάβηση της Μόσχας, αλλά στις 8 Αυγούστου 1945, ο Στάλιν, γνωρίζοντας για τις προθέσεις των Αμερικανών, έσπευσε να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Ιαπωνία και ο «Κόκκινος Στρατός», ο οποίος στο μεγαλύτερο τμήμα του είχε επιστρέψει από το ευρωπαϊκό θέατρο των επιχειρήσεων, καθώς εκεί ο πόλεμος είχε τελειώσει στις 9 Μαΐου 1945 με την άνευ όρων παράδοση της Ναζιστικής Γερμανίας, προέλασε στην ιαπωνοκρατούμενη Μαντζουρία.

Η μη άμεση παράδοση των Ιαπώνων, οδήγησε τους Αμερικανούς στην απόφαση για τη ρίψη και δεύτερης ατομικής βόμβας. Όπερ και εγένετο στις 12 το μεσημέρι της 9 Αυγούστου 1945, οπότε και έριξαν πάλι με ένα βομβαρδιστικό Β-29 και δεύτερη ατομική βόμβα, στο Ναγκασάκι. Εκεί οι νεκροί έφθασαν τις 36.000 και οι τραυματίες τις 40.000. Το ωστικό κύμα κατέστρεψε εντελώς τα κτίρια της πόλης σε μία ζώνη 5 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Τότε μόνο η ηγεσία της Ιαπωνίας αντιλήφθηκε μπροστά σε τι όπλο βρισκόταν αντιμέτωπη και τη συνακόλουθη αδυναμία τους να συνεχίσουν έναν άπελπι αγώνα. Την επομένη, 10 Αυγούστου 1945, ξεκίνησε η διαδικασία παραδόσεως της Ιαπωνίας. Η τελετή της υπογραφής της άνευ όρων παραδόσεως των ιαπωνικών αυτοκρατορικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 1945 επί του καταστρώματος του θωρηκτού USS “Missouri”, που ναυλοχούσε στον κόλπο του Τόκιο, και η παράδοσή τους ολοκληρώθηκε επισήμως στις 2 Σεπτεμβρίου 1945. 

Οι ρίψεις των δύο ατομικών βομβών και οι συνέπειές τους που ήταν πλέον και ορατές και γνωστές και όχι θεωρητικές. Αυτές, σε συνδυασμό με το ότι πολύ λίγα χρόνια αργότερα και η Σοβιετική Ένωση απέκτησε τις δικές τις βόμβες, είχαν ως συνέπεια να επικρατήσει μία «ισορροπία τρόμου» στη διεθνή σκηνή, με τις δύο τότε υπερδυνάμεις να κατέχουν ατομικά και πυρηνικά εν συνεχεία όπλα, αλλά να μην τα χρησιμοποιούν γνωρίζοντας τις τρομακτικές συνέπειες από τη χρήση τους και τον πολιτικό αντίκτυπο που θα είχε πλέον μία τέτοια ενέργειά τους σε βάρος τους. Γι’ αυτό και καμία τελικώς – ευτυχώς – δεν το αποτόλμησε, παρά το γεγονός ότι «θερμοκέφαλοι» και από τις δύο πλευρές κατά καιρούς και ανά περίπτωση είχαν εισηγηθεί τη χρήση τους. 

 

Πηγή: lawandorder.gr

Δείτε όλες τις Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Newpost.gr