Ανάλυση: Το 2025 «έσπασε» το μεγαλύτερο πολιτικό πλεονέκτημα του Τραμπ — η οικονομία

Μέσα στο πλήθος από συγκρούσεις, αντιπαραθέσεις, αλλαγές προσώπων, ανατροπές πολιτικής και νομικές μάχες, διαμορφώθηκαν δυναμικές που είναι πιθανό να επηρεάσουν το πολιτικό σκηνικό των ενδιάμεσων εκλογών του 2026, των προεδρικών του 2028, αλλά και πέρα από αυτές.

Η «κατάρρευση» της οικονομικής υπεροχής

Ίσως η πιο κομβική εξέλιξη του 2025 ήταν η διάβρωση της αίσθησης ότι ο Τραμπ «διαχειρίζεται καλύτερα την οικονομία». Στην πρώτη του θητεία, σε σχεδόν κάθε δημοσκόπηση, η πλειοψηφία ενέκρινε τον χειρισμό της οικονομίας από μέρους του — και η οικονομική του αξιολόγηση συνήθως ξεπερνούσε τη συνολική του αποδοχή σε άλλους τομείς.

Πλέον, η εικόνα αυτή φαίνεται να έχει αντιστραφεί. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν σταθερά ότι λιγότεροιΑμερικανοί εγκρίνουν την οικονομική του πολιτική, με αρκετές εθνικές μετρήσεις να τον τοποθετούν στο 40% ή και χαμηλότερα στην οικονομία. Ακόμη χειρότερη είναι η εικόνα στο κόστος ζωής, που παραμένει στην κορυφή των ανησυχιών των ψηφοφόρων.

Σε έναν βαθμό, αυτή η πτώση είναι «κλασική» για έναν πρόεδρο: όταν η κοινωνία δηλώνει δυσαρεστημένη με την οικονομία, οι δείκτες αποδοχής πέφτουν. Όμως, τα προβλήματα του Τραμπ — όπως περιγράφεται στο κείμενο — φαίνεται να πηγαίνουν παραπέρα: οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ότι αρκετοί ψηφοφόροι θεωρούν πως δεν έχει επικεντρωθεί αρκετά στο κόστος ζωής, ενώ σημαντικό μέρος του κοινού δηλώνει ότι η ατζέντα του έχει βλάψει περισσότερο παρά έχει βοηθήσει τα οικονομικά του.

Ιδιαίτερα αρνητικά αποτιμώνται οι δασμοί, οι οποίοι εμφανίζονται ως μία από τις πιο αντιδημοφιλείς επιλογές.

Συμπέρασμα: το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της πρώτης θητείας του Τραμπ — η εμπιστοσύνη στην οικονομική του διαχείριση — κινδυνεύει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο εμπόδιο της δεύτερης.

Η υποχώρηση στις «νέες» ομάδες που τον έφεραν πίσω

Η κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην οικονομία συνδέεται και με μια δεύτερη, κρίσιμη μετατόπιση: την εξασθένηση της απήχησης του Τραμπ σε ομάδες που είχαν κεντρική σημασία για την πολιτική του επάνοδο. Το 2024 είχε βελτιώσει τις επιδόσεις του σε Λατίνους, σε νέους άνδρες και σε μη λευκούς ψηφοφόρους χωρίς πτυχίο.

Ωστόσο, πρόσφατες μετρήσεις — όπως αποτυπώνεται στο κείμενο — δείχνουν ότι η αποδοχή του σε αυτές τις ομάδες έχει πέσει κάτω από το 30%. Και η οικονομία εξηγεί πολλά, αλλά όχι τα πάντα: σε έρευνες για τους Λατίνους, μεγάλα ποσοστά δηλώνουν ότι η κυβέρνηση κάνει «πάρα πολλά» στο θέμα των απελάσεων, ενώ αρκετοί θεωρούν ότι η συνολική ατζέντα έχει βλάψει τη λατινοαμερικανική κοινότητα.

Αντίστροφη μέτρηση για Τραμπ–Ζελένσκι: Η αμερικανική στρατηγική και τα όρια της Ουκρανίας

Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν έδαφος, αλλά όχι αφήγημα

Τρίτη εξέλιξη: η πτώση του Τραμπ φαίνεται να επέτρεψε στους Δημοκρατικούς να κινηθούν καλύτερα σε τοπικές εκλογές μέσα στη χρονιά. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική δημόσια εικόνα του κόμματος παραμένει εύθραυστη, με εσωτερικές εντάσεις μεταξύ προοδευτικών και κεντρώων να μεταφέρονται ήδη στις προκριματικές (και τελικά στο μεγάλο πεδίο μάχης: τις προκριματικές για το 2028).

Το 2025 ως επιβεβαίωση μιας μακράς τάσης

Στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ο Τραμπ εμφανίζεται να κυβερνά σαν να είναι εντελώς ελεύθερος, αλλά αυτή η ελευθερία συνυπάρχει με μια αυξανόμενη απέχθεια σε ψηφοφόρους πέρα από τον σκληρό πυρήνα του.

Κι έτσι, το 2025 μοιάζει να επιβεβαιώνει μια σταθερή τάση δεκαετιών: σε μια Αμερική όπου κανένα κόμμα δεν καταφέρνει να χτίσει διαρκές πλεονέκτημα, οι ενδιάμεσες εκλογές λειτουργούν συχνά ως «ανάκληση» της εξουσίας όταν υπάρχει ενιαίος έλεγχος (Λευκός Οίκος, Βουλή, Γερουσία).