Αλ Πατσίνο: Κοντός αλλά θαυματουργός…

Λένε ότι με τα βίας είναι 1.68, και μπορώ να το διαβεβαιώσω μιας και τον έχω δει στο μισό μέτρο, αλλά ο.κ. μπορεί να μην έχει μπόι, όμως τέτοια μορφή σπάνια περνάει από τις κινηματογραφικές οθόνες. Σήμερα 25 Απριλίου – γίνεται 86 ετών.

Τέτοιας γκάμας ηθοποιός είναι δύσκολο να βρεθεί στον κινηματογράφο, και επιπλέον είναι απ’ αυτούς που παίζει συνέχεια και στο θέατρο. Γι’ αυτό και λέει: «Εγώ είμαι ηθοποιός, δεν είμαι σταρ. Οι σταρ μένουν στο Hollywoodκαι έχουν πισίνες σε σχήμα καρδιάς».

 «Έχει μέσα του τη φωτιά των μεγάλων ηθοποιών», είπε μια φορά ο δάσκαλος του μικρού Αλφρεντ στη μητέρα του. Την ενθάρρυνε μάλιστα να αφήσει τον μικροκαμωμένο μαθητή του να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το θέατρο. Ο «Sunny», όπως ήταν το χαϊδευτικό του, από τριών ετών αποστήθιζε διαλόγους από ταινίες. Ξεσήκωνε ολόκληρες σκηνές και τις επαναλάμβανε ακόμη και όταν δεν είχε κοινό μπροστά του. Είχε πάρει στα σοβαρά ό,τι έκανε, σε σημείο που τσαντιζόταν όταν οι άλλοι τον περιγελούσαν.

 Ο Αλφρέντο Τζέημς “Αλ” Πατσίνο, Ταύρος στο ζώδιο (γεννημένος στις 25 Απριλίου του 1940) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και θεωρείται ίσως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, καθώς ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου.

 Γεννήθηκε στο ανατολικό Harlem της Νέας Υόρκης από Ιταλούς γονείς και ο παππούς του καταγόταν από το Κορλεόνε της Σικελίας. Είναι από τους λίγους ηθοποιούς του που δεν έχει παντρευτεί ποτέ, αλλά παρ’ όλα αυτά έχει μια κόρη με την ηθοποιό Julie Marie και δίδυμα με την ηθοποιό Beverly D’Angelo. Η πρώτη ταινία στην οποία συμμετείχε ήταν το “Νάταλι το Άσχημο Κορίτσι” (Me, Natalie) το 1969, αλλά ουσιαστικά η καριέρα του ξεκ’ινησε δύο χρόνια αργότερα, το 1971.

 Η ερμηνεία του στην ταινία του 1971 “The Panic in Needle Park”, όπου υποδύθηκε έναν ηρωινομανή, τράβηξε την προσοχή του Francis Ford Coppola ο οποίος και τον επέλεξε για τον ρόλο του Michael Corleone στην ταινία “The Godfather” (1972). Ήταν πολύ τυχερός μια και για τον ίδιο ρόλο οι παραγωγοί ήθελαν τον Robert De Niro, ή τον Robert Redford. Ο ρόλος του στην ταινία του Κόπολα του χάρισε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα καθώς και την πρώτη του υποψηφιότητα για Oscar Β΄ Αντρικού ρόλου. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία “Serpico” (1973), βασισμένη στην ιστορία ενός αστυνομικού που ξεσκεπάζει κύκλωμα διαφθοράς στους κόλπους της αστυνομίας. Η ταινία του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Oscar Α΄ Αντρικού ρόλου και σας θυμίζω ότι την μουσική της ταινίας έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το 1974 έπαιξε στο The Godfather Part II, και επειδή δεν υπήρχε πια ο Marlon Brando, ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της ταινίας και κατάφερε και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Τελικά το Oscar το πήρε 20 χρόνια αργότερα για την ταινία «Άρωμα γυναίκας».

Είναι πολλές οι ταινίες που έχει αφήσει την σφραγίδα του, πολλοί οι ρόλοι, και πάντα από τον πιο απλό, μέχρι τον πιο σύνθετο και κλασσικό ο Pacino έδινε ρεσιτάλ υποκριτικής. Σήμερα, και ενώ βρίσκεται στην δουλειά για πάνω από 55 χρόνια, συνεχίζει να παίζει και στο σινεμά και στο θέατρο, πάντα με τεράστια επιτυχία. Από τους πολύ λίγους κινηματογραφικούς αστέρες που παίζει τόσο τακτικά στο θέατρο.

“Ο ηθοποιός με την πάροδο των χρόνων γίνεται σαν αθλητής των συναισθημάτων. Η διαδικασία είναι επώδυνη. Στην προσωπική μου ζωή υποφέρω.” Al Pacino

«Σκυλίσια μέρα» (Dog Day Afternoon, 1975)
O Πατσίνο σφύζει από νιάτα σε έναν από τους πιο εμβληματικούς ρόλους της καριέρας του. Ένας απελπισμένος καθημερινός άνθρωπος, ερωτευμένος με έναν gay, εισβάλλει σε μια τράπεζα με σκοπό να την ληστέψει για να πάει ο καλός του να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου. Η επιχείρηση αποτυγχάνει και εγκλωβίζεται  στο κτίριο. Ο Σίντνεϊ Λιούμετ μετάτρεψε ένα κοινότοπο θρίλερ σε ψυχολογικό δράμα.

«Η ταπείνωση» (The Humbling, 2014): O Αλ Πατσίνο σε ένα δράμα βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ. Ένας πάλαι ποτέ διάσημος ηθοποιός του θεάτρου πέφτει σε υπαρξιακή κρίση. Μπαίνει στο ψυχιατρείο και όταν βγαίνει ενδίδει στον έρωτα μιας νεαρής… λεσβίας. Γι’ αυτήν αποτελεί το απωθημένο της τραυματικής παιδικής της ηλικίας, τον πρώτο μεγάλο πλατωνικό έρωτά της.

“Η Ματαιοδοξία είναι η αγαπημένη μου αμαρτία” Al Pacino

Ο Αλ Πατσίνο έχει αρνηθεί αρκετούς ρόλους. Οι πιο σημαντικοί που απέρριψε είναι του Χαν Σόλο στο Star Wars (1977), του Κάπταιν Γουίλαρντ στο Apocalypse Now (1979) και του Έντουαρντ Λούις στο Pretty Woman (1990).

 

• Αλ Πατσίνο