Ανασχηματισμός και τακτικές επιβίωσης – Το πολιτικό restart του Μαξίμου – Ο ανεκδιήγητος κύριος Φλωρίδης – Τα βεγγαλικά της Προανακριτικής – Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

Όταν η πολιτική αφήγηση φθείρεται, η κλασική συνταγή είναι μία: αλλαγή σκηνικού, νέοι πρωταγωνιστές, διαφορετικό αφήγημα. Το Μαξίμου φαίνεται πως έχει πάρει στα σοβαρά το μάθημα των τελευταίων εβδομάδων και ετοιμάζεται να ανανεώσει το καστ, με την ελπίδα πως το κοινό θα δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Ο ανασχηματισμός που σχεδιάζεται δεν είναι απλώς μια μετατόπιση προσώπων, αλλά μια απόπειρα ανανέωσης ενός σεναρίου που έχει κουράσει. Η κυβέρνηση ξέρει πως τα γεγονότα την έχουν αναγκάσει να παίξει άμυνα για πολύ καιρό και πως το διακύβευμα είναι πλέον η συσπείρωση του δικού της ακροατηρίου. Αν, λοιπόν, το αφήγημα του καλύτερου κράτους επιστρέφει με νέα σκηνοθεσία, η επιτυχία ή η αποτυχία του θα κριθεί στις λεπτομέρειες.

Η ψήφος εμπιστοσύνης και το πολιτικό στοίχημα του 2027

Η απόφαση να μετατρέψει την πρόταση δυσπιστίας του ΠΑΣΟΚ σε πολιτικό μομέντουμ δείχνει πως ο Μητσοτάκης παίζει μεθοδικά το παιχνίδι των εντυπώσεων. Αντί να βρεθεί σε θέση απολογούμενου, προτιμά να μεταφέρει τη συζήτηση στο αν υπάρχει εναλλακτική διακυβέρνηση. Το σχέδιο είναι απλό: η ΝΔ επιδιώκει να εμφανιστεί ως η μόνη σοβαρή δύναμη σταθερότητας, ακόμα και αν το πολιτικό κλίμα παραμένει ηλεκτρισμένο. Στο τέλος της ημέρας, η πολιτική είναι διαχείριση προσδοκιών – και η κυβέρνηση ποντάρει στο ότι μέχρι τις εκλογές, οι πολίτες θα έχουν ξεχάσει τις οργισμένες πλατείες και θα επικεντρωθούν σε ένα πιο πεζό αλλά κρίσιμο ερώτημα: ποιος μπορεί να κυβερνήσει μέχρι το 2027; Και εκεί ακριβώς ποντάρει ο Μητσοτάκης. Ότι το πολιτικό του sequel δεν θα είναι σαν το Godfather Part III, αλλά θα του εξασφαλίσει μια ακόμα τετραετία.

Τα βεγγαλικά της Προανακριτικής

 Τι λέτε, έχει καμιά τύχη η Προανακριτική για τον Τριαντόπουλο που ζήτησε το ΠΑΣΟΚ; Κι ακόμη: Γιατί δέχθηκε…ευχαρίστως η ΝΔ την σύσταση αυτής της Επιτροπής; Επειδή καίγεται να φανεί η αλήθεια; Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο «να βγεί κάτι» από την Προανακριτική. Πρώτον, γιατί η ΝΔ θα επικαλεστεί το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, σύμφωνα με το οποίο δεν υπήρξε κυβερνητική εντολή για το μπάζωμα.

Τι θα κάνει η αντιπολίτευση σ΄αυτή την περίπτωση; Θα καταφερθεί εναντίον της Επιτροπής που συνέταξε το Πόρισμα λέγοντας οτι δεν έκανε καλά τη δουλειά της; Τότε πως δέχθηκε τις υπόλοιπες διαπιστώσεις- θέσεις του ΕΟΔΑΣΑΑΜ; Δυό μέτρα και δυό σταθμά;

Δεύτερον, γιατί η ΝΔ έχει…βγάλει ήδη το Πόρισμά της. Όπως λένε τα στελέχη της, με τα υφιστάμενα στοιχεία δεν προκύπτει ότι υπάρχει συγκάλυψη. Αρα;

Μα είναι απλό: με την πλειοψηφία που διαθέτει στην Προανακριτική, θα είναι αθωωτική για τον Τριαντόπουλο, εκτός κι αν η αντιπολίτευση παρουσιάσει νέα συντριπτικά στοιχεία για την υπόθεση, οπότε θα είναι αναγκασμένη να τα δεχθεί και η ΝΔ και έτσι να παραπέμψει τον Τριαντόπουλο. Πιθανό; Μάλλον δύσκολο, αν όχι αδύνατο.

Με δυό λόγια, η ΝΔ δεν είχε τίποτε να χάσει από την σύσταση της Προανακριτικής. Γι αυτό και την δέχθηκε ευχαρίστως, όπως είπαμε. Κατά τα λοιπά, κουβέντα να γίνεται. Και μάλιστα…επι δύο μήνες που θα διαρκέσουν οι εργασίες της Επιτροπής.

Ο ανεκδιήγητος

 Το τι λένε για τον Φλωρίδη σε κατ΄ιδίαν συζητήσεις βουλευτές και στελέχη της ΝΔ, δεν λέγεται. Αφορμή, εκείνη η ανεκδιήγητη δήλωσή του ότι «όποιος λέει για μπαζώματα είναι για τα μπάζα».

Ενας βουλευτής της ΝΔ τόλμησε. Και τα είπε χύμα εναντίον του Φλωρίδη. Δημόσια! Είναι ο Γιάννης Λοβέρδος, που δήλωσε τα εξής:

«Βλακώδης δήλωση. Σας το λέω ανοιχτά. Ανόητη δήλωση. Ο ελληνικός λαός είναι συναισθηματικός λαός. Όταν του κουνάς το δάχτυλο κάνει το αντίθετο από αυτό που του λες(…) Σε αυτή την τραγωδία κάναμε κάποια λάθη, το παραδέχομαι, και μερικές ατυχείς, άστοχες έως και βλακώδεις δηλώσεις, οι οποίες συνετέλεσαν στο να ενισχυθεί ένα αίσθημα ότι κάτι συγκαλύπτεται»,

Πάντως κι ο Πιερρακάκης δεν πήγε πίσω σε βολές εναντίον εκείνων που έχουν καταφερθεί κατά των συγκεντρώσεων. Ποιοι είναι αυτοί; Μα κάποιοι υπουργοί και ορισμένα στελέχη της ΝΔ, πέρα από τα τρόλ.

Συγκεκριμένα ο Πιερρακάκης δήλωσε με αφορμή τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη: «Σε αυτόν τον κόσμο δεν σηκώνεις δάχτυλο. Δίνεις το χέρι».

Αυτά τα ωραία συμβαίνουν στη ΝΔ τούτη την ώρα. Λέτε να μετρήσουν και στον ανασχηματισμό;

Όλα για όλα στη Βουλή

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβαίνει στο βήμα της Βουλής με διάθεση να κοντράρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σαν να βρίσκεται σε πολιτική σκηνή εμπνευσμένη από το Gladiator. Το στοίχημα είναι απλό: να φανεί ως ο θεσμικός, σοβαρός και σταθερός αντίπαλος του πρωθυπουργού, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη παλεύει να βρει τη στρατηγική του ταυτότητα. Με την πρόταση δυσπιστίας να είναι το βασικό του όπλο, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να δώσει στη Νέα Δημοκρατία το μήνυμα πως η εποχή της ανενόχλητης κυριαρχίας της έχει περάσει. Οι πρόσφατες μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις λειτουργούν ως ηθικό πλεονέκτημα, και το Κίνημα στέκεται απέναντι στον Μητσοτάκη ως ο «υπεύθυνος διαχειριστής» της λαϊκής αγανάκτησης, σε αντίθεση με τις πιο σπασμωδικές κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

Η ανάρτηση του πρωθυπουργού περί «εθνικού καθρέφτη» έδωσε στο ΠΑΣΟΚ το τέλειο πάτημα για να τον κατηγορήσει για πολιτική αυταρέσκεια και αλαζονεία. Σύμφωνα με το αφήγημα της Χαριλάου Τρικούπη, η κυβέρνηση βλέπει μια εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού της, ενώ η κοινωνία βλέπει κάτι πολύ διαφορετικό: έναν πρωθυπουργό που παλεύει να ξεφύγει από το πολιτικό βάρος των έξι χρόνων του στη διακυβέρνηση, προσπαθώντας να διαμοιράσει ευθύνες σε κάθε πιθανή και απίθανη κατεύθυνση. Ο Ανδρουλάκης, λοιπόν, δεν στοχεύει μόνο στη φθορά του κυβερνητικού αφηγήματος αλλά και στη δική του προσωπική αναβάθμιση ως πολιτικός παίκτης. Η μάχη του είναι διπλή: να χτυπήσει την κυβέρνηση και ταυτόχρονα να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλά ένας κομπάρσος στον αντιπολιτευτικό ανταγωνισμό, αλλά διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ζυμώσεις και στρατηγικές ισορροπίες

Στην πολιτική, όπως και στο σινεμά, το σωστό timing κάνει τη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Η πρόταση δυσπιστίας βγήκε από τον δοκιμαστικό σωλήνα της Χαριλάου Τρικούπη και πλέον μπαίνει στη φάση του μοντάζ, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να προσθέτουν τις δικές τους πινελιές στο τελικό σενάριο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που αρχικά έκανε νερά με το ζήτημα της προ ημερησίας, φαίνεται να αποδέχεται τελικά τον ρόλο του στο έργο – όχι όμως χωρίς γκρίνιες και πικρίες για την πρωτοβουλία του Ανδρουλάκη. Από την άλλη, η Νέα Αριστερά και η Πλεύση Ελευθερίας έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, αρνούμενες να πάνε σε μια κίνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, αναγκάζοντας έτσι την Κουμουνδούρου να κάνει ένα βήμα πίσω. Το πολιτικό μαγείρεμα συνεχίζεται, αλλά το βασικό πιάτο της αναμέτρησης έχει ήδη σερβιριστεί.

Ποιος υπογράφει και ποιος παίρνει το χειροκρότημα;

Σε μια σκηνή που θα μπορούσε να θυμίζει το The Irishman, όπου όλοι είναι μαζί αλλά κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν απόλυτα, η προοδευτική αντιπολίτευση προσπαθεί να πείσει πως η κίνησή της είναι συντονισμένη και όχι ένα παιχνίδι επιρροής. Το ζητούμενο για όλους είναι να φύγει η κυβέρνηση, αλλά το πώς και το ποιος θα καρπωθεί τα πολιτικά οφέλη είναι άλλη υπόθεση. Οι αιχμές της Κουμουνδούρου κατά Ανδρουλάκη δείχνουν πως, παρά τη «συμφωνία», η μάχη ηγεμονίας στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο δεν έχει κοπάσει. Και όσο κι αν το αφήγημα θέλει τα προοδευτικά κόμματα ενωμένα, το παρασκήνιο φωνάζει κάτι διαφορετικό: η συνεργασία είναι προσωρινή, η δυσπιστία διαρκής.

• ανασχηματισμός
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Τραγωδία στα Τέμπη