Αλέξης Τσίπρας: Από τον Προμηθέα στον Ίκαρο με στάση στου… Μινώταυρου – Το χρονικό του Σπανάκη

Η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα μοιάζει με ταξίδι στον Όλυμπο, αλλά με εισιτήριο οικονομικής θέσης. Στην αρχή εμφανίστηκε ως Προμηθέας, που έφερε τη «φλόγα» της ελπίδας στο εκλογικό σώμα. Μόνο που αντί για φωτιά, έφερε προγράμματα «Θεσσαλονίκης», τα οποία –όπως αποδείχθηκε– καίγονταν πιο εύκολα κι από χαρτί στο τζάκι.

Σύντομα πήρε τη θέση του Οδυσσέα. Πάλευε με τις «Σειρήνες» της λαϊκής πίεσης, που τραγουδούσαν «σκίσε το μνημόνιο», ενώ από την άλλη τον περίμεναν οι «Λαιστρυγόνες» των Βρυξελλών που του έλεγαν «υπέγραψε το μνημόνιο». Ο λαβύρινθος αυτός ήταν πιο μπερδεμένος κι από οδηγίες συναρμολόγησης σουηδικής βιβλιοθήκης.

Δεν έλειψε και το στοιχείο του Ίκαρου. Με τα φτερά της λαϊκής αποδοχής πέταξε γρήγορα ψηλά. Μόνο που ο ήλιος της εξουσίας αποδείχθηκε πιο καυτός κι από το ελληνικό καλοκαίρι χωρίς κλιματιστικό. Το κερί έλιωσε, τα φτερά έπεσαν και μαζί τους χάθηκαν εκλογές, καρέκλες και σαγιονάρες.

Κάποιοι τον είδαν και σαν Θησέα, που μπήκε στον λαβύρινθο της τρόικας. Στην έξοδο τον περίμενε η Αριάδνη, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με ένα νήμα… κόκκινο, σαν αυτό των τραπεζικών χρεών. Τελικά, τον Μινώταυρο τον νίκησε ή τον κέρασε καφέ παραμένει ασαφές.

Τώρα, έξω από τα μεγάλα σαλόνια της Βουλής, ο Τσίπρας μοιάζει λίγο με Ηρακλή που αναζητά νέους άθλους. Το ερώτημα είναι: θα καθαρίσει στάβλους τύπου Αυγεία στην αντιπολίτευση ή θα αρκεστεί στο να πίνει νέκταρ (δηλαδή φρεντο εσπρέσο) παρακολουθώντας τους άλλους;

Όπως και να ’χει, η μυθολογία διδάσκει ότι οι ήρωες δεν κρινόντουσαν μόνο από τις μάχες τους, αλλά και από το πόσο καλογραμμένοι έμεναν στα έπη. Και ο Αλέξης Τσίπρας, είτε ως Προμηθέας με μνημόνια, είτε ως Ίκαρος με εγκαύματα, είτε ως Οδυσσέας με GPS χαλασμένο, έχει ήδη εξασφαλίσει το κεφάλαιο του στη σύγχρονη πολιτική Ιλιάδα.

Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν η συνέχεια θα είναι έπος ή κωμωδία — ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια επιθεώρηση με αρχαιοελληνικό φόντο.

Το χρονικό του Σπανάκη!!!

Εν έτει σωτηρίω και προεκλογικώ, ο ευγενής υφυπουργός Σπανάκης, γνωστός εις τας αγοράς των Αθηνών διά το περιβόητον βίντεόν του μετά του αμαξά του λαού, ήτοι του ταξιτζή, επανεμφανίζεται εις νέαν περιπέτειαν ιπποτικού θεάματος.

Ως ιππότης του πολιτικού θιάσου, εισέρχεται εις ναόν ημέρας εορταστικής, με ύφος βαρύ και σκήπτρον αοράτου εξουσίας. Προσκυνεί τας εικόνας μετά περισσής επιμελείας, ως να ήτο σταυροφόρος εις γη Ιεράν. Κατόπιν καταφιλεί την δεξιάν του ιερέως, ίνα δείξει ευλάβειαν και να κερδίσει τα βλέμματα του πλήθους. Πλην όμως, αντί να προκαλέσει δέος, εγείρει θυμηδίαν· διότι το έργον δεν πείθει ως μυσταγωγία, αλλά ως κωμωδία.

Ο λαός, θεατής ακάματος, βλέπει τον υφυπουργόν να επιδίδεται εις ιπποτικάς χειρονομίας, όχι διά την δόξαν της πίστεως, αλλά διά τας ψήφους της κάλπης. Και αντί να μοιάζει με σερ Λανσελότ, φαντάζει μάλλον ως γελωτοποιός του βασιλείου, που επιθυμεί να εντυπωσιάσει, αλλά καταλήγει να χαρίζει γέλιον εις τους πάντας.

Τοιουτοτρόπως, το χρονικόν του Σπανάκη δεν θα γραφεί με χρυσά γράμματα εις τα βιβλία των ιπποτών, αλλά θα μείνει ως ανέκδοτον εις τας πλατείας, όπου οι άνθρωποι διηγούνται ιστορίας με ταξιτζήδες, εικόνας και χειροφιλήματα, γελώντες υπό τον ήλιον της πολιτικής παραδοξότητος.

• Αλέξης Τσίπρας
• Βασίλης Σπανάκης