ΘΕΑΤΡΟ

Άγγελος Χατζάς: «Όλοι κρύβουμε έναν Δον Κιχώτη μέσα μας – Όλοι ψάχνουμε το ωραίο, το ανεκπλήρωτο»

της Λαμπριάνας Κυριακού - Δημοσίευση 10 Οκτωβρίου 2021, 11:00 / Ανανεώθηκε 10 Οκτωβρίου 2021, 11:49
Άγγελος Χατζάς: «Όλοι κρύβουμε έναν Δον Κιχώτη μέσα μας – Όλοι ψάχνουμε το ωραίο, το ανεκπλήρωτο»
Facebook Twitter Whatsapp

Ο Άγγελος Χατζάς, μιλάει  στο Newpost για την παράσταση «Δον Κιχώτης» που θα παίζεται για τρεις ακόμα παραστάσεις, στο θέατρο Φούρνος.  

Αν θα μπορούσε ο Δον Κιχώτη να ζήσει μες το σήμερα, με όλες τις ταχύτητες και τις πιέσεις της εποχής, σίγουρα, δεν το ξέρουμε. Ωστόσο, αυτό που ξέρουμε είναι ότι κάθε φορά που αναβιώνει σε κάποια θεατρική σκηνή της χώρας, αποδεικνύεται, και είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το γεγονός, ότι παραμένει ένα από τα αριστουργήματα της ισπανικής λογοτεχνίας που διαμορφώνουν χαρακτήρες.

Είναι η λογική και η φαντασια, οι οποίες εμπλέκονται και αντιμάχονται η μια την άλλη, αλλά τις κουβαλάμε για πάντα μέσα μας – έρμαια πότε της μιας και πότε της άλλης.

Η Εταιρία Θεάτρου «Νεάπολις» ολοκληρώνει τις παραστάσεις του κλασσικού αριστουργήματος του Mιγκέλ Ντε Θερβάντες «Δον Κιχώτης» στο θέατρο Φούρνος.

Με αφορμή την ολοκλήρωση των παραστάσεων στις 15, 22 και 29 Οκτωβρίου στις 21:15., στο Newpost, μίλησε ο ηθοποιός και σκηνοθέτης της παράστασης, Άγγελος Χατζάς.

Συνέντευξη του Άγγελου Χατζά στη Λαμπριάνα Κυριακού

Ήταν ψυχοφθόρα περίοδος, πώς τη βιώσατε;

Ναι, ήταν δύσκολο να μην μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας, προσπαθήσαμε παρ’όλ’αυτά να μείνουμε σε μια δημιουργική ζύμωση, εσωτερικά μέσ’την ομάδα, αλλά και ο καθένας μας προσωπικά. Κρατηθήκαμε από τα μέσα μας, όπως όλοι φαντάζομαι.

Ας πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε. Ας μιλήσουμε για θέατρο. Συνεχίζετε με τον «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες. Τι υπέροχος ήρωας;

Δικαίως έχει αγαπηθεί τόσο και για τόσο πολύ. Είναι νομίζω η αθωότητά του. Ξεκινάει να κατακτήσει μια ουτοπία και κατακτάει τον εαυτό του. Αυτό φυσικά δεν μπορεί παρά να γοητεύει όποιον ονειρεύεται και πασχίζει.

Δεν ξέρω αν ήταν ο «τρελός του χωριού» ο Δον Κιχώτη, σίγουρα τολμούσε να πει όσα οι άλλοι από φόβο δεν έλεγαν. Δηλαδή, είναι πολύ σημαντικό να ζεις όπως εσυ θέλεις και όχι να ακολουθείς τη μάζα, έτσι δεν είναι;

Ναι, ακολουθεί έναν δικό του κανόνα. Βλέπει, ακούει κι επηρρεάζεται φυσικά,αλλά είναι τρομερά αποφασισμένος και όσο και να τον εμποδίζουν,και τον εμποδίζουν βέβαια θεοί και δαιμονες, εκείνος προχωράει. Σηκώνεται και βαδίζει το δικό του μονοπάτι.

Ο Δον Κιχώτης είναι ο άνθρωπος που υπερασπίζεται το όνειρο. Είναι σημαντικό να ακολουθείς τα όνειρα σου.

Ναι, έρχεται η στιγμή στη ζωή του που δεν μπορεί παρά ν’ακολουθήσει το ένστικτό του, τη διαίσθησή του. Στο δρόμο βέβαια θα βρεθεί αντιμέτωπος και με πολύ πρακτικά και πεζά ζητήματα και με την καθημερινότητα την κοινωνική. Κι εκεί θα πάρει θέση και μάλιστα θα υπερασπίσει τους κατατρεγμένους και τους απόκληρους πέρα από την κρατούσα ηθική. Η ελευθερία είναι αδιαπραγμάτευτη.

Περιγράψτε μας τον δικό σας «Δον Κιχώτη», πώς θα τον δούμε στην σκηνή. Ποια είναι τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε;

Οδηγείται σταδιακά μέσα στη ροή του έργου, στην ακολουθία των σκηνών που με δυσκολία λόγω του όγκου του μυθιστορήματος, επιλέξαμε, σε μία μεταμόρφωση. Αγωνίζεται, αλλά θα έρθει και η ώρα που θ’απελπιστεί. Εκεί όμως δεν τα παρατάει, συνεχίζει και φτάνει σ’ένα όριο, όπου νομίζω, οι πλάνες διαλύονται, ή σχεδόν διαλύονται. Στο τέλος νομίζω ότι κατακτάει μια διαύγεια.

Αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον «ιππότη με τη θλιμμένη έκφραση» θα ανακαλύψουμε ποια ευαίσθητη χορδή της ψυχής αγγίζει μέσα μας, έτσι δεν έιναι;

Όλοι νομίζω έχουμε ένα κομμάτι του Δον Κιχώτη μέσα μας. Ψάχνουμε το ωραίο, το ανεκπλήρωτο, ο καθένας τη δική του ουτοπία ή τη δική του πραγματικότητα. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι και μάλλον καλά κάνουμε.

Χωρίς τον Σάντσο Πάντσο, ο Δον Κιχώτης θα ήταν απλά κάτι άλλο. «Αδαής» μεν, αλλά πραγματιστής. Έβλεπε τα πράγματα με καθαρότητα. Τελικά ποιος από τους δυο ήταν πιο σοφός;

Κάπου συμπληρώνονται και κάπου οι οπτικές τους χωρίζονται. Ο Σάντσο –ο Γιάννης Νικολάου στην παράσταση- έχει πιο ισχυρό το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και αυτό καμμια φορά προστατεύει και τους δύο. Ο Δον Κιχώτης ξοδεύεται πολύ περισσότερο, ξοδεύει τις δυνάμεις του. Είναι όμως και οι δύο ορμητικοί και αθώοι. Ενώ ας πούμε στον κόσμο του παλατιού, ο Δούκας και η Δούκισσα κάνουν εντελώς άλλους υπολογισμούς, έχουν μάθει από τη θέση τους και επιδιώκουν να χειρίζονται τους άλλους. Εδώ τους ρόλους κρατούν οι Διονύσης Ποταμίτης και Αργυρώ Λογαρά. Κάνουν επίσης και άλλους πολύ ενδιαφέροντες ρόλους, όπως η Αργυρώ τη Δουλτσινέα, ο Διονύσης τον ερωτοχτημένο Καρδένιο και άλλους. Είναι ένα γαιτανάκι χαρακτήρων, με πολλές αναλογίες στο σήμερα. Εικαστικά το αποδίδουν στην παράστασή μας ο Αλέξανδρος Κομπόγιωργας και μουσικά ο Βασίλης Χρηστακέας.

Πότε αρχίζετε;

Ξεκινήσαμε την πρώτη του μήνα και θα παίξουμε τις υπόλοιπες τρεις Παρασκευές του Οκτώβρη, 15, 22 και 29 του μήνα.

Ετοιμάζετε κάτι άλλο για το χειμώνα;

Ναι, θα παρουσιάσουμε τη νέα χρονιά ένα ελληνικό έργο από την πεζογραφία ενός σπουδαίου μας συγγραφέα. Θα δούμε κι εδώ ήρωες ν’ακροβατούν στα όρια των δυνατοτήτων τους σε μονοπάτια αυτή τη φορά πολύ οικεία. Σε μια Αθήνα χλωμή και προκλητική.

Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr