Αν δεν βγεις στο δρόμο…

Κατεβαίνω προχτές Κυριακή, στη συγκέντρωση του Συντάγματος.
Δεν παίρνω αμάξι, που να βρεις να παρκάρεις με τόσο κόσμο, μπαίνω σε ταξί.

«Όσο πιο κοντά μπορείς στο Σύνταγμα», λέω στον ταξιτζή.
«Είστε των σιδηροδρομικών;», με ρωτάει.
«Όχι», του απαντάω, «είμαι με τα παιδάκια που σκοτώθηκαν».
«Όλοι είμαστε», μου λέει. Και το λήξαμε εκεί.

Πάω στο Σύνταγμα, βρίσκω Πόπη, Σπύρο, Ραλλού και Δήμητρα, λέμε τα του δυστυχήματος, λέμε τα δικά μας, στενοχώρια κι εμείς, στενοχώρια κι ο κόσμος. Αλλά και μια αποφασιστικότητα πρωτόγνωρη, απέναντι στις αυθαιρεσίες της εξουσίας. Τρώμε τα δακρυγόνα μας…

Στην επιστροφή ξαναπαίρνω ταξί. Μου γκρινιάζει ο ταξιτζής γιατί δεν βοήθαγε η τροχονομία και είχαν κολλήσει στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και κύριέ μου εγώ έχω κάνει Αμερική και Αυστραλία αυτά πουθενά δεν γίνονται να κλείνουν τους δρόμους με τις συγκεντρώσεις, μόνο μια λωρίδα έπρεπε να τους δίνουν και πολύ τους είναι, επαγγελματίες είμαστε, πρέπει να δουλέψουμε.

«Σκοτώθηκαν τόσο παιδάκια», του απαντάω, «φυσικά και θα κλείσουμε το Σύνταγμα».
«Ναι, αλλά αυτό είναι βία», μου λέει.
«Ήσουνα Αμερική», του απαντάω, «που πυροβολάνε τον κόσμο στη μέση του δρόμου σαν τα σκυλιά κι έρχεσαι τώρα να μου πεις ότι οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη είναι βία; Είμαστε με τα καλά μας;»
«Ας μην ξαναμιλήσουμε γι’ αυτό το θέμα», μου λέει και φτάσαμε σιωπηλοί ως το Χαλάνδρι.

Τον σκεφτόμουν σήμερα το πρωί και θυμήθηκα εκείνη τη θλιβερή φάτσα τον Καμίνη, που τον είχαμε ψηφίσει και δήμαρχο Αθηναίων τρομάρα μας. Εκείνο τον απίθανο τύπο που διοργάνωνε μαζώξεις με λευκά πουκαμισάκια και πλακάτ «Όχι στη βία», λες και είναι η βία κάτι σαν τους μετεωρίτες που σκάνε μύτη από το εξώτερο διάστημα. Λες και δεν γεννιέται από συγκεκριμένες αιτίες και δεν εκδηλώνεται με συγκεκριμένες αφορμές. Λες και δεν εξυπηρετεί κάποιους, σε συγκεκριμένες στιγμές και περιστάσεις. Όταν θέλεις, ας πούμε, να κλείσεις τον κόσμο στα σπίτια του, για να μην ξανακατεβεί στο δρόμο και να μην ξαναδιεκδικήσει απολύτως τίποτα…

Να κλειστούμε στα σπίτια μας, λες και η καραντίνα δεν τελείωσε ποτέ.
Να κλειστούμε στα σπίτια μας, έντρομοι και έντρομες μπροστά στα γκλομπ και στις κρότου λάμψης.
Να κλειστούμε στα σπίτια μας, μασουλώντας από το πρωί ως το βράδυ το κουτόχορτο των ριάλιτυ.
Να κλειστούμε στα σπίτια μας, καταπίνοντας τις σοφίες του Σταν Γκρηνμπεργκ και των ομοίων του.
Να κλειστούμε στα σπίτια μας, υμνώντας τα κάθε είδους pass που μας διασώζουν από την έσχατη ένδεια.
Να κλειστούμε στα σπίτια μας και ούτε το καταραμένο το κινητό να μην σηκώνουμε γιατί στο ενδιάμεσο της γραμμής παραμονεύει το Predator.
Να κλειστούμε στα σπίτια μας, περιμένοντας πότε θα έρθει εκείνη η ώρα που θα μας σηκώσει κι εμάς στους ώμους του ο Σούπερμαν Χατζηδάκης.
Να κλειστούμε στο σπίτι μας, κλείνοντας ραντεβού με το θάνατο γιατί το ΕΣΥ το τελείωσε ο Πλεύρης και που να βρεις λεφτά να τρέχεις στους ιδιώτες. Τα pass φτάνουν ίσα ίσα για να μην ψοφήσεις απ’ την πείνα.
Να κλειστούμε στο σπίτι μας.

Δεν πειράζει παιδιά, κλειστείτε εσείς οι τρόφιμοι του τρόμου. Εμείς οι υπόλοιποι θα κατεβαίνουμε στους δρόμους για να διεκδικούμε. Κι αν φάμε και καμιά γκλομπιά κι αν φάμε και κάνα δακρυγόνο και αν φάμε και καμιά κρότου λάμψης, δεν πειράζει. Τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι αγωνιστήκαμε για κάτι και δεν πήγε στράφι η ζωή μας, δεν πήγαν στράφι οι ανησυχίες μας και οι προβληματισμοί μας, δεν πήγαν στράφι οι παλμοί της καρδιάς μας. Δεν μας πήρε ο διάολος, σαν τα κοτόπουλα των πτηνοτροφείων!

• συγκέντρωση
• Τέμπη
• Τραγωδία στα Τέμπη