Αν το «Κάτω Παρτάλι» είναι μοντέρνα τηλεόραση, τότε το «Ρετιρέ» είναι pop art!

Οχι, δεν πάω με το ζόρι κόντρα στο ρέυμα ούτε γράφω τα παραπάνω (και τα παρακάτω) μόνο και μόνο επειδή η σειρά σπάει τα κοντέρ.

Υπάρχουν κι άλλες δουλειές που έχουν σκίσει σε τηλεθέαση και τις έχω λατρέψει όπως και άλλες που προσωπικά πιστεύω ότι δεν θα τις άντεχαν ούτε οι ίδιοι οι κάτοικοι στο “Κάτω Παρτάλι”. Το γιατί μια σειρά “χτυπάει” τρελά νούμερα είναι συνδυασμός πολλών παραγόντων και σαφέστατα όχι ενδεικτικό του περιεχομένου της.

Το “Κάτω Παρτάλι” έσκασε σε μια εποχή τηλεοπτικής ανομβρίας και εκπτώσεων όσον αφορά την ελληνική μυθοπλασία. Και έσκασε με θόρυβο. Τόσο εξ’ αιτίας της υπογραφής στο σενάριο του επιτυχημένου Λευτέρη Παπαπέτρου όσο και λόγω της ασυνήθιστης για τα ελληνικά μέτρα και σταθμά ιδέας του. Συν ένα πλούσιο cast κι ένα ομολογουμένως προσεγμένο και ακριβό μονοκάμερο γύρισμα σε φυσικούς χώρους που ξεκολλάει την οπτική αισθητική, από το γνωστό στουντιακό κόντρα πλακέ.

Διαβάστε ολόκληρο το δημοσίευμα ΕΔΩ

• Κάτω Παρτάλι